Ξεκάθαρο μήνυμα στους ευρωπαίους εταίρους ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θέλει συμφωνία πάνω σε συγκεκριμένες τεχνικές για την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους προτού αποφασίσει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας έστειλε η Κριστίν Λαγκάρντ.

Μιλώντας σε εκδήλωση του ινστιτούτου Bruegel στις Βρυξέλλες, η διευθύντρια του ΔΝΤ είπε ότι η βιωσιμότητα του χρέους «θα πρέπει να συζητηθεί» μόλις ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση για τις μεταρρυθμίσεις, ενώ κατέστησε σαφές ότι η ακριβής τεχνική μέθοδος ελάφρυνσης («modalities») θα πρέπει να τεθεί εξ αρχής («upfront»), κι όχι αργότερα.

Διευκρίνισε ότι η συμφωνία για το ελληνικό χρέος δεν είναι δυνατό να περιέχει «γενικότητες» όσον αφορά τα μέτρα ελάφρυνσης, ούτε μία πληθώρα πιθανών επιλογών – όπως έγινε στο Eurogroup του περσινού Μαΐου. Αντίθετα, είπε, χρειάζονται συγκεκριμένες τεχνικές που θα συνάδουν και με τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους που θα συμφωνηθούν.

Στο πλαίσιο αυτό, η κ. Λαγκάρντ απέφυγε να δεσμευθεί για χρηματοδοτική συμμετοχή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά και για το ύψος των δανείων που θα μπορούσε να προσφέρει ο οργανισμός στην Ελλάδα.

Επισήμανε ακόμα ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να προσφέρει πρόγραμμα με ευνοϊκούς όρους στην Ελλάδα, αλλά θα εφαρμόσει τους κανόνες που ισχύουν για όλα τα μέλη του οργανισμού.

Σημείωσε πάντως ότι τις τελευταίες εβδομάδες έχει επιτευχθεί «πραγματική πρόοδος» στις διαβουλεύσεις για την δεύτερη αξιολόγηση, ενώ αρνήθηκε ότι το Ταμείο ζητά από την Ελλάδα περισσότερη λιτότητα.

Έχουμε καλύψει «τη μισή διαδρομή», προσέθεσε, αναφέροντας ότι ακόμα υπάρχει δουλειά να γίνει.

Η κ. Λαγκάρντ αναφέρθηκε και στις συλλογικές διαπραγματεύσεις στα εργασιακά, η επαναφορά των οποίων, σύμφωνα με την ελληνική κυβέρνηση, θα τεθεί επί τάπητος μετά το πέρας του Μνημονίου, το 2018.

Η επικεφαλής του Ταμείου δεν δήλωσε επί της αρχής αντίθετη στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επικαλούμενη μάλιστα παλαιότερη έκθεση του ΔΝΤ που συνέδεε την ύπαρξη συνδικάτων με αύξηση της ισότητας.

Ωστόσο, αποσαφήνισε πως χρειάζεται μία σωστή ισορροπία ανάμεσα στις συμβάσεις που βελτιώνουν το στάτους των εργαζόμενων, ειδικά των αδύναμων, και σε αυτές που ουσιαστικά γίνονται εμπόδιο στην ευελιξία, την παραγωγικότητα και την πρόοδο σε μία οικονομία.

Πηγή: skai.gr - Αλέξανδρος Μαράκης