«Μα καλά δεν προκαλεί προβληματισμό, αλήθεια, σε οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο, η υπέρμετρη προβολή της κυρίας Κωνσταντοπούλου; Τι έγινε ξαφνικά; Τελειώνουν τα reality και είπαν μήπως να ασχοληθούν με το «κίνημα της αγάπης»;
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας και σε αυτή την προεκλογική περίοδο έδωσε το δικό του στίγμα. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι το στίγμα του ΚΚΕ. Αλλά και στην προηγούμενη περίοδο, με την ατάκα «αυτοί είστε» καθόρισε μια επικοινωνία με απλούς όρους.
Πολλοί λένε πως ο γραμματέας του κόμματος, επιτέθηκε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, διότι διακρίνεται ο κίνδυνος να χαθούν ψήφοι από τον Περισσό στην Πλεύση Ελευθερίας. Στο χώρο γενικώς της αριστεράς ενυπάρχει αυτή η τάση, όπως τουλάχιστον υποστηρίζουν οι δημοσκοπικές καταγραφές.
Αλλά ακόμη και έτσι να είναι, ο ηγέτης του Περισσού, δεν μοιάζει να έχει άδικο. Σε αυτές τις εκλογές, τις διπλές, όπως λέμε, από τις πολιτικές αναλύσεις, περάσαμε στα reality. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας προφανώς ορμώμενος από την κομμουνιστική ιδεολογία, θεωρεί πως οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη την «αγάπη» αλλά τον αγώνα για τη καλυτέρευση της ζωής τους και την κατάρρευση του καπιταλισμού.
Πολλοί είναι αλήθεια, αυτοί που αναρωτηθήκαμε για τις αλλαγές που παρουσίασαν τα κόμματα στην προεκλογική περίοδο. Η προσωπική ζωή των πολιτικών αρχηγών κυριάρχησε, χωρίς να είναι απαραίτητα κακό, η πολιτική διαμάχη έδωσε τη θέση της στην προσωπική και ατομική κόντρα μεταξύ των υποψηφίων. Η αναγνώριση του προσώπου έναντι της πολιτικής αντίληψης. Η εικόνα έναντι των ιδεολογιών.
Κανείς, φυσικά δεν παραγνωρίζει την ανάγκη της επικοινωνιακής πολιτικής. Ούτε ακόμη και την επίσημη αυτή καθαυτή της επικοινωνίας. Γιατί τελικά είναι επιστήμη. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως αρκετές φορές ο «αναγνωρίσιμος» εκλέγεται. Και αυτό στα κόμματα, έχει στοιχίσει. Όχι πως ο «αναγνωρίσιμος» είναι κατ’ ανάγκη υποδεέστερος του πολιτικού και της εμπειρίας του, στα κοινά. Αλλά δεν ξέρω, τελικά αν αυτή η τάση συνεισφέρει στο ευρύτερο πολιτικό γίγνεσθαι. Ο ποδοσφαιριστής, ο καλλιτέχνης, ο ηθοποιός, φυσικά και έχουν τη δυνατότητα μεγάλης προσφοράς στον τόπο. Δεν είναι «a priori», ένα «θεατρικό» πρόσωπο που παίζει το ρόλο του, στην «αρχαία τραγωδία» της πολιτικής. Αν και είναι ελάχιστοι εκείνοι που… δύνανται.
Οι Κήνσορες και οι Θεράποντες έλεγε ο Ουμπέρτο Έκο, μιλώντας για τον ρόλο της επικοινωνίας και της πολιτικής. Το πετυχημένο σύνθημα γίνεται άνευ αιτίας και βαρόμετρο για τον θρίαμβο ή την καταστροφή. Και σε πολλές περιπτώσεις κενό λόγου. Το σύνθημα θα παραμείνει και όχι το πρόγραμμα. Όπως και η προσωπικότητα. Όλα τα κόμματα διαθέτουν τους ηγέτες τους, που αρκετές φορές κερδίζουν ή χάνουν ψήφους, εξαιτίας τους. Λογικό ως ένα σημείο. Διότι μπορεί να διαθέτεις το τέλειο επεξεργασμένο πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα αλλά ο ηγέτης να μην μπορεί να το διαδώσει. Και στην αριστερά έχει συμβεί αυτό. Ιστορικές είναι οι συγκρούσεις άλλων εποχών μεταξύ συντρόφων στο ίδιο κόμμα, που χωρίς να υπολείπονται γνώσεων και αγώνων, η προσωπικότητα κυριαρχούσε. Δεν είναι απαραίτητα δείγμα των αστικών κομμάτων εξουσίας. Και δεν είναι απαραίτητα λάθος. Τα κόμματα κρίνονται και από την αξία και τη σπουδαιότητα των ηγετών τους.
Το μέσον και το μήνυμα, λοιπόν… και αγάπη ολούθε.
