- Κάποιοι λίγοι επιστρέφουν εκεί στις γιορτές ή το Καλοκαίρι, αλλά οι περισσότεροι που φεύγουν δεν γυρίζουν ποτέ. Η ησυχία του τόπου είναι εκκωφαντική και η μοναξιά είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι εκεί
- Οι λιγοστοί κάτοικοι αυτών των χωριών είναι μεταξύ τους σαν οικογένεια
Του Νικόλα Μπάρδη
Το Τεριάχι, οι Δρυμάδες και το Σταυροσκιάδι είναι τρία ακριτικά χωριά του Νομού Ιωαννίνων που αθροιστικά μετρούν σήμερα μόλις επτά μόνιμους κατοίκους. Τον περασμένο αιώνα ήταν κοινότητες ζωντανές, με σχολεία, καφενεία και αρκετό νέο κόσμο. Σήμερα τα περισσότερα σπίτια είναι κλειστά, και οι ελάχιστοι κάτοικοι που τα κρατούν ζωντανά είναι αρκετά ηλικιωμένοι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι συνάμα και φύλακες των χωριών τους, καθώς αν φύγουν κι αυτοί από εκεί τα σπίτια θα λεηλατηθούν, όπως έγινε σε άλλα γειτονικά χωριά. Αποζητούν την ασφάλεια, αλλά και το ενδιαφέρον της πολιτείας, που μοιάζει να έχει χαθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Ποιοι είναι οι λόγοι, όμως, που οδήγησαν στην ερημοποίηση αυτής της περιοχής;
Πρώτος και βασικός λόγος είναι η έλλειψη θέσεων εργασίας. Οι περισσότεροι κάτοικοι αυτών των χωριών κατηφόρισαν για τα Ιωάννινα, προκειμένου να βρουν δουλειά, και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο. Στο χωριό οι ευκαιρίες είναι μηδαμινές, οπότε το να φύγει η νεολαία είναι σχεδόν μονόδρομος.
Επίσης, στα ακριτικά αυτά χωριά δεν υπάρχουν ούτε οι βασικές υποδομές, ενώ όσοι ζουν εκεί κατεβαίνουν στα Ιωάννινα είτε για να πάνε στους γιατρούς, είτε απλά για να κάνουν τα ψώνια τους. Σε μία ακτίνα περίπου 70 χιλιομέτρων δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ταξιδεύοντας σ’ αυτά τα μέρη θα δείτε πανέμορφα, πέτρινα χωριά, που όμως είναι εγκαταλελειμμένα. Οι πόρτες και τα παράθυρα είναι σφραγισμένα, ενώ στις αυλές υπάρχουν λουκέτα και αλυσίδες.
Κάποιοι λίγοι επιστρέφουν εκεί στις γιορτές ή το Καλοκαίρι, αλλά οι περισσότεροι που φεύγουν δεν γυρίζουν ποτέ. Η ησυχία του τόπου είναι εκκωφαντική και η μοναξιά είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι εκεί. Όποιος δεν έχει αμάξι, ή δεν είναι σε θέση να οδηγήσει, είναι επί της ουσίας αποκλεισμένος. Ακόμη, πολλές φορές ο δρόμος κλείνει από κατολισθήσεις ή χιόνια, το ρεύμα κόβεται για μέρες, κι αυτοί παλεύουν να βγάλουν την ημέρα, σαν να βρίσκονται σε κάποιο ριάλιτι επιβίωσης. Σίγουρα μεγαλώνοντας εκεί έχουν σκληραγωγηθεί και έχουν αναπτύξει κάποιες άμυνες, αλλά κι αυτές ορισμένες φορές δεν είναι αρκετές. Όσοι ζούμε στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη ή σε κάποιο άλλο μεγάλο αστικό κέντρο της χώρας μας, δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε πως είναι ένα 24ωρο σε ένα έρημο χωριό, μακριά από τον κόσμο και τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής.
Οι λιγοστοί κάτοικοι αυτών των χωριών είναι μεταξύ τους σαν οικογένεια. Κι όσο δύσκολη κι αν είναι η καθημερινότητα, έχουν ο ένας τον άλλον για παρέα, αλλά και για στήριξη. Η κα. Ευδοξία που μένει μόνιμα στο Σταυροσκιάδι λέει στην κάμερα του Όπου Υπάρχει Ελλάδα πόσο σημαντικός είναι ο πρωινός καφές με τις δύο φίλες της, μία αγαπημένη συνήθεια που επαναλαμβάνουν σε καθημερινή βάση.
Βρίσκονται, ψήνουν ένα καφεδάκι, λένε τα νέα τους και κάπως έτσι σκοτώνουν τη μοναξιά και τον χρόνο, που κάποιες φορές φαντάζει ατελείωτος. Μάλιστα λέει, πως τις μέρες που δεν καταφέρνουν να βρεθούν για το καθιερωμένο καφεδάκι τους, στεναχωριέται και της λείπει η συντροφιά. Έπειτα, καταπιάνεται με τις δουλειές του σπιτιού και ξεχνιέται για λίγο, μέχρι να έρθει η νύχτα, να ανάψει το καντήλι στο εικονοστάσι και να πέσει να ξαπλώσει…
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
