Του Νικόλα Μπάρδη
Οι Λίμνες Ζερέλια είναι δύο γειτνιάζουσες λίμνες κυκλικού σχήματος, που βρίσκονται 4 χιλιόμετρα μακριά από τον Αλμυρό Βόλου, σε υψόμετρο 130 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Ανατολικά της μεγάλης λίμνης υπάρχει μικρός γήλοφος (μαγούλα). Εκεί η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως έναν προϊστορικό οικισμό, ο οποίος κατοικήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της Μέσης Νεολιθικής Εποχής (5.800-5.300 π.Χ.) και συνέχισε να κατοικείται κατά την Εποχή του Χαλκού. Η ιδιαιτερότητα αυτών των λιμνών έγκειται στο γεγονός, ότι δημιουργήθηκαν από την πτώση μετεωριτών και στο ότι μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους. Οι ντόπιοι τις αποκαλούν και ως «τα μάτια του Θεού».
Οι δύο λίμνες απέχουν μεταξύ τους περίπου 250 μέτρα, και από ψηλά μοιάζουν σαν δίδυμες. Η μεγαλύτερη από αυτές έχει διάμετρο 250 μέτρων και βάθος 10 μέτρα, ενώ η μικρότερη έχει διάμετρο 150 μέτρων και βάθος περίπου 8 μέτρα. Ο πυθμένας τους έχει σχήμα πιάτου. Το λιμναίο αυτό οικοσύστημα αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο, όπου συχνάζουν λευκοί πελαργοί και διάφορα είδη υδρόβιων πτηνών που ζουν κοντά στο νερό, όπως φαλαρίδες, νερόκοτες, νανοβουτηχτάρια, πρασινοκέφαλες πάπιες, κιρκίρια, σταχτοτσικνιάδες, λευκοτσικνιάδες, πορφυροτσικνιάδες, μικροτσικνιάδες, και νανοπουλάδες. Στους πυκνούς καλαμιώνες που αναπτύσσονται γύρω τους ζουν μικρά πουλιά, όπως κιστικόλες, ψευταηδόνια, τσιχλοποταμίδες και καλαμοποταμίδες.
Οι λίμνες αρχικά θεωρούνταν πως είναι καρστικές δολίνες ή ότι είχαν ηφαιστειογενή προέλευση. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2010 οι γεωλόγοι ερευνητές Ευάγγελος Λάγιος και Dietrich Volker J. βρήκαν σε αυτές μερικώς τετηγμένο ζιρκόνιο, για την τήξη του οποίου απαιτούνται θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 1.400 – 1.800 °C. Επειδή, όμως, τόσο υψηλές θερμοκρασίες δεν απαντώνται σε διαδικασίες μαγματισμού ή σε φαινόμενα μεταμόρφωσης στον γήινο φλοιό και τον ανώτερο μανδύα, οι ερευνητές κατέληξαν στο γεγονός, ότι πρόκειται για κρατήρες, που δημιουργήθηκαν από πρόσκρουση μετεωριτών.
Σύμφωνα με τους Λάγιο και Volker, η πρόσκρουση αυτή πραγματοποιήθηκε κατά την εποχή του Ολόκαινου, πριν από 12.500 με 8.000 χρόνια, και το πιθανό μέγεθος των θραυσμάτων που προσέκρουσαν στη θεσσαλική γη εκτιμάται από 10 έως 30 μέτρα. Πρόκειται για ένα μοναδικό φαινόμενο για την Ελλάδα. Στην Ευρώπη οι αντίστοιχες περιπτώσεις δεν ξεπερνούν τις 40, και σε ολόκληρο τον πλανήτη τις 178!
Η περιοχή των λιμνών παρουσιάζει και μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς στην Μαγούλα Ζερέλια εντοπίστηκε οικισμός του 4ου αιώνα π.Χ. κεραμικά θραύσματα της Εποχής του Χαλκού, και βυζαντινά κατάλοιπα του 12ου αιώνα μ.Χ. Μάλιστα, την Εποχή του Χαλκού η περιοχή γνώρισε μεγάλη οικιστική δραστηριότητα, οπότε και κατασκευάστηκαν πολλά κτίσματα με πηλό και ξύλινους πασσάλους. Μεταξύ των ευρημάτων συγκαταλέγονται θραύσματα αγγείων, νομίσματα του 5ου αιώνα π.Χ., πήλινα σφονδύλια, βέλη και εργαλεία από πυριτόλιθο, που συνηγορούν στην προϊστορική κατοίκηση της περιοχής νότια του Αλμυρού.
Τέλος, ο πατέρας της Ελληνικής Λαογραφίας, Νικόλαος Πολίτης, αναφέρει πως σύμφωνα με την τοπική παράδοση εκεί όπου βρίσκονται οι δύο λίμνες υπήρχε κάποτε και ένα χωριό. Όταν ο παπάς του χωριού βίασε την κόρη του, ο Θεός οργισμένος μετέτρεψε το χωριό σε βάλτο, όπου ζούσαν άσχημα μαύρα ψάρια. Οι ντόπιοι δεν έτρωγαν ποτέ αυτά τα ψάρια, γιατί τα φοβόντουσαν. Σήμερα, αν βρεθείτε στην περιοχή, μπορείτε να κάνετε περίπατο στη φύση, να θαυμάσετε τις δύο «διαστημικές» λίμνες, όπως και την πλούσια ορνιθοπανίδα της περιοχής.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
