Το εμβόλιο και ο ρόλος της επιστήμης

Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, πολίτες και κυβερνήσεις βρίσκονται στη δίνη της πανδημίας που δεν λέει να κοπάσει. Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα και σε μάς. Εκατόμβη νεκρών κάθε μέρα, αγωνία για το αύριο, οικονομικές καταστροφές για χιλιάδες  εργαζόμενους και επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα.

Τα πράγματα είναι δύσκολα, κυρίως γι αυτούς που πλήττονται οικονομικά και καταστρέφονται. Και μέςα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, τα νέα περί εμβολίων και εμβολιασμών, μοιάζουν να δίνουν  μια νότα αισιοδοξίας.

Όχι ότι το εμβόλιο είναι η πανάκεια και θα λύσει όλα τα προβλήματα της πανδημίας, αυτό δεν πρόκειται να γίνει, αλλά οπωσδήποτε είναι ένα σημαντικό εργαλείο, που θα βοηθήσει πολύ.

Και ενώ το εμβόλιο έρχεται όλο και πιο κοντά για εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες - και για μας- τα δημοσκοπικά δεδομένα των τελευταίων μηνών, δείχνουν πως έχει μειωθεί το ποσοστό των πολιτών που εμπιστεύονται - όπως ίσχυε στην αρχή της πανδημίας- την επιστημονική κοινότητα, η άλλως τους ειδικούς και τους λοιμωξιολόγους.

Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί, όπως για παράδειγμα, η κόπωση του κόσμου που είναι λογικό να υπάρχει, το γεγονός ότι προβλέψεις για διαφορετική εξέλιξη της πανδημίας δεν επιβεβαιώθηκαν, αντιφατικές επιστημονικές προσεγγίσεις που μπερδεύουν τους πολίτες και πολλά άλλα.

Όμως για τη μειωμένη εμπιστοσύνη του κόσμου στους ειδικούς δεν φταίνε μόνον αυτά. Φταίει και το γεγονός ότι πολιτικοί, δημοσιολογούντες και παντογνώστες που εμφανίζονται στις τηλεοράσεις φροντίζουν επίμονα να τροχίζουν την αξιοπιστία επιστημόνων για διάφορους λόγους. Άλλοι για πολιτικές στοχεύσεις, άλλοι διότι είναι πρόχειροι και λένε ό,τι τους κατέβει.

Το αποτέλεσμα είναι ένα. Τώρα, που μόνον η επιστήμη μπορεί να πείσει όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες να εμβολιαστούν, η αξιοπιστία των επιστημόνων οφείλει να διαφυλαχθεί από όλους ως κόρη οφθαλμού. Μόνον οι επιστήμονες έχουν τη γνώση και το επιστημονικό βάρος να πείσουν τους πολίτες που έχουν αμφιβολίες η φοβούνται το εμβόλιο. Και αυτοί δεν είναι λίγοι. Ας μην τροχίζουν, λοιπόν, κάποιοι το κλαδί που μας κρατάει όλους. Είναι τουλάχιστον επικίνδυνο.