Με την ενεργειακή κρίση και τις διαστάσεις της να είναι, τούτη την ώρα τουλάχιστον, άγνωστη, ζητάμε από τη βιομηχανία μας να τα βγάλει πέρα μόνη της; Να λύσει τα προβλήματα της άλλη μια φορά με τον δικό της τρόπο; Χωρίς να περιμένει το κράτος τόσο άμεσα δίπλα της όπως συμβαίνει στα άλλα βιομηχανικά κράτη-μέλη της Ε.Ε; Στη Γερμανία, στην Ιταλία, στη Γαλλία και σε υποψήφια κράτη μέλη της Ανατολικής Ευρώπης;
Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή είναι η αλήθεια.
Θέλουμε να προβάλουμε την εξαγωγική βιομηχανική Ελλάδα αλλά μόνο αν τα καταφέρουν, όπως και να τα καταφέρουν μόνοι τους και με τον δικό τους τρόπο οι επιχειρηματίες της βιομηχανικής μας παραγωγής.
Παρακολουθώ και ως επιχειρηματίας του χώρου και ως εκπρόσωπος των βιομηχανικών μας Οργανώσεων τη βιομηχανική μας πορεία και τις βιομηχανικές μας εξελίξεις. Και θεωρώ ότι κάθε φορά που μιλάμε για επενδύσεις έχουμε κατά νου κυρίως τις βιομηχανικές επενδύσεις. Αυτές που διασφαλίζουν στον λαό μας και θέσεις εργασίας και καριέρα. Και εργασιακή μακροημέρευση. Κάνουμε λάθος;
Παρ' όλα αυτά απάντηση στο ερώτημα ποιος έχει και πρέπει να έχει την ευθύνη για το πόσο βιομηχανική ή μόνο αγροτική και τουριστική πρέπει να είναι η Ελλάδα δεν μπορούμε να δώσουμε όταν διαπιστώνουμε έλλειψη πολιτικής πράξης για να αποδοθεί αυτό που ακούμε στα λόγια με φράσεις ως μέτρα και πολιτικές για τη βιομηχανική μας ανάπτυξη.
Από την άλλη μιλάμε για επενδύσεις και προσκαλούμε επενδυτές να φέρουν κεφάλαια στην Ελλάδα να τα επενδύσουν. Και έμμεσα κάθε φορά που μας ζητούν τη συνεργασία μας ως ντόπιες βιομηχανίες μας ρωτούν, με διακριτικότητα βεβαίως, γιατί να τα επενδύσουν στην Ελλάδα αφού τα γνωρίσματά της από τις στοχεύσεις της για ανάπτυξη δεν έχουν εκείνο το βιομηχανικό γνώρισμα που βεβαίως χρειάζεται για να διακρίνεται στην οικονομική μας πολιτική ο προγραμματισμός και η πολιτική βούληση για παραπέρα βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας μας.
Στη γενική τους συνέλευση οι εκπρόσωποι της ενεργοβόρου βιομηχανίας εξέφρασαν «αγωνία και απογοήτευση», με τις επιχειρήσεις να διαπιστώνουν ότι, όσο άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λαμβάνουν μέτρα στήριξης, η Ελλάδα καθυστερεί.
«Δεν μπορούμε όταν παίρνουν όλες οι κυβερνήσεις η μία μετά την άλλη μέτρα και δεν παίρνει η ελληνική κυβέρνηση. Θα έχουμε ανταγωνιστικό μειονέκτημα», μας είπαν.
Η δε κυβέρνηση για να δείξει πως τα αφουγκράστηκε αυτά (τα προανέφερα ως παράπονα της βιομηχανίας) εξήγγειλε ένα σχήμα στήριξης το οποίο δομείται σε δύο βασικούς πυλώνες: αφενός την άμεση μείωση του ενεργειακού κόστους και αφετέρου την ενίσχυση επενδύσεων για ενεργειακή αποδοτικότητα και «πράσινο» μετασχηματισμό της βιομηχανίας.
Στην πράξη, οι τρεις παρεμβάσεις που συνθέτουν το πακέτο είναι:
- 200 εκατ. ευρώ για επενδύσεις ενεργειακής αποδοτικότητας μέσω του Modernization Fund
- 75 εκατ. ευρώ ετησίως για αντιστάθμιση κόστους CO₂
- 26 εκατ. ευρώ ετησίως από τη μείωση των χρεώσεων ΥΚΩ
Οι δύο τελευταίες δράσεις συνθέτουν ένα ετήσιο όφελος περίπου 100 εκατ. ευρώ για τη βιομηχανία, το οποίο θα έχει ορίζοντα πενταετίας.
Το πρόβλημα με αυτά τα μέτρα τα οποία εξαγγέλθηκαν προχθές, οπωσδήποτε δεν λύνεται, θα έλεγα ταυτιζόμενος απόλυτα και με το γενικότερο κλίμα και την αίσθηση που επικρατεί στον χώρο των εκπροσώπων της βιομηχανίας.
Γιατί το πρόβλημα, όπως όλοι ξέρουμε, είναι πράγματι (θα δείτε και άλλες δηλώσεις για το θέμα) ότι η Ελλάδα για τη βιομηχανία πληρώνει ακριβότερο κόστος ενέργειας από πάρα πολλές χώρες μέσα στην ΕΕ. Είναι μια συζήτηση η οποία έγινε μεταξύ της βιομηχανίας του αρμόδιου υπουργείου, και των Βρυξελλών αλλά δεν μπορώ να βεβαιώσω κανέναν και για τίποτε ότι η περιπλοκή αυτή θα λυθεί με τα μέτρα που ακούσαμε χθες και προχθές.
* Ο Δημήτρης Μαθιός είναι Εκτελεστικός Πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Αττικής- Πειραιώς.
