Της συντακτικής ομάδας της Washington Post
Κανείς, ίσως ούτε και η Κάμαλα Χάρις η ίδια, δεν γνωρίζει με βεβαιότητα αν θέλει πραγματικά να γίνει πρόεδρος. Η περιοδεία για να διαφημίσει το νέο της βιβλίο δεν έλυσε αυτό το μυστήριο, αλλά υπενθύμισε στη χώρα γιατί οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν την ήθελαν στον Λευκό Οίκο.
Τη Δευτέρα, η Χάρις παραχώρησε την πρώτη της μεγάλη συνέντευξη από τότε που αποχώρησε από το αξίωμα, στο προβλέψιμα ευνοϊκό MSNBC. Κι όμως, ακόμη και σε φιλικό έδαφος, η πρώην αντιπρόεδρος έδειχνε να αισθάνεται άβολα και ανακριβής.
Η Ρέιτσελ Μάντοου την πίεσε να πει αν στηρίζει τον υποψήφιο δήμαρχο της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαντάνι. «Είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών και θα πρέπει να υποστηριχθεί», απάντησε μονότονα η Χάρις, προτού προσθέσει: «Στηρίζω τον Δημοκρατικό στην κούρσα, βεβαίως». Όχι και τόσο τολμηρή στάση για κάποιον που κάποτε θεωρούνταν ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος. Γιατί να μην τον εγκρίνει ανοιχτά ή τουλάχιστον να ξεκαθαρίσει γιατί διστάζει;
Η Μάντοου τη ρώτησε επίσης για την απόφασή της να απορρίψει ουσιαστικά τον τότε υπουργό Μεταφορών, Πιτ Μπούτιτζετζ, ως υποψήφιο αντιπρόεδρο, επειδή είναι ομοφυλόφιλος. Η Χάρις απάντησε με υπεκφυγές, λέγοντας φλύαρα ότι «ίσως» ήταν υπερβολικά προσεκτική. «Είμαι πολύ ειλικρινής γι’ αυτό, με μεγάλη λύπη και για το γεγονός ότι ίσως να ήταν ένα ρίσκο», είπε.
Η περιοδεία για το βιβλίο την οδήγησε ξανά σε ένα από τα χαμηλότερα σημεία της σύντομης προεκλογικής της πορείας: τη συνέντευξή της στο «The View» του ABC. Πέρυσι, όταν τη ρώτησαν τι θα είχε κάνει διαφορετικά από τον Τζο Μπάιντεν, είχε απαντήσει: «Δεν μου έρχεται τίποτα στο μυαλό». Επιστρέφοντας στην εκπομπή την Τρίτη, επανέλαβε τη φράση ως αστείο, δείχνοντας μια σχεδόν εντυπωσιακή έλλειψη αυτογνωσίας: «Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ ήθελαν οι άνθρωποι να δουν ότι υπήρχε διαφορά ανάμεσα σε μένα και στον πρόεδρο Μπάιντεν».
Είναι άραγε η Χάρις ένα λαμπρό πολιτικό μυαλό που απλώς «κομπλάρει» μπροστά στις κάμερες; Δυστυχώς, ούτε ο χρόνος που αφιερώνει για να οργανώσει τις σκέψεις της γραπτώς βοηθάει ιδιαίτερα. Στην πραγματικότητα, σχεδόν κάθε σελίδα του βιβλίου της, 107 Days, προσφέρει μια κραυγαλέα υπενθύμιση του γιατί απέτυχε.
Μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι μια προσπάθεια «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» που είναι κατώτερη μιας επίδοξης προέδρου, το είδος της μικροπρέπειας για το οποίο οι Δημοκρατικοί δικαίως κατηγορούν τον Ντόναλντ Τραμπ. Η Χάρις εκφράζει την ενόχλησή της απέναντι στον Τζο και την Τζιλ Μπάιντεν για την απόφαση του πρώην προέδρου να είναι ξανά υποψήφιος, αλλά η ίδια δεν τον πίεσε ποτέ να αποσυρθεί, ούτε ιδιωτικά, καθώς, όπως γράφει, «ήταν σαν να μας είχαν υπνωτίσει». Η κριτική της επεκτείνεται και σε συνεργάτες, αλλά και σε πιθανούς συνυποψήφιους για την αντιπροεδρία. Ακόμη και ο σύζυγός της δέχεται επίπληξη επειδή δεν της είχε κανονίσει μια «κατάλληλη» γιορτή γενεθλίων ενώ βρισκόταν στον δρόμο για να στηρίξει την προεκλογική της εκστρατεία.
Μια πολιτικός που υπήρξε και πιθανόν να είναι ξανά υποψήφια για την προεδρία θα όφειλε να έχει καλύτερη αίσθηση του πώς πρέπει να εκφράζεται η ηγεσία σε προεδρικό επίπεδο, ακόμη και μέσα από απομνημονεύματα με έντονα προσωπικό χαρακτήρα Αντί γι’ αυτό, η Χάρις δημιουργεί την εικόνα μιας «άριστης μαθήτριας» που δηλώνει στις συνεντεύξεις ότι το μεγαλύτερό της ελάττωμα είναι πως είναι… υπερβολικά τελειομανής.
Το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για την επιστροφή της Χάρις στο προσκήνιο είναι ότι συμβαίνει τώρα. Οι Δημοκρατικοί έχουν πραγματικές πιθανότητες νίκης το 2028, αλλά δεν θα έχουν χρόνο να τον σπαταλήσουν σε κάποιον σαν την πρώην αντιπρόεδρο.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
