Μια Βραζιλία «Made in England»

Σχεδόν οι μισοί παίκτες της Σελεσάο έχουν περάσει από την Premier League, κάτι που επηρεάζει το παιχνίδι της Βραζιλίας. Παρά το αρχικό στραβοπάτημα, πήρε άνετα την κορυφή του ομίλου με ηγέτη τον Βινίσιους Τζούνιορ, ενώ η πίεση για το έκτο τρόπαιο παραμένει μεγάλη.

Οπαδοί Βραζιλίας πανηγυρίζουν
Συνοπτικά από ΣΚΑΪ AI toggle
  • Σχεδόν οι μισοί ποδοσφαιριστές της Σελεσάο παίζουν ή έχουν παίξει στο αγγλικό πρωτάθλημα, επηρεάζοντας το στιλ παιχνιδιού της ομάδας.
  • Η Βραζιλία τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της μετά από δύο καθαρές νίκες, με τον Βινίσιους Τζούνιορ να αναδεικνύεται ως ηγέτης της ομάδας.
  • Η πρώτη θέση στον όμιλο δεν θεωρείται σημαντική, καθώς η χώρα αναμένει την κατάκτηση του «έκτου αστέρα» μετά από 24 χρόνια αναμονής, με παλιούς νικητές του 2002 να παρακολουθούν τον τελευταίο αγώνα εναντίον της Σκωτίας.

Σχεδόν οι μισοί ποδοσφαιριστές της Σελεσάο παίζουν ή έχουν παίξει στο αγγλικό πρωτάθλημα, κάτι που δεν μπορεί παρά να έχει αντανάκλαση και στον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας.Η Βραζιλία κατάφερε να κινηθεί με βάση το πρόγραμμα και να τερματίσει πρώτη στον όμιλό της. Μετά το πρώτο «τρέκλισμα» στην πρεμιέρα απέναντι στο Μαρόκο ήρθαν δύο καθαρές και εύκολες νίκες, με τον Βινίσιους Τζούνιορ να επιβεβαιώνει ότι είναι αυτός που αναλαμβάνει να πάρει την ομάδα από το χέρι στα δύσκολα.

Η πρώτη θέση δεν θεωρείται βεβαίως κατόρθωμα, όταν όλη η χώρα δεν περιμένει τίποτα λιγότερο από το «έκτο αστέρι». Τα 24 χρόνια αναμονής είναι πολλά και η παρουσία στην εξέδρα των Ριβάλντο, Ρονάλντο και άλλων από την νικήτρια ομάδα του 2002 στο τελευταίο ματς απέναντι στην πολύ «φτωχή» Σκωτία λες και ήθελε να το υπενθυμίσει αυτό σε όσους βρίσκονταν στο χορτάρι φορώντας την κίτρινη φανέλα.



Ο παράγοντας Νεϊμάρ

Η αλήθεια είναι ότι ο γύρος των ομίλων του Μουντιάλ δεν αρκεί για να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα, πολύ περισσότερο προγνωστικά για το μέλλον. Από τα ξημερώματα της Πέμπτης άλλωστε έχει προστεθεί και μια παραπάνω μεταβλητή για τη συνέχεια. Η επιστροφή του Νεϊμάρ, έστω και ως αλλαγή προκαλεί το ερώτημα όχι μόνο για το αν θα (θέλει να) παίξει βασικός από εδώ και πέρα, αλλά κυρίως για το αν η πιθανή παρουσία του θα λειτουργήσει θετικά ή αρνητικά, για μια ομάδα που έμοιαζε αρκετά «τακτοποιημένη», χάρη στην παρουσία στον πάγκο της του Ιταλού Κάρλο Αντσελότι.

Το γεγονός ότι θεωρείται από πολλούς ο καλύτερος στο είδος του μετριάζει και τις γκρίνιες κάποιων που θα προτιμούσαν έναν Βραζιλιάνο στο τιμόνι. Ως τώρα αντιμετωπιζόταν ως ιεροσυλία η σκέψη να μην προπονεί τη Βραζιλία Βραζιλιάνος.

Ένας «ξένος« λοιπόν για πρώτη φορά σε αυτή τη θέση και μια ομάδα που ίσως σε κάποιους στις παραλίες της Κόπα Καμπάνα να μην φαίνεται αρκετά βραζιλιάνικη.

Παρέλαση της Πρέμιερ Λιγκ

Στο παιχνίδι με την Σκωτία, έξι από τους έντεκα βασικούς (Άλισον, Γκάμπριελ, Κασεμίρο, Γκιμαράες, Κούνια, Ραγιάν) προέρχονταν από ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ στην Αγγλία, δύο ακόμα ήταν στον πάγκο (Μαρτινέλι, Τιάγκο) και άλλοι δύο έχουν παίξει επίσης πρόσφατα στα αγγλικά γήπεδα (Πακετά, Φαμπίνιο). Αυτό δεν είναι παράλογο αφού μιλάμε για το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο, στο οποίο είναι λογικό να παίζουν κάποιοι από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο και οι Βραζιλιάνοι έχουν «εισβάλλει» στο νησί και δεκαετίες με επιτυχία.

Αυτό δεν μπορεί παρά να επηρεάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα παιχνίδια όσο και αν αλλάζει η ψυχολογία τους φορώντας την κίτρινη φανέλα, που ας μην ξεχνάμε έχει γίνει και αντικείμενο «πολιτικού πατριωτισμού» στη χώρα.

Βεβαίως αυτό δεν είναι κάτι το καινούριο. Είναι πια πολύ μακρινή η εποχή που στον τελικό του 1958 o Βισέντε Φεόλα σύμφωνα με τον θρύλο, αποφάσισε να πει στους παίκτες του, στον αμούστακο Πελέ και στον Γκαρίντσα να είναι ο εαυτός τους, ξεδιπλώνοντας το ταλέντο τους, κινούμενοι με τη ρυθμική ελευθερία που θύμιζε την παραδοσιακή τέχνη της Ginga και της Καποέιρα. Το στοίχημα κερδήθηκε, όπως και το 1970 πάλι με τον Πελέ, τον Ριβελίνο και τον Ζαϊρζίνιο και πρπονητή τον Μάριο Ζαγκάλο.

Το όμορφο παιχνίδι δεν έφερε τίτλο

Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1982 η Βραζιλία θα έμενε στην ιστορία για το «jogo bonito» το όμορφο παιχνίδι, που όλοι θαύμασαν, αλλά ταυτόχρονα θα έμενε και χωρίς τίτλο. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα δώδεκα χρόνια για να έρθει ο «στρατηγός» Ντούνγκα, ο μέσος που ήξερε να ελέγχει τον ρυθμό του αγώνα και να μην παρασύρεται από τον ενθουσιασμό των άλλων για να κατακτήσει η Σελεσάο τον τίτλο έστω και στα πέναλτι, το 1994 στις ΗΠΑ.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο σήμερα. Οι ποδοσφαιριστές που «βγάζουν το ψωμί τους» στην Αγγλία έχουν μάθει ότι δεν αρκεί η τεχνική από μόνη της. Απαιτείται δύναμη, ταχύτητα αλλά και τακτική. Έχουν περάσει αμέτρητες ώρες στα γυμναστήρια και έχουν ακούσει προπονητές και βοηθούς να τους βομβαρδίζουν με αναλύσεις και συστήματα. Όλα αυτά δεν ξεχνιούνται με μερικές προπονήσεις των Βραζιλιάνων μεταξύ τους.

Μένουν λοιπόν προς τέρψη των θεατών μόνο κάποιες στιγμές του «jogo bonito», όταν το χάρισμα είναι εκείνο που θα αποφασίσει σε κλάσματα δευτερολέπτου για το απρόβλεπτο που θα φέρει το γκολ. Μας το θυμίζει ο Βινίσιους. Αρκούν όμως αυτές; Τι θα κάνει λοιπόν η Βραζιλία; Αδύνατο να το μαντέψεις. Αν τα καταφέρει θα σιωπήσουν όσοι μπορεί να γκρινιάζουν τώρα. Η επιτυχία κλείνει στόματα. Αν αποτύχει αυτή η ομάδα, η πρώτη εξήγηση που θα τρέξουν πολλοί να δώσουν θα είναι ότι «δεν ήταν αρκετά βραζιλιάνικη.»
Πηγή: Deutsche Welle
14 0 Bookmark

Απόρρητο