Όλα έχουν ειπωθεί. Και για τις ευθύνες και για τις αιτίες και για τα αποτελέσματα. Οι φωτιές καταστρέφουν τα πάντα και έχουν μετατραπεί σε καλοκαιρινό σήριαλ. Σαν να βλέπεις κάθε φορά μια σειρά στον αναπαυτικό σου καναπέ. Σαν να παρακολουθείς κάποια αστυνομική σειρά σε συνδρομητικό κανάλι ή κάποια ιατρική σειρά, ελπίζοντας πως οι πρωταγωνιστές θα λύσουν το μυστήριο ή θα σώσουν τον ασθενή.
Με τη διαφορά πως αυτό είναι πραγματικότητα. Αυτό έχει θλιβερές συνέπειες. Και στο παρόν και στο μέλλον. Καθώς, όπως ανοιχτά ομολογούν οι επιστήμονες η Αττική αρχίζει να «κλείνει». Τελειώνουν λένε, οι αναπνοές του κλίματος. Και οι δικές μας μαζί. Και των παιδιών μας.
Αλλά όλοι συνεχίζουμε να ζούμε σε μια φαντασιακή κατάσταση. Από την Ηλεία, στο Μάτι, στην Εύβοια και σήμερα σε ολόκληρη την Αττική. Θρηνούμε τους συγγενείς μας και παρακολουθούμε με δέος τις φλόγες. Κράτος, δήμαρχοι, πολίτες. Γιατί οι ευθύνες ανήκουν σε όλους. Και στους πολίτες που δεν μαζεύουν τα ξερά χόρτα στις αυλές τους. Και στο κράτος που αδιαφορεί για το μικροκλίμα, που δεν έχει ποτέ σχέδιο για την δασοπυρόσβεση, για όλα. Διαλύεται η χλωρίδα και η πανίδα και εμείς θεωρούμε πως δεν συμβαίνει τίποτα. Είναι σαν τις αλεπούδες που πλέον έχουν μετατραπεί σε κατοικίδια στα βόρεια προάστια της Αθήνας και εμείς το θεωρούμε φυσιολογικό. Και στους δημάρχους που, πια, έχουν ευθύνη μόνον για τους στολισμούς των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Καμία πρωτοβουλία. Μόνον από ιδιώτες και επιχειρήσεις. Από πολίτες ευαισθητοποιημένους και «ενοχλητικούς» σε πολλές περιπτώσεις.
Δεν είναι «κρίμα», είναι φόνος είτε εξ αμέλειας είτε συνειδητά. Και θα πρέπει να τιμωρείται αυστηρά. Είτε είναι πολιτικά πρόσωπα είτε πολίτες. Στο Μάτι οι άνθρωποι δεν ζητούν αποκλειστικά αποζημιώσεις. Δικαίωση στον πόνο ζητούν. Αλλά σε λίγο θα παραγραφεί το αδίκημα, διότι θα έχει παρέλθει ο χρόνος. Τόσο απλά. Και τόσο αδιάφορα.
Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι το κράτος. Δεν είμαστε αυτό. Δεν θέλω να είμαστε αυτό. Δεν πιστεύω ότι συνηθίσαμε την ιδέα του θανάτου και της καταστροφής. Πιστεύω ότι είναι μια κουλτούρα ωχαδερφισμού και απαξίωσης. Μαγκιάς και λαϊκισμού που έχει διαπεράσει το σύγχρονο DNA μας. Γιατί ξέρουμε πως «μας παίρνει». Και δεν συνειδητοποιούμε πως η κλιματική κρίση είναι εδώ.
Με τη διαφορά, όμως, τα ωραία σπίτια μέσα στο δάσος δεν ισοδυναμούν με ευτυχισμένους ανθρώπους. Γιατί έχουν χτιστεί στην παρανομία. Είναι αυτή η κουλτούρα. Σε αυτήν αναφέρομαι. Η οποία έχει αντίκτυπο στα πάντα. Στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, όπως οδηγούμε το αυτοκίνητο, όπως συμπεριφερόμαστε στον ανάπηρο, όπως λύνουμε τα προβλήματα μας με το «βίσμα». Όπως συμπεριφερόμαστε στο περιβάλλον. Μια άτυπη και σιωπηρή διαπλοκή.
Αυτοί είμαστε. Και δεν θέλω να είμαστε. Γιατί το δοκιμάσαμε και μας έκανε κακό. Μεγάλο.
