Του Αντώνη Αντζολέτου
Με το μήνυμα πως η Ελλάδα αποτελεί έναν ισχυρό «παίχτη» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και στην κατεύθυνση της προάσπισης των συμφερόντων του ελληνισμού, αλλά και ενός εταίρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ελληνική δύναμη στην Κύπρο ήταν από τις κινήσεις που συζητήθηκαν αρκετά το τελευταίο 48ωρο. Ακολούθησε, άλλωστε η συνδρομή και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων προς το νησί της Αφροδίτης με τις διαβουλεύσεις να συνεχίζονται. Η διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες συρράξεις είναι η επέκταση της κινητικότητας και προς της δική μας γειτονιά και οι εξελίξεις που λαμβάνουν διαστάσεις περιφερειακής κρίσης.
Η συντριπτική πλειοψηφία των αναλυτών, που θεώρησε δεδομένο πως το καθεστώς του Ιράν θα αποδειχτεί ιδιαιτέρως σκληρό φαίνεται να επιβεβαιώνεται, όπως και εκείνοι που έβλεπαν ότι οι αποικιοκρατικές τάσεις του Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να καταλήξουν σε αδιέξοδο. Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση να καταρρεύσει έτσι απλά το θεοκρατικό σύστημα εξουσίας στο Ιράν. Η κληρική ελίτ του βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας ισχυρών θεσμών και οργάνων που απλώνονται σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Οι Φρουροί της επανάστασης είναι άλλος ένας κρίσιμος παράγοντας που δεν επιτρέπει τις προβλέψεις και το πότε οι ελληνικές δυνάμεις θα γυρίσουν στη βάση τους.
Ουσιαστικά είναι σε εξέλιξη μια συνεχής κρίση του Διεθνούς Δικαίου με τρανταχτό πρόσφατο παράδειγμα και αφετηρία τον πόλεμο στην Ουκρανία. Πλέον το μεγάλο ερώτημα είναι αν το χάος είναι μπροστά με την αποδυνάμωση των θεσμών. Ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ και το άρθρο 2 δεν επιδέχεται παρερμηνειών:
«Όλα τα μέλη θα απέχουν στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ασύμβατο με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών».
Όλα προφανώς έχουν να κάνουν με τη δύναμη του ισχυρού που μπορεί να αυτοεξαιρείται από τους κανόνες. Σαφώς το να κάνει η διεθνής κοινότητα τα «στραβά μάτια» στους πυρηνικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς του Ιράν ούτε αυτό ήταν αποδεκτό. Θα πρέπει, ωστόσο να υπάρχει μια ισορροπία σε σχέση με τους κανόνες της έννομης τάξης. Και η εισβολή στο Ιράκ το 2003 δεν είχε γίνει θετικά αποδεκτή από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας. Αποτέλεσε μέρος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, από τις ΗΠΑ μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001.
Μέσα στο νέο περιβάλλον που έχει πολλά άναρχα χαρακτηριστικά - και όσον αφορά την ελληνική πλευρά - ίσως είναι πιο επίκαιρες από ποτέ οι συζητήσεις για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην «πυρηνική ομπρέλα» του Μακρόν. H Ελλάδα έτσι και αλλιώς με τη πυροβολαρχία patriot που έχει στη Σαουδική Αραβία είχε μια έμμεση εμπλοκή πριν «Κίμων», «Ψαρά» και τέσσερα F-16 βρεθούν στην περιοχή.
Ο Ερντογάν - που ανέκαθεν δεν ήταν ο πιστός υποστηρικτής του Διεθνούς Δικαίου - παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις της ασύμμετρης κλιμάκωσης και τις διαφορετικές εστίες έντασης ζυγίζοντας τις επόμενες κινήσεις του. Γνωρίζει καλά τους «κινδύνους» του πολέμου που μόλις ξεκίνησε. Και δεν είναι μόνο οι προσφυγικές ροές και η αναβίωση του κουρδικού στα ανατολικά σύνορά του, αλλά η πιθανή περαιτέρω ισχυροποίηση του Ισραήλ με τον Ντόναλντ Τραμπ πάντα στο πλευρό του. Πρώτος σταθμός μπορεί να είναι η μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε έναν «δαχτύλιο φωτιάς» και μετά ο Νετανιάχου να δει πως μπορεί να στραφεί και εναντίον της Άγκυρας. Υπενθυμίζεται βέβαια πως η αεροπορική βάση Ιντζιρλίκ στην Τουρκία παραμένει κρίσιμος κόμβος για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Δεν είναι τυχαίο πως ο Ταγίπ Ερντογάν εργαζόταν παρασκηνιακά στην κατεύθυνση εξεύρεσης μιας λύσης σε σχέση με το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράν. Από εδώ και στο εξής ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ φέρνει πιο κοντά του τις χώρες του κόλπου.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
