Αν καταφέρετε να περάσετε το πυκνό και ασφυκτικό δάσος του μάρκετινγκ που έχει φτιάξει η Τέιλορ Σουίφτ (Taylor Swift) και το οποίο υπερασπίζεται η πραιτοριανή φρουρά των θαυμαστών της (««Swifties»), θα βρείτε τη μουσική. Και η μουσική προσφέρεται στο «The Life of a Showgirl», το 12ο άλμπουμ της, που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα.
Η καλλιτέχνις τους κράτησε όλους σε απόσταση, με ελάχιστες διαρροές των οποίων η αυθεντικότητα δεν επιβεβαιώθηκε: κανείς εκτός του κύκλου της δεν είχε ακούσει το άλμπουμ και δεν είχαν κυκλοφορήσει προωθητικά τραγούδια. Είχαμε μόνο τις λίγες πληροφορίες που έδωσε η καλλιτέχνιδα στο podcast με τον αρραβωνιαστικό της, Τράβις Κέλσι (Travis Kelce).
Ωστόσο, η υπόσχεσή της για επιστροφή στο λαμπερό ποπ του 1989 ή του Red — κάτι που ήταν αναμενόμενο, δεδομένου ότι οι παραγωγοί ήταν οι Σουηδοί Max Martin και Shellback, οι μάστορες των εμπορικών ρεφρέν της δεκαετίας του 2000 και με τους οποίους είχε συνεργαστεί στα προηγούμενα άλμπουμ της — είναι απογοητευτική. Είχαμε ήδη εγκαταλείψει την ελπίδα για το βάθος που έδειξε στα άλμπουμ που παρήγαγαν οι Jack Antonoff και Aaron Dessner (των The National), βασικά τα τέσσερα τελευταία, με ειδική μνεία στο αυστηρό Folklore (2020), ίσως το αποκορύφωμά της.
Τι μας προσφέρει, λοιπόν, το «The Life of a Showgirl»; Μια διστακτική, συντηρητική πρόταση, που μερικές φορές ακολουθεί τα χνάρια των μαθητριών της (Olivia Rodrigo και Sabrina Carpenter), σπάνια λαμπρή και μερικές φορές, ειδικά στο τελευταίο μέρος, εντελώς ξεχασιάρικη. Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι η Σουίφτ, σχεδόν, δεν γράφει στίχους από την προοπτική της πληγωμένης και εκδικητικής πρώην κοπέλας που απολαύσαμε τόσο πολύ στο παρελθόν, αυτό που μας μένει είναι ένα μεταβατικό άλμπουμ που φτιάχτηκε βιαστικά, ενώ η ίδια ήταν πιο επικεντρωμένη στο να ολοκληρώσει την εξαντλητική και επιτυχημένη περιοδεία «The Eras Tour», παρά στο να δημιουργήσει καλή μουσική.
Το άλμπουμ ξεκινάει καλά, με το «The Fate of Ophelia», ένα τραγούδι που βασίζεται σε συνθεσάιζερ και έχει πρωτότυπη δομή, αλλά οι στίχοι του είναι θλιβεροί και, σίγουρα, αφιερωμένοι στον αρραβωνιαστικό της.
Συνολικά, όμως, το άλμπουμ δεν είναι καλό και τα τραγούδια κινούνται μεταξύ του soft pop (στην καλύτερη περίπτωση) και των υπερβολικά επεξεργασμένων τραγουδιών της δεκαετίας του 2000, που είναι μέρος της ειδικότητας του Max Martin. Υπάρχουν λίγα τραγούδια στα οποία απελευθερώνει το καυστικό της στυλ. Το κάνει στο «Actually Romantic», ένα πολύ Olivia Rodrigo κομμάτι.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.