Η μεγάλη συναυλία του «Όλοι μαζί Μπορούμε», αφιερωμένη στον εμβληματικό Στέλιο Καζαντζίδη, ετοιμάζεται να ενώσει το παρελθόν με το παρόν μέσα από τη δύναμη της μουσικής και της μνήμης.
Στις 4 Σεπτεμβρίου στο Καλλιμάρμαρο, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θοδωρής Αθερίδης, θα βρεθεί στη σκηνή ως αφηγητής και συνδετικός κρίκος αυτής της ξεχωριστής βραδιάς.
Ο ίδιος μιλάει αποκλειστικά στο skai.gr με συγκίνηση για την ευθύνη αλλά και τη χαρά του να συμμετέχει σε ένα τέτοιο αφιέρωμα. «Δεν θα μπορούσα να λείπω από μια εκδήλωση που ενώνει γενιές και ιστορίες», τονίζει, εξηγώντας πως μια τόσο σημαντική μορφή όπως ο Καζαντζίδης είναι ο φάρος που συνδέει την παράδοση με τη σύγχρονη κοινωνία.
Με την ωριμότητα που κουβαλά έπειτα από μια πορεία γεμάτη καλλιτεχνικές αναζητήσεις, αλλά και από προσωπικές εμπειρίες που του έμαθαν να ζει το παρόν με χαρά, ο Θοδωρής Αθερίδης ετοιμάζεται να δώσει στη βραδιά τον δικό του τόνο ανθρωπιάς, σε ένα θεσμό που όπως λέει ο ίδιος «δεν προσφέρει μόνο υλική στήριξη, αλλά κυρίως ελπίδα για έναν λαό που ξέρει να ενώνεται».
Συνέντευξη στη Μαρίνα Χαραλάμπους
Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η παρουσίαση της μεγάλης συναυλίας του «Όλοι μαζί Μπορούμε» η οποία είναι αφιερωμένη σε έναν τόσο εμβληματικό καλλιτέχνη όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης;
Δεν θα μπορούσα να μη συμμετέχω σε μια εκδήλωση που ενώνει το χθες με το σήμερα. Πέρα από το χάρισμα που του έδωσε η φύση, τη φωνή του, η επιτυχία του έχει να κάνει με το ρεπερτόριό του, με τον χαρακτήρα του, με την προσωπικότητα του και άλλα πολλά που όταν διαχρονικά τα βλέπεις να ταξιδεύουν στον χρόνο, είναι χρέος να μένεις πάνω στο φαινόμενο αυτό. Ουσιαστικά δεν εκτονώνεις τους ανθρώπους που τον αγάπησαν, αλλά διαπαιδαγωγείς αυτούς που έρχονται και δεν τον γνώριζαν. Αυτούς που θα τον ακούσουν και θα διακρίνουν την αλήθεια που κουβαλάει μέσα στο χρόνο. Μια τέτοια μορφή σαν τον Στέλιο Καζαντζίδη, είναι μετρημένες στη χώρα μας. Ο Μάνος, ο Μίκης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος, είναι κάποιοι φάροι οι οποίοι συνδέουν την παράδοση, την ιστορία, την ιδεολογία, το σύστημα, τις ανθρώπινες σχέσεις. ‘Ένα τέτοιο αφιέρωμα γίνεται για τους ανθρώπους που δεν τον έχουν γνωρίσει αλλά και για αυτούς που μεγάλωσαν μαζί του.
Ο κόσμος που θα έρθει σίγουρα θα περάσει καλά και θα στηρίξει κάτι τόσο σημαντικό όπως είναι ο θεσμός του «Όλοι μαζί Μπορούμε». ‘Ένας θεσμός που απέδειξε από τότε που ξεκίνησε πώς παράγει αποτελέσματα. Όχι, μόνο πρακτικά αλλά και υλικά. Κυρίως όμως την ένωση ενός λαού που έχει τα αντανακλαστικά να διχάζετε. Το «Όλοι μαζί Μπορούμε» κάθε φορά που κάνει κάτι είναι μια ελπίδα για τον λαό μας!
Θεωρείτε ότι τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη εξακολουθούν να αγγίζουν τις νεότερες γενιές με τον ίδιο τρόπο;
Οι συνθήκες είναι αυτές που επαγρυπνούν τους ανθρώπους. Δηλαδή ξέρω ότι τον Καζαντζίδη οι νέες γενιές δεν τον άκουσαν εδώ, τον άκουσαν με το Βrain Drain. Όταν βγήκανε μετά την κρίση το 2010, όλοι αυτοί οι επιστήμονες, που μπορεί να μην είχαν σχέση με μουσική, αλλά αποφάσισαν να ζήσουν και να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό, δέχθηκαν τα συναισθήματα του ξεριζωμού και ανακάλυψαν τον Καζαντζίδη μόνοι τους. Ερμήνευσε τραγούδια των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν, που αποχωρίστηκαν τους γονείς τους. Κάπως έτσι οι νεότεροι τότε τον ξαναβρήκαν.
Ποια ήταν η πρώτη σας μνήμη ή επαφή με το έργο του Στέλιου Καζαντζίδη;
Στην προ-εφηβεία. Θυμάμαι από κασετόφωνο να ακούω το «Αγριολούλουδο» και σκεφτόμουν πώς αυτή η φωνή έβγαζε όλο αυτό το συναίσθημα.
Αν έπρεπε να διαλέξετε ένα μόνο τραγούδι του Καζαντζίδη που σας συγκινεί περισσότερο, ποιο θα ήταν και γιατί;
Το «Υπάρχω», γιατί ταίριαζε τόσο πολύ και στην προσωπικότητα του.
Πώς είναι να βρίσκεστε στη σκηνή ως αφηγητής δίπλα σε τόσους σημαντικούς καλλιτέχνες που θα ερμηνεύσουν τα τραγούδια του;
Όλοι οι καλλιτέχνες σέβονται τόσο πολύ τον Στέλιο Καζαντζίδη. Όλοι έρχονται χωρίς να το σκεφτούν δεύτερη φορά. Εγώ δεν είμαι τραγουδιστής αλλά θα προσπαθήσω να συνδέσω κάποια πράγματα που αφορούν την ιστορία του Στέλιου. Νιώθω σαν συντονιστής και αφηγητής αυτής της τόσο όμορφης βραδιάς που θα έχω δίπλα μου αυτούς τους σπουδαίους καλλιτέχνες.
Στο παρελθόν είχατε μιλήσει ανοιχτά για το εγκεφαλικό που πάθατε πριν την έναρξη της παράστασής σας. Πώς ήταν η επόμενη μέρα; Αλλάξατε κάτι στις συνήθειες σας. Αναθεωρήσατε κάποια πράγματα;
Ναι! Κατάλαβα ότι επειδή όλα παίχτηκαν σε ένα δευτερόλεπτο, ήμουν απλά πάρα πολύ τυχερός που αυτό το δευτερόλεπτο δεν με άφησε σακάτη ή νεκρό. Πραγματικά, αποφάσισα να μην ξαναστεναχωρηθώ ποτέ. Κατάλαβα ότι το νόημα της ζωής είναι η χαρά του παρόντος. Ούτε τα σχέδια του μέλλοντος, ούτε οι φόβοι για το επερχόμενο. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα την ώρα που συμβαίνουν με χαρά και κέφι.
Δεν είναι όμως κάτι εύκολο αυτό που περιγράφετε.
Το προσπαθώ. Είμαι προς αυτή την κατεύθυνση. Νιώθω όμως πως μεγαλώνοντας αυτό που άλλαξε είναι πώς δεν νιώθω την ανάγκη να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.
Νιώθετε ότι τα τελευταία χρόνια έχετε αλλάξει σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης;
Από τα πενήντα μου και μετά ξεκίνησε αυτή η αλλαγή. Εδώ και μια δεκαετία δηλαδή. Ήρθε αβίαστα. Ξαφνικά διαπιστώνεις πως δεν νιώθεις την ανάγκη να λογοδοτείς γιατί σου αρέσει αυτό ή γιατί κάνεις εκείνο. Το κάνεις γιατί θες, σου αρέσει γιατί σου αρέσει. Παλαιότερα έπρεπε να φτιάξω απαντήσεις στο «Γιατί το κάνεις αυτό», «Γιατί σου αρέσει;». Και έπρεπε να έχω ένα manual για να απαντάω. Τώρα απλά απαντάω: «Γιατί έτσι». Αυτή είναι και η καλύτερη απάντηση.
Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στον μικρό Θοδωρή, ποια θα ήταν αυτή;
Δε νομίζω να έδινα κάποια συμβουλή που δεν άκουσα τότε. Το ζήτημα όμως είναι το τι σημαίνει «ΑΚΟΥΩ». Νομίζεις πως αν εγώ τώρα σου πω κάτι θα το καταλάβεις ακριβώς όπως το εννοώ; Όχι! Γιατί όλα τα ακούμε μέσα από ένα φίλτρο δικό μας, ένα φίλτρο που ήδη έχουμε φτιάξει. Οι πιο σωστές συμβουλές είναι αυτές που δίνουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Όταν ήμουν μικρός, από τη φύση μου, πάλευα πάντα με το άγχος. Είχα γενικευμένη αγχώδη διαταραχή. Πάλευα, μέχρι που κατάλαβα πως είμαι κατασκευασμένος έτσι. Υπήρχαν περίοδοι που είχα εξάρσεις, αν και η εικόνα μου προς τα έξω ποτέ δεν έδειχνε έναν άνθρωπο που βασανίζεται και ταλαιπωρείται, ήμουν πάντα η ψυχής της παρέας. Από μέσα μου όμως με έτρωγε. Είχα πολύ άγχος και φλέρταρα πάντα με τις κρίσεις πανικού.
Είχατε ποτέ κρίσεις πανικού;
Βέβαια. Σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησαν. Είχα αρκετές, αλλά το αντιμετώπισα, ξέρεις ο οργανισμός κάποιες φορές απευαισθητοποιείται με την επανάληψη. Μαθαίνεις πώς αυτό που παθαίνεις δε σε σκοτώνει, μαθαίνεις να το αντιμετωπίζεις.
Τι ετοιμάζετε τον χειμώνα;
Θα κάνουμε τη θεατρική παράσταση «Σε Βλέπω» στο Μικρό Παλλάς σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη. Επίσης, θα κάνω ένα σήριαλ στην ΕΡΤ, «Το τελευταίο νησί» και γράφω και το πρώτο μου μυθιστόρημα!
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
