Την ώρα που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει μεγάλες αλλαγές σε μισθούς συντάξεις, μεταρρυθμίσεις για την επόμενη ημέρα, η αξιωματική αντιπολίτευση εισέρχεται στα βαθιά βαλτωμένα νερά της μίζερης εσωστρέφειας. Την ώρα που ξεκινάει η συνεδρίαση του νέου κοινοβουλίου, με τα νεοεισελθέντα κόμματα, ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να βρει τον επόμενο ηγέτη του.
Μια εσωστρέφεια που μοιάζει να μην έχει τέλος. Μια εσωτερική διαμάχη των τάσεων που μετά τον απόλυτο συνδετικό κρίκο με το ονοματεπώνυμο Αλέξης Τσίπρας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε βραδυφλεγή βόμβα. Θεοποίηση των ιδεολογικών ρευμάτων που, πλέον αποκτούν και προσωπικά χαρακτηριστικά. Και αν κάποτε οι εστίες προβληματισμών ενίσχυαν την εσωκομματική δημοκρατία, τώρα κινδυνεύουν να αποτελέσουν, τροχοπέδη όχι μόνον για την επόμενη ημέρα αλλά για αυτή καθεαυτή ύπαρξη της Κουμουνδούρου.
Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτό που σήμερα είναι η πραγματικότητα για το εσωτερικό του κόμματος, είναι το φυσικο επακόλουθο μιας πορείας δειλής και εφησυχασμού. Έχοντας αναπαυθεί στις δάφνες του 32%, πίστεψαν μέχρι και το τελευταίο Σάββατο της εκλογικής αναμέτρησης του Μαίου πως την Κυριακή θα είναι ένοικοι του μεγάρου Μαξίμου. Ακολουθώντας την πολιτική λογική του ώριμου φρούτου, θεώρησαν πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης χάνει και παραιτείται. Συνέβη ακριβώς το αντίστροφο.
Και αντ’ αυτού, δηλαδή της συνειδητοποίησης και της ανάγκης των μεγάλων αλλαγών, αναζητούν μέσω των ιδεολογικών αντιθέσεων, των προσωπικών καιροσκοπισμών και πειθαναγκασμών να ελέγξουν, το κόμμα. Η θεολογία της αριστεράς, την οποία πολλές φορές στο παρελθόν, αποτέλεσε την πηγή μεγάλων δεινών, έως και αίματος.
Οι «χοροί» θα κρατήσουν αρκετό καιρό και δεν είναι σίγουρο πως θα βρεθούν «άλλα στέκια επαρχιώτικα». Οι πολίτες δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται να μάθουν τι εκφράζουν οι «Ομπρελίστας», τι σημαίνει «συλλογικός διανοούμενος», τι ευαγγελίζεται ο «ελευθεριακός κομμουνισμός». Όχι γιατί δεν έχουν, ενδεχομένως και μεγάλη σημασία, αλλά γιατί τα προβλήματα είναι διαφορετικά, για τη ζωή και την οικογένεια τους. Μπορεί να άκουγαν τον Αλέξη Τσίπρα αλλά δεν τον ψήφισαν. Γιατί δεν ήξεραν τι τους περιμένει, γιατί φοβήθηκαν, γιατί άλλα άκουγαν από τον αρχηγό και άλλα από τα στελέχη. Γιατί η μπάλα είχε ήδη χαθεί.
Η απάντηση στα νομοσχέδια της κυβέρνησης, δεν είναι η ανάγκη του «κομματικού οπορτουνισμού». Είναι η αποδοχή στο θετικό και η αντιπρόταση στο αρνητικό. Γιατί αυτός είναι ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνον έτσι ενισχύονται οι δημοκρατίες. Σαφώς και τα κόμματα εξουσίας περνούν μετά από βαριές ήττες και μεγάλες κρίσεις. Συζητούν, συγκρούονται, αναμορφώνονται και ανασυστήνονται. Τα κόμματα εξουσίας.
Ο νέος-α- πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την ευθύνη του κόμματος ή του νέου κόμματος που είπε ο Αλέξης Τσίπρας; Ή θα γίνει θύμα των τάσεων; Θα αναλάβει να οδηγήσει το νέο κόμμα προς τη πορεία της εξουσίας ή θα επιμείνει στην ηδονή του εσωκομματικού διαλόγου, στην οποία είναι τόσο επιρρεπής η αριστερά; Με ισορροπίες, πλέον, δεν σπας αυγά. Και η απομάκρυνση Τσίπρα ήταν η πρώτη μεγάλη καμπάνα, για την οποία φυσικά έχει το μερίδιο της ευθύνης του, που δεν τη χτύπησε νωρίτερα.
Ακόμη, όμως και αν αυτό είναι σημαντικό δεν τους λέει κάτι, που στη μακρά πορεία του ηδονιστικού κομματικού διαλόγου και της θεοποίησης των τάσεων, η κυβέρνηση θα έχει ξεφύγει διαμορφώνοντας ολόκληρη την επόμενη πολιτική ημέρα;
Οι δημοτικές εκλογές είναι αύριο και οι ευρωπαϊκές ακριβώς μεθαύριο…
