Η Ελλάδα στο «πηδάλιο» της ναυτικής δύναμης του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο
Το «πηδάλιο» της ναυτικής δύναμης στη Μεσόγειο από την Ιταλία ανέλαβε την Τρίτη η Ελλάδα.
Η Ιταλία παρέδωσε επίσημα στην Ελλάδα τη διοίκηση της Μόνιμης Ναυτικής Δύναμης του ΝΑΤΟ SNMG2 (Standing NATO Maritime Group Two), μετά από μια επιτυχημένη ανάπτυξη έξι μηνών.
Η τελετή παράδοσης-παραλαβής πραγματοποιήθηκε στη ναυτική βάση του Τάραντα, πάνω στο ιταλικό πολεμικό πλοίο ITS Virginio Fasan. Ο Ιταλός υποναύαρχος Κρίστιαν Ναρντόνε παρέδωσε τα «ηνία» της δύναμης στον Έλληνα αρχιπλοίαρχο Γιώργο Κυπριώτη.
Με αυτή τη μεταβίβαση, η Ελλάδα αναλαμβάνει την ευθύνη της καθοδήγησης της δύναμης για τον επόμενο επιχειρησιακό κύκλο, διασφαλίζοντας την αδιάλειπτη ναυτική παρουσία του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο, και καταδεικνύοντας τη σημασία της ελληνικής ναυτικής (και γενικότερα στρατιωτικής) δύναμης για τη συμμαχία.
Ελλάδα - Ουκρανία: Ό,τι μας ενώνει
Οριστικά πίσω τους αφήνουν Αθήνα και Κίεβο την υπόθεση με το ουκρανικό θαλάσσιο drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα. Την περασμένη Πέμπτη ο υφυπουργός Εξωτερικών, Χάρης Θεοχάρης, εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Διεθνή Διάσκεψη για την Ανασυγκρότηση της Ουκρανίας, που πραγματοποιήθηκε στο Γκντανσκ της Πολωνίας, υπογράφοντας Μνημόνιο Κατανόησης με την ουκρανική κυβέρνηση για την ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας στην ανοικοδόμηση της χώρας.
Εξίσου σημαντικό ήταν το γεγονός ότι ο κ. Θεοχάρns υπέγραψε για λογαριασμό της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη και τέσσερα μνημόνια συνεργασίας, μεταξύ άλλων για τις εργασίες συντήρησης και επιδιόρθωσης της Μονής της Λαύρας των Σπηλαίων στο Κίεβο, που υπέστη πρόσφατα σοβαρές ζημιές από ρωσικούς βομβαρδισμούς. Μάλιστα, μία από αυτές τις συμφωνίες προβλέπει και την εκπαίδευση Ουκρανών συντηρητών στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων στην Ελλάδα.
Η υποδοχή από την ουκρανική πλευρά είναι θερμή, καθώς η Ελλάδα επιλέγει να εστιάσει σε έναν τομέα υψηλής ευαισθησίας, στα πολιτιστικά μνημεία, που έχει άμεσο αντίκτυπο στο ηθικό και στη συλλογική μνήμη του ουκρανικού λαού, παράλληλα με τη συνδρομή σε έργα ζωτικής σημασίας υποδομών. Η Μονή της Λαύρας των Σπηλαίων συνιστά συστατικό στοιχείο της ουκρανικής εθνικής ταυτότητας και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Αυτά που ενώνουν τους δύο λαούς είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν.
Κινητικότητα στη Λιβύη
Η Λιβύη εξελίσσεται ξανά σε ένα από τα πιο κρίσιμα γεωπολιτικά πεδία της Ανατολικής Μεσογείου και η Αθήνα παρακολουθεί τις εξελίξεις με ιδιαίτερη προσοχή, γνωρίζοντας ότι όσα διαμορφωθούν εκεί θα επηρεάσουν άμεσα τόσο το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο όσο και τις ισορροπίες στην περιοχή.
Τις τελευταίες εβδομάδες η κινητικότητα υπήρξε πρωτοφανής. Στην Τρίπολη και τη Βεγγάζη βρέθηκαν ο ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ, Μασάντ Μπούλος, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, αλλά και κορυφαίοι παράγοντες των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, της Αιγύπτου και της Ιταλίας. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η επόμενη ημέρα της Λιβύης αφορά όχι μόνο την πολιτική σταθερότητα της χώρας, αλλά και τον έλεγχο ενεργειακών πόρων, θαλάσσιων διαδρομών και γεωπολιτικής επιρροής.
Η ελληνική πλευρά επιχειρεί να κρατήσει ανοιχτούς και τους δύο διαύλους επικοινωνίας. Από τη μία, οι επαφές με την κυβέρνηση της Τρίπολης και, από την άλλη, η σταδιακή εμβάθυνση των σχέσεων με τη Βεγγάζη, όπως επιβεβαιώθηκε με την πρόσφατη επίσκεψη του Σαντάμ Χαφτάρ στην Αθήνα. Παράλληλα, η παρουσία της υφυπουργού Εξωτερικών Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου στην Τρίπολη έδειξε ότι η Αθήνα δεν επιθυμεί να ταυτιστεί αποκλειστικά με καμία από τις δύο πλευρές.
Στο υπουργείο Εξωτερικών, πάντως, γνωρίζουν ότι οι δυνατότητες ελληνικής επιρροής έχουν όρια. Οι πραγματικοί συσχετισμοί διαμορφώνονται πλέον από τις κινήσεις μεγαλύτερων περιφερειακών παικτών, με την Τουρκία, την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να αναζητούν νέες ισορροπίες ακόμη και μεταξύ τους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί και η αμερικανική πρωτοβουλία για την ενοποίηση της Λιβύης. Ο Μασάντ Μπούλος φέρεται να προωθεί ένα σχήμα συνύπαρξης του πρωθυπουργού της Τρίπολης Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά με τον Σαντάμ Χαφτάρ σε κεντρικό θεσμικό ρόλο, μια πρόταση που έχει προκαλέσει ήδη σημαντικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Την ίδια στιγμή, η Μισράτα αναδεικνύεται σε κομβικό σημείο του νέου ανταγωνισμού. Η ισχυρή κινεζική παρουσία μέσω της Cosco, η στενή σχέση της πόλης με την Τουρκία και η αυξανόμενη αμερικανική ανησυχία για τη διείσδυση του Πεκίνου δημιουργούν ένα σύνθετο γεωπολιτικό παζλ, το οποίο παρακολουθούν στενά όλες οι μεγάλες δυνάμεις.
Στην Αθήνα, όμως, εξίσου μεγάλη προσοχή προκαλεί και η σταδιακή προσέγγιση Καΐρου και Άγκυρας. Η πρόσφατη τετραμερής συνάντηση στην Αίγυπτο, με τη συμμετοχή Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, θεωρείται ενδεικτική μιας νέας περιφερειακής πραγματικότητας, στην οποία η Λιβύη λειτουργεί ως πεδίο συνεννόησης.
Παρότι από αιγυπτιακής πλευράς διαμηνύεται ότι δεν υπάρχει καμία μεταβολή στη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Ελλάδα, στην ελληνική διπλωματία αναγνωρίζουν ότι οι σχέσεις Καΐρου και Άγκυρας έχουν περάσει σε διαφορετική φάση. Καταλύτης αυτής της μετατόπισης είναι κυρίως οι εξελίξεις στη Γάζα και η ευρύτερη αναδιάταξη ισχύος στη Μέση Ανατολή.
Για την Αθήνα, το ζητούμενο παραμένει διπλό: να διατηρήσει ενεργό ρόλο στις λιβυκές εξελίξεις, χωρίς να χαθούν οι δίαυλοι ούτε με την Τρίπολη ούτε με τη Βεγγάζη, και ταυτόχρονα να διασφαλίσει ότι οι νέες περιφερειακές ισορροπίες δεν θα επηρεάσουν τα θεμελιώδη ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτός είναι και ο λόγος που το επόμενο διάστημα αναμένονται ακόμη περισσότερες ελληνικές διπλωματικές πρωτοβουλίες γύρω από το λιβυκό μέτωπο.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
