Του Νικόλα Μπάρδη
Περίπου 25 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη του Βόλου, πολύ κοντά στις δημοφιλείς Μηλιές, συναντούμε το χωριό Πινακάτες. Πρόκειται για έναν παραδοσιακό οικισμό, με λιγότερους από 200 μόνιμους κατοίκους, που βρίσκεται σκαρφαλωμένος σε υψόμετρο 600 μέτρων στις καταπράσινες πλαγιές του βουνού των Κενταύρων και έχει θέα στον Παγασητικό Κόλπο. Η ιδιαίτερη ονομασία του χωριού προέρχεται από κάποιον από τους πρώτους κατοίκους του, ο οποίος ονομάζονταν Πινακάς. Ήταν δηλαδή κατασκευαστής ξύλινων πιάτων, που στην πηλιορείτικη διάλεκτο αποκαλούνταν «πινάκια» (ή πνάκια). Η κατάληξη -άτες είναι τοπωνυμικός σχηματισμός της αρβανίτικης γλώσσας.
Η πρώτη αναφορά στις Πινακάτες γίνεται στη Γεωγραφία Νεωτερική περί της Ελλάδος του Δανιήλ Φιλιππίδη και του Γρηγορίου Κωνσταντά (Βιέννη, 1791). Εκεί, μεταξύ άλλων, αναφέρεται πως το χωριό είχε περίπου 100 σπίτια εκείνη την εποχή, γεγονός που σημαίνει πως ιδρύθηκε πολύ νωρίτερα. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι Πινακάτες, όπως και η γειτονική Βυζίτσα, ήταν συνοικίες (μαχαλάδες) που υπάγονταν στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας. Οι Πινακιώτες πλήρωναν τους φόρους τους στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, και οι προεστοί του Άγιου Γεωργίου ήταν αρμόδιοι για την εκδίκαση διάφορων υποθέσεων. Η υπαγωγή των Πινακατών και της Βυζίτσας στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας έληξε το 1774.
Περιπλανώμενοι στα γραφικά σοκάκια του χωριού θα δείτε δύο εκκλησίες. Η μία είναι του Αγίου Δημητρίου που γιορτάζει κάθε χρόνο στις 20 Αυγούστου, ενώ η άλλη ενορία είναι της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού που γιορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου. Τότε αναβιώνει στο χωριό και ένα ξεχωριστό έθιμο που σχετίζεται με την παραγωγή φάβας, την οποία μπορείτε να απολαύσετε ελεύθερα! Το χωριό διατηρεί ακέραια την αυθεντική πηλιορείτικη αρχιτεκτονική του, και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος οικισμός ήδη από το 1979. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν παραδοσιακά με την γεωργία και την κτηνοτροφία, όμως τα τελευταία χρόνια αρκετοί στρέφονται στον τουρισμό.
Οι Πινακάτες ξεπροβάλλουν μέσα από ένα πυκνό και παρθένο δάσος, το οποίο την περίοδο του Φθινοπώρου παίρνει μοναδικές πορτοκαλί και κόκκινες αποχρώσεις, και μοιάζουν να έχουν βγει από άλλη εποχή. Όποιο μονοπάτι κι αν επιλέξετε εντός του οικισμού, θα σας βγάλει στην κεντρική πλατεία του χωριού με τον πλάτανο των 500 ετών, στη σκιά του οποίου υπάρχουν παραδοσιακές ταβέρνες και μία μαρμάρινη βρύση του 1894. Τα καλοδιατηρημένα αρχοντικά, οι καμινάδες που καπνίζουν ασταμάτητα και η απρόσκοπτη θέα στον Παγασητικό, θα σας μαγέψουν από την πρώτη στιγμή. Το χωριό, αν και είναι αρκετά γνωστό, δεν έχει αλλοιωθεί ακόμη από τον υπέρμετρο τουρισμό ή τις επιταγές της σύγχρονης ζωής, και διατηρεί αναλλοίωτη την ταυτότητά του.
Και επειδή οι βόλτες πάντα ανοίγουν την όρεξη, στις ταβέρνες του χωριού θα βρείτε εξαιρετικές παραδοσιακές πίτες, το εμβληματικό σπετζοφάι, χόρτα τσιγαριστά, τραχανά με λουκάνικα, πηλιορείτικο μπουμπάρι, κόκορα με χυλοπίτες, πολλά είδη τυριών, ντόπιο κρασί και τσίπουρο, και φυσικά αξεπέραστα γλυκά του κουταλιού. Η επίσκεψη σ’ αυτό το χωριό και η ντόπια γαστρονομία θα σας αφήσουν την καλύτερη γεύση, και φεύγοντας από εκεί θα δώσετε υπόσχεση να επιστρέψετε!
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
