Πίστη. Ελπίδα. Εμπιστοσύνη. Σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, για κολεγιακές και επαγγελματικές ομάδες, για μεγάλες και μικρές ομάδες, για καλές και κακές ομάδες, υπάρχουν οπαδοί που πιστεύουν - πραγματικά πιστεύουν - ότι η χαρά θα έρθει στο τέλος. Όμως για την εθνική ομάδα ανδρών ποδοσφαίρου των ΗΠΑ, τα πράγματα ήταν πάντα διαφορετικά.
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα γιατί. Για κάποιους, ίσως φταίει το γεγονός ότι οι Αμερικανοί κυριαρχούν σε άλλα αθλήματα περισσότερο απ’ ό,τι στο ποδόσφαιρο. Για άλλους, η έλλειψη ενός παγκοσμίως αναγνωρισμένου σούπερ σταρ. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που αντιμετωπίζει με κυνισμό ένα άθλημα το οποίο είναι πιο δημοφιλές σχεδόν παντού αλλού στον κόσμο απ’ ό,τι στις ΗΠΑ.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα μέτρια αποτελέσματα σπάνια οδηγούν σε διαρκή αμφιβολία από τους φιλάθλους μιας ομάδας. Όμως όταν πρόκειται για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των ΗΠΑ, ο σκεπτικισμός ήταν πάντα παρών.
Μέχρι τώρα.
Τώρα είναι εντάξει να πιστεύεις. Τώρα είναι εντάξει να είσαι αισιόδοξος, να σκέφτεσαι μεγάλα πράγματα και να φαντάζεσαι αυτή την ομάδα να πετυχαίνει κάτι σπουδαίο.
Οι παίκτες προσπαθούν να παραμείνουν προσγειωμένοι, να δίνουν μετριοπαθείς δηλώσεις που τους βοηθούν να διαχειρίζονται την τεράστια πίεση που δέχονται. Αλλά ακόμη κι αυτοί σκέφτονται τις πιθανότητες.
Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ο πρώην σούπερ σταρ της Σουηδίας, ρωτήθηκε μετά τη νίκη των ΗΠΑ με 2-0 επί της Αυστραλίας αν οι οικοδεσπότες μπορούν να κατακτήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η απάντησή του ήταν μία λέξη:
«Ναι».
Και ο Αμερικανός αμυντικός Κρις Ρίτσαρντς δεν έχει κανένα πρόβλημα να το ακούει αυτό.
«Δεν νομίζω ότι είναι παράλογο να λέμε ότι θέλουμε να το κατακτήσουμε», είπε ο Ρίτσαρντς. «Θέλουμε να σηκώσουμε ένα τρόπαιο στο τέλος αυτής της διαδρομής.»
Κανείς δεν λέει ότι αυτό θα συμβεί. Κανείς δεν λέει καν ότι είναι πιθανό. Οι ΗΠΑ νίκησαν την Παραγουάη και την Αυστραλία, δύο καλές, ολοκληρωμένες νίκες, αλλά απέχει ακόμη πολύς δρόμος.
Ωστόσο, αυτό που κατάφερε η ομάδα είναι σημαντικό: Έδειξε ότι μπορεί να παίξει δημιουργικό και γρήγορο ποδόσφαιρο, αλλά και ότι μπορεί να αγωνιστεί με πάθος, δύναμη και μαχητικότητα.
Έδειξε ότι μπορεί να νικήσει, και να ελέγξει ένα παιχνίδι, χωρίς το μεγαλύτερο αστέρι της, τον Κρίστιαν Πούλισικ, ο οποίος έχασε το δεύτερο ημίχρονο με την Παραγουάη και ολόκληρο τον αγώνα με την Αυστραλία λόγω τραυματισμού στη γάμπα.
Έδειξε ότι μπορεί να αξιοποιήσει έναν καθαρόαιμο επιθετικό όπως ο Φολαρίν Μπαλογκούν, που έχει ήδη πετύχει δύο γκολ και προκάλεσε ακόμη ένα μέσω αυτογκόλ.
Έδειξε επίσης ότι ανταποκρίνεται στην υποστήριξη του κόσμου με τρόπο που δεν είχε ξανασυμβεί. Υπάρχει ιστορικό διοργανωτριών χωρών που φτάνουν πολύ μακριά σε Παγκόσμια Κύπελλα, όπως η Νότια Κορέα στα ημιτελικά το 2002, ή η Ρωσία στα προημιτελικά το 2018. Και μετά τα δύο πρώτα παιχνίδια, δεν φαίνεται καθόλου παράλογο να φανταστεί κανείς ότι η ενέργεια των Αμερικανών φιλάθλων μπορεί να οδηγήσει την ομάδα ακόμη πιο μακριά.
«Έχουμε παίξει φιλικά στην έδρα μας όπου ήμασταν λιγότεροι από τους φιλοξενούμενους στις εξέδρες», είπε ο Τάιλερ Άνταμς. «Το να έχεις ολόκληρο ένα έθνος πίσω σου είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό.»
Ο Τιμ Ριμ, ο βετεράνος αμυντικός και αρχηγός της ομάδας, ξέσπασε σε δάκρυα καθώς οι παίκτες συγκεντρώθηκαν στον αγωνιστικό χώρο μετά τη νίκη της Παρασκευής. Ο ίδιος δεν ήταν σίγουρος γιατί έκλαιγε, αλλά κάτι η στιγμή, τα συναισθήματα, κάτι οι πιθανότητες για όσα μπορεί να ακολουθήσουν, έσπασε τη συνηθισμένη του ψυχραιμία.
«Έχω πει στα παιδιά ότι αυτή είναι η πιο διασκεδαστική, ξεχωριστή και απολαυστική ομάδα στην οποία έχω συμμετάσχει», δήλωσε αργότερα. «Υπάρχει κάτι σε αυτή την ομάδα που μοιάζει διαφορετικό.»
Δεν γνωρίζουμε αν τελικά θα αποδειχθεί διαφορετικό. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορεί να πάει στραβά. Οι φίλαθλοι των ΗΠΑ μπορούν εύκολα να τους απαριθμήσουν:
Ίσως, ο Πούλισικ να μην αναρρώσει εγκαίρως. Ίσως, τραυματιστεί κάποιος άλλος. Ίσως, μια διαιτητική απόφαση στραφεί εναντίον της ομάδας. Ίσως, έρθει μια κακή μέρα και ακόμη ένα τουρνουά τελειώσει απογοητευτικά απέναντι σε έναν αντίπαλο που θεωρητικά μπορούσε να νικηθεί.
Ίσως, έτσι ακριβώς εξελιχθούν τα πράγματα.
Αλλά, αν μη τι άλλο, αυτά τα δύο παιχνίδια δίνουν στους φιλάθλους το δικαίωμα να αφήσουν πίσω τους τη δυσπιστία, την καχυποψία και την αμφιβολία.
Είναι εντάξει να χαλαρώσουν τη λαβή του «απλώς είμαι ρεαλιστής» και να σκεφτούν ότι ίσως πλέον το «ρεαλιστικό» σημαίνει κάτι διαφορετικό.
Ο Μπαλογκούν είναι εκρηκτικός. Οι Ρίτσαρντς, Άλεξ Φρίμαν και Ριμ είναι σταθεροί. Ο Σέρτζινο Ντεστ μοιάζει να έχει φωτιά σε κάθε του βήμα. Οι Γουέστον ΜακΚένι και Μάλικ Τίλμαν συνεργάζονται εξαιρετικά. Ο Πούλισικ έδειχνε καλύτερος από ποτέ πριν τραυματιστεί και δεν υπάρχει λόγος να επιστρέψει βιαστικά αν δεν είναι απόλυτα έτοιμος.
Ο Άνταμς, όπως είναι λογικό, δεν ήθελε να μιλήσει για κατάκτηση του τροπαίου. Ήταν όμως ξεκάθαρος ότι «ο μεγαλύτερος στόχος σε όλη αυτή την προσπάθεια» είναι να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι Αμερικανοί βλέπουν την εθνική τους ομάδα. Να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο πιστεύουν σε αυτήν.
«Θέλω κάθε παιχνίδι να έχει σημασία για τον μέσο θεατή», είπε. «Ξέρω ότι έχουμε τη δυνατότητα να το πετύχουμε.»
Και οι ΗΠΑ την έχουν αυτή τη δυνατότητα.
Λίγα λεπτά μετά το τελευταίο σφύριγμα της Παρασκευής, οι παίκτες συγκεντρώθηκαν στον αγωνιστικό χώρο και ενώθηκαν με τους φιλάθλους, που στέκονταν όρθιοι, χτυπούσαν τα πόδια τους στις εξέδρες και τραγουδούσαν:
«Oh, we're halfway there / Oh-oh! Livin' on a prayer», καθώς αντηχούσε το διάσημο τραγούδι των Bon Jovi.
Υπήρχε πάθος. Υπήρχε θαυμασμός. Και υπήρχε, με έναν τρόπο που σπάνια είχε εμφανιστεί στο παρελθόν, πίστη.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
