Κυπριακές εκλογές: Η Μαρίν Λεπέν και ο Ίλον Μασκ
Επειδή «η Κύπρος (δεν) κείται μακράν» τουλάχιστον πολιτικοδιπλωματικά, θα ήταν χρήσιμο να αντληθούν κάποια συμπεράσματα από τις βουλευτικές εκλογές στη Μεγαλόνησο.
Τρίτη δύναμη αναδείχθηκε η ακροδεξιά, με το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ), ωστόσο κερδισμένη έναντι των παραδοσιακών κομμάτων είναι η αντισυστημικότητα. Το ΕΛΑΜ διπλασίασε τις έδρες του και αύξησε τα ποσοστά του κατά 4%, ενώ στις δημοσκοπήσεις είχε καταγράψει και πιο υψηλά ποσοστά. Έτσι, αναδεικνύεται σε κόμμα με ρυθμιστικό ρόλο και με βλέψεις ακόμη και για την εξουσία, ακολουθώντας «συνταγή» Μαρίν Λεπέν. Όπως η Λεπέν αποστασιοποιήθηκε από τον πατέρα της, έτσι και το ΕΛΑΜ αποστασιοποιήθηκε από το «πατρικό κόμμα» της Χρυσής Αυγής, περιόρισε τις ακραίες δηλώσεις και εκδηλώσεις, και ανταμείφθηκε στις κάλπες.
Η Άμεση Δημοκρατία, του «φίλου» του Ίλον Μασκ, Φειδία Παναγιώτου, εξασφάλισε 4 έδρες με 5,4%. Ο Μασκ στηρίζει με θέρμη τον «αμεσοδημοκράτη» φίλο του, Παναγιώτου, αν κι αυτό που τον κόφτει εσχάτως είναι να αλλάξει το πολιτικό τοπίο στη Βρετανία, όχι στην Κύπρο.
Όσο για την Άμεση Δημοκρατία είναι ένα κόμμα ό,τι λέει το όνομα: «εσύ (ο Κύπριος πολίτης) αποφασίζεις». Οι κακεντρεχείς θα το έλεγαν κόμμα «τουρλού τουρλού». Ελαφρώς πιο πάνω από την Άμεση Δημοκρατία, με 5,8%, το ΑΛΜΑ, κόμμα του αποκαλούμενου «αδιάφθορου» πρώην Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη, με επίσης «αντισυστημικές δάφνες» αλλά όχι ακραίο, και με ιδεολογικό στίγμα.
Τα αποτελέσματα απέχουν από «πολιτικό σεισμό», καθότι τα δύο μεγάλα κόμματα, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, συγκράτησαν τις δυνάμεις τους. Ωστόσο, η ενίσχυση της αντισυστημικότητας (που πάντως δεν αθροίζεται ιδεολογικά) και η εξαφάνιση ιστορικών κομμάτων από τη Βουλή (κυρίως η ΕΔΕΚ αλλά και η ΔΗΠΑ) καταδεικνύουν αλλαγή δεδομένων στην κυπριακή πολιτική σκηνή. Μένει να δούμε αν τα εκλογικά αποτελέσματα στην Κύπρο είναι προάγγελος για αλλαγή δεδομένων και στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές.
«Ευρωπαϊκό» για τον Ολυμπιακό: Ξόρκισε την κατάρα ο Μητσοτάκης;
Αξίζει να αναφερθούμε εδώ στην αποδαιμονοποίηση ή μάλλον... απογκαντεμοποίηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που κόντρα σε όλους και όλα αποτόλμησε να ευχηθεί καλή επιτυχία στον Ολυμπιακό στον τελικό της Ευρωλίγκας, καθώς αν ο μη γένοιτο οι «ερυθρόλευκοι» είχαν χάσει από τη Ρεάλ στο T Center, θα κινδύνευε να χάσει περισσότερες ψήφους στον Πειραιά από όσες έχασε στη Μακεδονία για το σύμφωνο συμβίωσης.
Πάντως, όπως υπενθύμιζαν παράγοντες του κυβερνώντος κόμματος, ο πρωθυπουργός έχει ευχηθεί με... επιτυχία σε ανάλογες περιπτώσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, με πιο «χτυπητή» περίπτωση το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του «αιωνίου αντιπάλου» Παναθηναϊκού δύο χρόνια πρωτύτερα. Ωστόσο, η ευχή του «γαύρου» κ. Μητσοτάκη στην ομάδα που υποστηρίζει ίσως έχει άλλο ειδικό βάρος.
Όπως και να 'χει, με το τέταρτο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Ολυμπιακού ο κ. Μητσοτάκης φαίνεται να ξόρκισε οριστικά την «κατάρα», ή τη ρετσινιά αν θέλετε.
Το crash της μιας μέρας
Υπάρχουν πτώσεις στο χρηματιστήριο που γράφονται με κόκκινο. Και υπάρχουν και εκείνες που γράφονται με... παύλα στον τραπεζικό λογαριασμό.
Ο Leaf Li, founder της Futu Holdings, είδε μέσα σε μία μόνο συνεδρίαση περίπου 1,7 δισ. δολάρια να εξατμίζονται από την περιουσία του, μετά από το νέο γύρο περιορισμών του Πεκίνου στο cross-border trading.
Η μετοχή της εταιρείας κατέγραψε βουτιά 28%, τη μεγαλύτερη των τελευταίων ετών, κόβοντας απότομα την αφήγηση μιας ιστορίας που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε μόνο ανοδική.
Μέχρι πριν λίγους μήνες, η Futu παρουσιαζόταν ως ένας από τους μεγάλους νικητές της επενδυτικής άνθησης στο Χονγκ Κονγκ. Σήμερα, βρίσκεται στην άλλη πλευρά της εξίσωσης, μαζί με άλλες χρηματιστηριακές που μπαίνουν στο στόχαστρο των ρυθμιστικών αρχών για δραστηριότητα χωρίς άδεια στην ηπειρωτική Κίνα.
Το μήνυμα του Πεκίνου είναι σχετικά απλό, αλλά πάντα επίκαιρο. Η πρόσβαση στις αγορές μπορεί να ανοίγει γρήγορα, αλλά μπορεί να κλείνει ακόμη γρηγορότερα.
Και για τους δισεκατομμυριούχους της νέας ψηφιακής χρηματιστηριακής εποχής, η μεταβλητότητα δεν αφορά πλέον μόνο τις μετοχές, αλλά και τις ίδιες τις άδειες να τις διακινείς.
Το μόνο που δεν αλλάζει; Ότι η αγορά εξακολουθεί να τιμολογεί πρώτα την ανάπτυξη… και μετά την ανοχή της ρυθμιστικής αρχής.
Ο χρυσός, το Ορμούζ και το πιο «ρευστό» safe haven
Ο χρυσός, λένε, δεν έχει άποψη. Έχει όμως νεύρα. Και όταν η γεωπολιτική αρχίζει να θυμίζει διαπραγμάτευση με ανοιχτά όλα τα σενάρια, αυτά τα νεύρα αποτυπώνονται στην τιμή του.
Η αγορά αντέδρασε με άνοδο, καθώς οι ενδείξεις για πιθανή συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν επαναφέρουν στο τραπέζι το σενάριο επαναλειτουργίας του Στενού του Ορμούζ και μαζί του, μια πιο «ήπια» προοπτική για τον πληθωρισμό που είχε αρχίσει να τροφοδοτείται από την ενεργειακή ένταση.
Ο χρυσός έφτασε να ενισχύεται έως και 1,6%, επιστρέφοντας πάνω από τα 4.500 δολάρια η ουγγιά, σε μια κίνηση που μοιάζει περισσότερο με ανακούφιση παρά με ξεκάθαρη κατεύθυνση.
Το ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι μόνο η τιμή. Είναι η συμπεριφορά. Γιατί αν και οι διαρροές από την Ουάσινγκτον μιλούν -ξανά- για πρόοδο στις συνομιλίες, η αγορά δείχνει πιο επιφυλακτική. Μάλλον, έχει αρχίσει να περιμένει «αποδείξεις» αντί για απλές δηλώσεις και τίτλους ειδήσεων.
Και δεν είναι τυχαίο. Τα τελευταία χρόνια, αρκετές γεωπολιτικές ανακοινώσεις υψηλής έντασης αποδείχθηκαν βραχύβιες και ο χρυσός έχει μάθει να μην αντιδρά υπερβολικά σε κάθε διπλωματικό tweet.
Πίσω από την κίνηση κρύβεται και μια άλλη εξίσωση, τα επιτόκια. Με τις αγορές να τιμολογούν πλέον πιθανές αυξήσεις της Fed μέσα στους επόμενους μήνες, το κόστος ευκαιρίας για την κατοχή assets, όπως ο χρυσός, ανεβαίνει και αυτό λειτουργεί σαν αντίβαρο ακόμη και στις γεωπολιτικές ανησυχίες.
Το αποτέλεσμα είναι μια αγορά που τραβάει ταυτόχρονα προς δύο κατευθύνσεις. Ασφάλεια από τη μία, νομισματική πραγματικότητα από την άλλη.
Και κάπου ανάμεσα στο Ορμούζ και τα επιτόκια, ο χρυσός συνεχίζει να κινείται όχι ως απόλυτο καταφύγιο, αλλά ως καθρέφτης του πόσο πιστεύει η αγορά την επόμενη είδηση.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
