Του Νικόλα Μπάρδη
Ο Άγιος Λαυρέντιος είναι ένα μικρό, γραφικό χωριό που βρίσκεται σκαρφαλωμένο στις νότιες πλαγιές του Πηλίου, σε υψόμετρο 545 μέτρων. Ο παραδοσιακός αυτός οικισμός απέχει περίπου 19 χιλιόμετρα από το κέντρο του Βόλου, και σήμερα μένουν μόνιμα εκεί 246 κάτοικοι, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2021). Το μικρό αυτό χωριό βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Δράκεια και Άγιος Γεώργιος Νηλείας, ενώ πολύ κοντά του ρέει ο χείμαρρος Βρύχωνας, μέσα σ’ ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον.
Το χωριό οφείλει την ονομασία του στην Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, η οποία εικάζεται ότι χτίστηκε για πρώτη φορά από ρωμαιοκαθολικούς βενεδικτίνους μοναχούς (τους Αμαλφινούς) την περίοδο των Σταυροφοριών (11ος αι.). Το μοναστήρι αργότερα εγκαταλείφθηκε, για να χτιστεί εκ νέου ως ορθόδοξη πια μονή τον 13ο αιώνα, πιθανώς από τον Όσιο Λαυρέντιο τον Τραπεζούντιο, μοναχό από την Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Η ανακατασκευή του μοναστηριού ολοκληρώθηκε το 1378, με την οικονομική βοήθεια του βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄ Κομνηνού. Στις μέρες μας η Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό, αποτελεί γυναικείο κοινόβιο μοναστήρι.
Την περίοδο που ανακατασκευάστηκε η Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, άρχισε να κατοικείται σταδιακά και το χωριό. Η τοποθεσία του οικισμού και η σχετική αυτονομία του Πηλίου από κεντρικές εξουσίες συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη της γεωργίας, της βιοτεχνίας και του εμπορίου. Έτσι, στα χρόνια που ακολούθησαν και με την έλευση νέων κατοίκων, που ήταν κυρίως Βλάχοι, Ηπειρώτες αλλά και νησιώτες, το χωριό αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, και η περίοδος ακμής του τοποθετείται από τα τέλη του 17ου αιώνα μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα. Οι Αγιολαυρεντίτες καλλιεργούσαν κυρίως ελιές και οπωροφόρα στις πλαγιές κάτω από το χωριό, έως τον κάμπο μεταξύ Αγριάς και Λεχωνίων, ενώ το εμπόριο της ελιάς προς όλα τα Βαλκάνια και τις Παραδουνάβιες περιοχές τους απέφερε μεγάλα κέρδη. Ο πλούτος αυτός αποτυπώνεται και στα αρχοντικά του χωριού, που στέκουν ακόμη αγέρωχα και επιβλητικά.
Σήμερα, ο Άγιος Λαυρέντιος παραμένει ένα από τα άγνωστα διαμάντια του Πηλίου, ωστόσο ο πληθυσμός του έχει μειωθεί σημαντικά και οι λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα, και σιγά σιγά στρέφονται προς τον τουρισμό, έναν κλάδο που έχει λαμπρό μέλλον στο βουνό των Κενταύρων. Το χωριό διατηρεί ακέραια την παραδοσιακή πηλιορείτικη αρχιτεκτονική του, ενώ περιπλανώμενοι στα γραφικά του καλντερίμια θα δείτε πολλές εκκλησίες, πανέμορφα αρχοντικά, μεγάλες πλατείες και βρύσες με τρεχούμενα νερά. Πρόκειται για έναν παραδοσιακό διατηρητέο οικισμό και οι ντόπιοι αγαπούν και προστατεύουν την τοπική κληρονομιά τους.
Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εκεί και πολλά φημισμένα πανηγύρια. Τον Ιούνιο οι γυναίκες του χωριού διοργανώνουν την «Γιορτή του Κερασιού», ενώ από το 2006, συνήθως τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου, διοργανώνεται και ο κύκλος μουσικών εκδηλώσεων «Μουσικό Χωριό». Αν βρεθείτε στο Πήλιο, αξίζει να ανακαλύψετε κι αυτό το πανέμορφο χωριό, που θα σας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
