Η συμφωνία Νο39 του Τραμπ
Είθισται να λένε ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ μοιάζει περισσότερο με την τέχνη της προαναγγελίας, με την προσδοκία ότι θα επιτευχθεί ο... ευσεβής του πόθος. Το στοίχημα δεν του έχει βγει. Η διάρκεια της... περιπέτειας με το Ιράν έχει ξεφύγει προ πολλού, η αμερικανική οικονομία το ίδιο (με τον πληθωρισμό να σπάει το φράγμα του 4%) και οι Αμερικανοί είναι έξαλλοι.
Σε αυτό το κλίμα, χθες το βράδυ ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε (για μια ακόμη φορά) βέβαιος ότι η συμφωνία με το Ιράν είναι προ των πυλών. Λίγες ώρες αργότερα, η Τεχεράνη τον (αλλά και όλο τον υπόλοιπο κόσμο) προσγείωσε ανώμαλα, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υπάρχει ακόμη οριστική συμφωνία και ότι οι τελικές αποφάσεις δεν έχουν ληφθεί.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοινώνει ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία.
Ούτε η δεύτερη.
Ούτε η δέκατη.
Σύμφωνα με καταγραφή του CNN, ο Τραμπ έχει ανακοινώσει σχεδόν σαράντα φορές (39 για την ακρίβεια) ότι η συμφωνία με το Ιράν είναι -αν μη τι άλλο- «πολύ κοντά». Κάθε φορά μοιάζει να βρίσκεται μία ανάσα μακριά. Κάθε φορά η ανάσα μεγαλώνει λίγο ακόμη.
Το ενδιαφέρον δεν είναι αν τελικά θα υπάρξει συμφωνία. Κάποια στιγμή εύλογα θα υπάρξει. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Τραμπ φαίνεται να αντιμετωπίζει τη διαπραγμάτευση όπως ένας κατασκευαστής ακινήτων αντιμετωπίζει ένα υπό ανέγερση κτίριο: πρώτα βάζεις την ταμπέλα «πωλείται», μετά εισπράττεις την προκαταβολή και τέλος ολοκληρώνεις τα σχέδια.
Οι αγορές ηρεμούν προσωρινά και η εικόνα του dealmaker συντηρείται. Και μετά έρχεται η προσγείωση στην πραγματικότητα. Και μια ακόμη ανακοίνωση από τον Τραμπ.
Άλλωστε, όταν έχεις ανακοινώσει τη συμφωνία 39 φορές, η 40ή δεν μοιάζει και τόσο μακριά. Εξάλλου, τι 30, τι 40, τι 50;
Πάντως, ας πούμε ότι η πρώτη φορά στην πολιτική λέγεται πρόβλεψη. Η δέκατη αισιοδοξία. Η τεσσαρακοστή αρχίζει να θυμίζει συνήθεια.
Αφήστε που όλο και περισσότερο μας θυμίζει το παραμύθι του Αισώπου με τον βοσκό και τον λύκο...
Και κάποια στιγμή μπορεί να λέει την αλήθεια και να μην τον πιστεύει κανείς.
Αμερικανικό φυσικό αέριο και… πορτοκαλάδες από πορτοκάλια
«- Πορτοκαλάδα από πορτοκάλια θέλετε;;; - Όχι, από μούσμουλα.»
Από την ταινία «Τα κίτρινα γάντια»
«Υποστολή ρωσικής σημαίας» στο φυσικό αέριο (κυρίως το LNG) καταγράφεται στη χώρα μας από τα τέλη του 2024. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Green Tank (βάσει των στοιχείων του ΔΕΣΦΑ), η Ελλάδα έχει μηδενίσει τις εισαγωγές ρωσικού LNG από τον Νοέμβριο 2024, οπότε ήδη ευθυγραμμίζεται με τη μετέπειτα απόφαση της ΕΕ για απαγόρευση εισαγωγών ρωσικού αερίου από 1ης Ιανουαρίου 2027.
Όσον αφορά το ρωσικό αέριο αγωγού, συνεχίζει να εισάγεται, αλλά μόνο ένα μέρος χρησιμοποιείται για εγχώρια χρήση, ενώ το μεγαλύτερο φαίνεται να διοχετεύεται σε γειτονικές χώρες.
Και επειδή η Φύση απεχθάνεται τα κενά, τη θέση του ρωσικού, αλλά και του αζέρικου αερίου, καλύπτει το LNG τρίτων χωρών, που κάλυψε το 64,3% της εγχώριας ζήτησης στο πεντάμηνο Ιανουαρίου - Μαΐου 2026, περιορίζοντας τη συμμετοχή του ρωσικού αερίου στο 24,4%, από 44,6% στα τέλη του 2025. Τη «μερίδα του λέοντος» (το 47% των ελληνικών εισαγωγών) το πρώτο τρίμηνο του 2026, καλύπτει βέβαια το αμερικανικό LNG.
Πολλοί υπενθυμίζουν ότι το αμερικανικό LNG, για συγκεκριμένους λόγους, είναι ακριβότερο του ρωσικού ή άλλων χωρών. Αυτονόητο, όπως το ότι οι πορτοκαλάδες είναι από πορτοκάλια (παρεμπιπτόντως οι αμερικανικές αεριούχες πορτοκαλάδες όντως δεν είναι από πορτοκάλια, αλλά δεν είναι της παρούσης). Ωστόσο, στην πολιτική υπάρχει το πολιτικό/γεωστρατηγικό κόστος και συχνά είναι σημαντικότερο, έως έναν βαθμό, του οικονομικού ειδικά στη ρευστή περίοδο ενεργειακής α(να)σφάλειας που διανύουμε. Γι’ αυτό κι η επιλογή της Ελλάδας να μηδενίσει το ρωσικό LNG και να επενδύσει σε υποδομές όπως ο σταθμός αεριοποίησης της Ρεβυθούσας και το νέο FSRU της Αλεξανδρούπολης δεν έγινε μόνο με οικονομική, αλλά και με γεωστρατηγική στόχευση. Για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, αλλά και την πορτοκαλάδα από πορτοκάλια πορτοκαλάδα.
Από το Χιούστον στην Ανατολική Μεσόγειο
Κάτι περισσότερο από μια ακόμη υπουργική συνάντηση φαίνεται πως ήταν η συνάντηση του σχήματος 3+1 στο Χιούστον. Όσοι παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο σημειώνουν ότι για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό οι τέσσερις πλευρές - Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και Ηνωμένες Πολιτείες - δείχνουν αποφασισμένες να περάσουν από τις γενικές διακηρύξεις σε έναν πιο συγκεκριμένο μηχανισμό συνεργασίας.
Η συμφωνία για τη διαμόρφωση επίσημου Οδικού Χάρτη Συνεργασίας μέχρι το τέλος του έτους δεν θεωρείται τυπική λεπτομέρεια. Αντιθέτως, πηγές εκτιμούν ότι αποτελεί ένδειξη πως η Ουάσιγκτον επιθυμεί να δώσει πιο σταθερό και θεσμοθετημένο χαρακτήρα στο σχήμα, σε μια περίοδο όπου η ενεργειακή ασφάλεια, οι υποδομές και οι θαλάσσιες διασυνδέσεις αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη γεωπολιτική βαρύτητα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η απόφαση για σύσταση ομάδας εργασίας γύρω από την κυβερνοασφάλεια και την προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι το συγκεκριμένο πεδίο θα αποτελέσει το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο συνεργασίας στην περιοχή, ειδικά μετά τις διεθνείς ανησυχίες που έχουν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια για την ασφάλεια ενεργειακών δικτύων, αγωγών και υποθαλάσσιων υποδομών.
Παράλληλα, πίσω από τις αναφορές σε περιφερειακές διασυνδέσεις και στον διάδρομο IMEC, αρκετοί βλέπουν μια ευρύτερη αμερικανική προσπάθεια ενίσχυσης των εναλλακτικών εμπορικών και ενεργειακών αξόνων που συνδέουν την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.
Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα που εκπέμπεται από το Χιούστον είναι ότι το σχήμα 3+1 όχι μόνο παραμένει ενεργό, αλλά επιχειρεί να αποκτήσει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Και αυτό, σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, μόνο απαρατήρητο δεν περνά από τις διπλωματικές πρωτεύουσες της περιοχής.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
