Όταν ο δισεκατομμυριούχος Μασκ δεν αντέχει τους κανόνες
Ο Έλον Μασκ έχει μια μοναδική ικανότητα: να κάνει τον πλανήτη να μοιάζει με προσωπικό του chatroom και τους θεσμούς… με σχολικούς επιτηρητές που τον πιέζουν να κάτσει ήσυχος.
Και φυσικά, δεν κάθεται.
Μετά το πρόστιμο των 120 εκατ. ευρώ στο Χ ο Μασκ αποφάσισε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να πυροβολάει θεσμούς σαν να είναι server που αρνείται να υπακούσει.
Δήλωσε, με την άνεση δισεκατομμυριούχου που έχει ξεχάσει τι σημαίνει έλεγχος: «Η ΕΕ δεν είναι δημοκρατία — είναι ένας μηχανισμός μη εκλεγμένων».
Και επειδή ποτέ δεν σταματά στο “light roast”, πρόσθεσε ότι πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί είναι «προδότες».
Προδότες. Η λέξη που μένει όταν έχεις εξαντλήσει τα επιχειρήματα, αλλά περισσεύει η έπαρση.
Γιατί στην πραγματικότητα, ο Μασκ δεν τσαντίστηκε που η Ευρώπη «δεν είναι δημοκρατία». Τσαντίστηκε που η Ευρώπη — επιτέλους — του είπε «κάτσε φρόνιμα, φίλε, εδώ δεν είναι Άγρια Δύση».
Η ΕΕ προσπάθησε να βάλει κανόνες σε έναν άνθρωπο που μάλλον δεν αναγνωρίζει ούτε ένα τον τοίχο ως όριο, πόσο μάλλον μια ανεξάρτητη αρχή.
Η αλήθεια είναι μάλλον απλή:
Ο Μασκ δεν έχει πρόβλημα με τις δημοκρατίες.
Έχει πρόβλημα με τις δημοκρατίες που δεν του κάνουν like.
Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος που έχει ανακοινώσει την πρώτη αποστολή της SpaceX στον Άρη το 2026 να αποικίσει τον Άρη, δυσκολεύεται να δεχτεί ότι στη Γη υπάρχουν κανόνες που δεν έγραψε ο ίδιος.
Πόσο κοστίζει στην Ελλάδα το “America First” του Τραμπ
Τι κοινό έχουν η φέτα, το ελαιόλαδο και οι επιτραπέζιες ελιές; Πέρα από το ότι είναι ό,τι πιο ελληνικό μπορείς να βάλεις στο τραπέζι, έχουν και μια άλλη... ανομολόγητη σχέση: πλήττονται από τους δασμούς του Αμερικανού προέδρου.
Γιατί μπορεί το “America First” να ακούγεται πατριωτικό στο Μανχάταν, αλλά στην ελληνική εξαγωγική αγορά μεταφράζεται σε κάτι πολύ πιο πεζό: τσουχτερούς δασμούς που ροκανίζουν εκατομμύρια από τα πιο δυνατά μας προϊόντα. Και δεν μιλάμε για θεωρίες—μιλάμε για αριθμούς που πονούν.
Στο εξάμηνο από Απρίλιο μέχρι Σεπτέμβριο, το ελληνικό καλάθι στις ΗΠΑ άρχισε να μοιάζει με… δίαιτα. Οι εξαγωγές ελαιολάδου έγραψαν -2,5 εκατ. ευρώ, οι επιτραπέζιες ελιές -3,3 εκατ. ευρώ, ενώ η φέτα –η βασίλισσα του ελληνικού τραπεζιού– είδε την Αμερική να της κλείνει την πόρτα κατά περίπου 5 εκατ. ευρώ. Πέντε oλόκληρα εκατομμύρια.
Και εκεί που λες «πάει, μας πήρε η κάτω βόλτα», συμβαίνει το παράδοξο: Στον αντίποδα, οι εξαγωγές κομπόστας ροδάκινου όχι μόνο δεν έχουν πληγεί, αλλά αύξησαν και την κερδοφορία τους.
Το ροδάκινο, δηλαδή, βγήκε πιο ανθεκτικό απέναντι στον Τραμπ απ’ ό,τι η φέτα. Ποιος να το ’λεγε.
Και κάπως έτσι, το “America First” γίνεται για την Ελλάδα “Εξαγωγές Last”—εκτός αν μιλάμε για ροδάκινα, που φαίνεται πως έχουν τη δική τους… διπλωματία.
Η “χρυσή” βίζα χάνει (;) τη λάμψη της
Ήταν το πιο hot real-estate προϊόν της χώρας. Έμπαινες με 250 χιλιάρικα (μετά, ανάλογα την περιοχή έφτασε έως και τις 800 χιλ.), έπαιρνες βίζα, εγκαθίδρυες και λίγο κοινωνικό στάτους.
Αλλά όλα τα πάρτι τελειώνουν — ειδικά όταν ανεβαίνει η τιμή.
Τον Οκτώβριο, οι αιτήσεις για golden visa έγραψαν πτώση 49% σε σχέση με πέρσι. Όχι, δεν είναι τυπογραφικό λάθος: σαρανταεννιά τοις εκατό.
Και στο δεκάμηνο; Μείωση, στο 12%. Για ένα πρόγραμμα που μέχρι πριν δύο χρόνια κάλπαζε, η λέξη “φρένο” είναι μάλλον επιεικής.
Οι λόγοι γνωστοί: Αυστηρότερα κριτήρια, ακριβότερα... εισιτήρια και, κυρίως, τα νέα υψηλότερα όρια στις πιο περιζήτητες περιοχές. Η Αττική ειδικά, από τη στιγμή που ανέβηκε ο πήχης, άρχισε να βλέπει και την ουρά των επενδυτών να κονταίνει.
Στο παρασκήνιο;
Ακίνητα που έμεναν «κρατημένα» για ξένους επενδυτές αρχίζουν σιγά-σιγά να ξανανοίγουν προς την εγχώρια αγορά. Μεσίτες που έκαναν career shift στο “visa consulting” ρίχνουν τώρα πιο χαμηλό προφίλ.
Η golden visa δεν πέθανε — αλλά σίγουρα δεν είναι πια και τόσο “χρυσή”.
Ένα μηνιάτικο το χρόνο
Η Αθήνα έχει πολλά χούγια, αλλά ένα δεν το αλλάζει με τίποτα: το αιώνιο κυκλοφοριακό της. Κι όσο κι αν λες κάθε χρόνο «δεν μπορεί να χειροτερέψει άλλο...», η πόλη σε διαψεύδει.
Οι οδηγοί χάνουν περίπου 110 ώρες τον χρόνο κολλημένοι στην κίνηση. Μεταφράζοντάς το στη γλώσσα της πραγματικής ζωής: 14 εργάσιμες ημέρες. Ή, αν προτιμάτε: σχεδόν πέντε ολόκληρα 24ωρα απλώς… περιμένοντας.
Αλλά το δράμα δεν σταματά στο ρολόι. Το μποτιλιάρισμα κοστίζει και στην τσέπη: περίπου 1.000 ευρώ τον χρόνο.
Ένα χιλιάρικο για να πηγαίνεις και να έρχεσαι. Δηλαδή, ένας ολόκληρος μισθός θυσιασμένος στα φανάρια, στις διπλοπαρκαρισμένες ευφυΐες και στις λωρίδες «εγώ απλώς δύο λεπτάκια θα κάνω».
Κατά πώς φαίνεται, οι Αθηναίοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν… το ενοίκιο της κίνησης. Ένα μηνιάτικο για δικαίωμα συμμετοχής στο καθημερινό χάος.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
