- Η μονή υψώνεται πάνω από τον Καλαρρύτικο ποταμό και η πρόσβαση σε αυτή γίνεται μέσα από ένα μικρό μονοπάτι, το οποίο είναι λαξευμένο μέσα στο βράχο, με κεντρική είσοδο μια ξύλινη γέφυρα
- Η ονομασία της προέρχεται από τους κήπους που καλλιεργούσαν κάποτε στην περιοχή οι μοναχοί. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες γραπτές πηγές, το εν λόγω μοναστήρι ιδρύθηκε το 1212 από τον Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο
Του Νικόλα Μπάρδη
Πολύ κοντά στους γραφικούς Καλαρρύτες Ιωαννίνων συναντούμε ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό μοναστήρι, τόσο από άποψη ιστορίας, όσο και αρχιτεκτονικής. Ο λόγος φυσικά για την Ιερά Μονή Κηπίνας ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια των Τζουμέρκων, που είναι χτισμένο εξ’ ολοκλήρου μέσα σ’ έναν απόκρημνο, κατακόρυφο βράχο και είναι πολύ δύσκολο να το διακρίνει κανείς από μακριά, καθώς γίνεται στην κυριολεξία ένα με το τοπίο. Ο τοίχος του μοναστηριού έχει ίδιο χρώμα με τον κοκκινωπό βράχο, είναι κατασκευασμένος από το ίδιο υλικό, και κάποτε αποτελούσε τέλειο καμουφλάζ για τη ανδρική αυτή μονή, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Η μονή υψώνεται πάνω από τον Καλαρρύτικο ποταμό και η πρόσβαση σε αυτή γίνεται μέσα από ένα μικρό μονοπάτι, το οποίο είναι λαξευμένο μέσα στο βράχο, με κεντρική είσοδο μια ξύλινη γέφυρα. Η ονομασία της προέρχεται από τους κήπους που καλλιεργούσαν κάποτε στην περιοχή οι μοναχοί. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες γραπτές πηγές, το εν λόγω μοναστήρι ιδρύθηκε το 1212 από τον Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο. Ωστόσο, υπάρχει μία ακόμη άποψη, που υποστηρίζει ότι ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα από μοναχούς της Μονής Βύλιζας. Τον 18ο αιώνα η μονή γνώρισε μεγάλη άνθηση, ενώ τον 19ο αιώνα εγκαταλείφθηκε και το 1931 έγινε μετόχι της Μονής Τσούκας.
Στο ιδιαίτερο αυτό μοναστήρι, που πολλοί χαρακτηρίζουν ως αετοφωλιά, συναντούμε μία μικρών διαστάσεων μονόκλιτη βασιλική με νάρθηκα, που στο εσωτερικό της κοσμείται με τοιχογραφίες του 17ου αιώνα. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο και φέρει επιχρυσωμένη ένθεση, ενώ το καθολικό έχει ως στέγη τον φυσικό βράχο, ο οποίος έχει λαξευτεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να σχηματίζει ένα κανονικό ομοιόμορφο θόλο. Στις μέρες μας τα κελιά της μονής είναι ανακαινισμένα και συντηρημένα, διαμορφωμένα με ξύλινα στοιχεία, που συνθέτουν ένα παραδοσιακό αρχιτεκτονικό συγκρότημα σε δύο επίπεδα. Πρόκειται για μία κατασκευή απόλυτα εναρμονισμένη με τα βράχια και το γύρω φυσικό τοπίο.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Μονή Κηπίνας είχε πέσει επανειλημμένα θύμα ληστρικών επιδρομών από κλέφτες που δρούσαν στην περιοχή των Βόρειων Τζουμέρκων. Προκειμένου, λοιπόν, να προστατευτούν από τις επιθέσεις, οι μοναχοί έφτιαξαν μία ξύλινη γέφυρα και τη συνέδεσαν με έναν μοχλό στο εσωτερικό της τμήμα, έτσι ώστε κάθε φορά που κάποιος πήγαινε να επιτεθεί στο μοναστήρι, αυτοί σήκωναν τον μοχλό και σφράγιζαν την είσοδο αποτελεσματικά. Οι κλέφτες και οι λοιποί επιδρομείς φτάνοντας στην άκρη του μονοπατιού, έβγαιναν σε αδιέξοδο και έβλεπαν στην απέναντι πλευρά την πόρτα της μονής κλειστή! Αυτή η κατασκευή αποδείχθηκε σωτήρια για τους μοναχούς, και τη διαφύλαξη του εκκλησιαστικού πλούτου της μονής.
Και οι εκπλήξεις που επιφυλάσσει για τον επισκέπτη αυτό το μοναστήρι δεν σταματούν εδώ! Βγαίνοντας από το καθολικό, πίσω από ένα φαινομενικά αθώο αποθηκευτικό ντουλάπι βρίσκεται η είσοδος για το ξακουστό Σπήλαιο της Κηπίνας. Παρότι είναι ακόμη μη επισκέψιμο, το εν λόγω σπήλαιο θεωρείται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και ανεξερεύνητα της Ελλάδας, διότι αποτελούσε κοίτη ενός ποταμού, που σήμερα βρίσκεται 60 μέτρα χαμηλότερα σε δεύτερο σπήλαιο μέσα στον ίδιο βράχο. Σ’ αυτή, λοιπόν, τη μαγική τοποθεσία βρέθηκε με τρόπο θαυματουργό η εικόνα της Παναγίας και οι μοναχοί έχτισαν εκεί ένα μικρό και λιτό ασκητήριο, που σε πολλούς θυμίζει την ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
