Ο Χρήστος Χωμενίδης ξετυλίγει μια βαθιά προσωπική αφήγηση που ενώνει την οικογενειακή μνήμη, την πολιτική Ιστορία και τη διαμόρφωση ενός συγγραφέα.
Γεννημένος το 1966 στην Κυψέλη, τρίτης γενιάς Κυψελιώτης, μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που έφερε η Χούντα, κυριαρχούν η αγάπη, η ελευθερία και τα βιβλία. Η σύλληψη και η εξορία του παππού του, εμβληματικού στελέχους της Αριστεράς, η απόλυση της μητέρας του επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει τους γονείς της και η οικονομική κατάρρευση της οικογένειας, δεν εκλαμβάνονται ως τραύμα αλλά ως ένα περιβάλλον όπου απλώς «μίκραινε το σπίτι».
Κομβικό ρόλο στη διαμόρφωσή του παίζουν οι μορφές του παππού -ο Βασίλης Νεφελούδης, σύμβολο αισιοδοξίας, αντοχής και αυτοπεποίθησης-, και η αστή γιαγιά Λώρα, που τον μύησε στον Καβάφη σαν παιχνίδι. Η αγάπη για τη λογοτεχνία γεννιέται νωρίς, με τον Ιούλιο Βερν να γίνεται το κίνητρο για να μάθει να διαβάζει, ενώ ακολουθούν Καραγάτσης, Μπαλζάκ, Μαρκ Τουέιν, Ντοστογιέφσκι και Ταχτσής.
Παράλληλα, η μουσική –από Τσιτσάνη και Σαββόπουλο έως την κλασική– λειτουργεί ως δεύτερη γλώσσα.
Ο Χωμενίδης μιλά με τρυφερότητα για την κόρη του, υιοθετώντας το πρότυπο του «γονιού-ξεναγού» και όχι του καθοδηγητή, και επιμένει στην αξία της ελευθερίας, της γενναιοδωρίας και της ακρίβειας στη γλώσσα.
Μέσα από μνήμες, χιούμορ και αυτογνωσία, σκιαγραφεί τον εαυτό του ως άθροισμα ανθρώπων, λέξεων και ιστοριών που συνεχίζουν να τον καθορίζουν.
