Ο Τραμπ άλλαξε το καθεστώς στον Καναδά και τώρα ίσως να το μετανιώνει

Η άνοδος του Κάρνεϊ και η ενίσχυση των Φιλελευθέρων φέρνουν πολιτική σταθερότητα και ο Καναδός πρωθυπουργός δείχνει να μην έχει ανάγκη τον πρόεδρο των ΗΠΑ

Καναδάς και ΗΠΑ

Η περίπτωση του Ιράν παραμένει υπό συζήτηση, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο αρχηγός του κράτους σας, προκάλεσε μια μορφή «αλλαγής καθεστώτος» εδώ στον Καναδά. Μετά τις ειδικές εκλογές της περασμένης εβδομάδας, ο Μαρκ Κάρνεϊ, ο πρωθυπουργός που – σύμφωνα με την ανάλυση – ανέβηκε στην εξουσία με τη συμβολή του Ντόναλντ Τραμπ, εξασφάλισε τελικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία για το Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά.

Του Noah Richler, Καναδού δημοσιογράφου 

Όμως, όπως επισημαίνουν παρατηρητές, δεν υπάρχει ποτέ εγγύηση ότι ο ηγέτης που δεν σου αρέσει θα αντικατασταθεί από κάποιον λιγότερο προβληματικό.

Αναρωτιέμαι αν ο Τραμπ, αν το σκεφτόταν, θα μετάνιωνε για τη συμβολή του στην περσινή απομάκρυνση του Τζάστιν Τριντό, του Καναδού ηγέτη που συχνά χλεύαζε, μόνο για να δει τον σαφώς πιο τεχνοκρατικό και απαιτητικό Κάρνεϊ να τον διαδέχεται. Ο «φτωχός» Τριντό, που πολύ γρήγορα αποδείχθηκε τόσο ενοχλητικός ώστε, εκ των υστέρων, η ιδέα ότι υπήρξε ποτέ πρωθυπουργός να μοιάζει σχεδόν με ψευδαίσθηση. Μια δυσάρεστη πολιτική «κατάσταση μέθης» που οι Αμερικανοί, το 2028, ίσως βιώσουν κι αυτοί.

Πραγματικά συνέβη αυτό; Εκλέξαμε όντως εκείνον τον απατεώνα Τριντό τρεις φορές;

Ναι, συνέβη. Τώρα, ο άνθρωπος που ανέλαβε την κυβέρνησή του βρίσκεται σταθερά στην εξουσία για τρία, ίσως και τέσσερα χρόνια, με τη βοήθεια μιας σειράς αποστασιών που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο, όταν ο Κρις ντ’ Εντρεμόν, μέλος της Συντηρητικής αντιπολίτευσης, πέρασε στο Φιλελεύθερο Κόμμα. Άλλοι τρεις πρώην συνάδελφοί του (καθώς και ένα μέλος τρίτου κόμματος) ακολούθησαν, πλήττοντας σοβαρά τον ηγέτη των Συντηρητικών, Πιερ Πουαλιέβρ, ο οποίος πριν τις δηλώσεις του Τραμπ για τον Καναδά ως «51η πολιτεία» θεωρούνταν σχεδόν βέβαιος νικητής.

Ο Κάρνεϊ, αποφασιστικός και εξαιρετικά εργατικός, μπορεί τώρα να προχωρήσει πλήρως στα σχέδιά του για αναβάθμιση των υποδομών και του στρατού του Καναδά, άνοιγμα σε νέες αγορές και ταχεία επίτευξη οικονομικής ανεξαρτησίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι οικονομικοί δεσμοί με τις ΗΠΑ, όπως είπε ο ίδιος την Κυριακή, είναι «αδυναμίες που πρέπει να διορθωθούν».

Όμως τα πραγματικά εμπόδια βρίσκονται στο εσωτερικό της χώρας, όπου ο Κάρνεϊ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δυσαρέσκεια στην Αλμπέρτα, το Κεμπέκ και μεταξύ των ιθαγενών πληθυσμών. Η τάση για δυσαρέσκεια, για αίσθηση αδικίας αντί για εθνική αυτοπεποίθηση, αποτελεί διαχρονικό χαρακτηριστικό που συχνά φρενάρει τις δυνατότητες της χώρας. Ποιος χρειάζεται δασμούς από τον Τραμπ όταν υπονομεύουμε μόνοι μας την οικονομία μας;

Υπάρχει το κόστος ικανοποίησης των Κεμπεκιωτών και των αποσχιστικών τους τάσεων, καθώς και η διαμάχη για αγωγούς πετρελαίου προς τα ανατολικά. Προστίθεται τώρα και η Αλμπέρτα με τις δικές της εντάσεις και αποσχιστικές ιδέες. Και φυσικά οι αυτόχθονες πληθυσμοί, που παίζουν κρίσιμο ρόλο στην αμφισβήτηση νόμων και πολιτικών, ιδίως σε ζητήματα πόρων, περιβάλλοντος και ιδιοκτησίας, βάσει ιστορικών συνθηκών και δικαιωμάτων που ο Καναδάς οφείλει να σέβεται.

Αυτή είναι η χώρα που πρέπει τώρα να διαχειριστεί ο Κάρνεϊ. Μια χώρα που, για τις ΗΠΑ, θα ήταν ίσως περισσότερο πρόβλημα, παρά όφελος, αν επιχειρούσαν να τη διοικήσουν.

Ο Καναδάς παραμένει σε ένταση, με τις «πλάτες» του στραμμένες προς τον νότιο γείτονά του. Η νίκη στο Τερμπόν του Κεμπέκ είναι ενδεικτική: οι ψηφοφόροι εκεί, που είχαν προηγουμένως δώσει οριακή νίκη στους Φιλελεύθερους, εγκατέλειψαν τις αποσχιστικές τους τάσεις και ψήφισαν καθαρά υπέρ του κόμματος, δίνοντας στον Κάρνεϊ σταθερή εντολή.

Κάποιοι από τους υποστηρικτές του, ωστόσο, ανησυχούν τώρα. Με την πλειοψηφία, ο πρωθυπουργός μπορεί να έχει υπερβολική ισχύ και να μην χρειάζεται πλέον να κυβερνά με τη συναίνεση που απαιτεί μια κυβέρνηση μειοψηφίας, η οποία συχνά θεωρείται πιο ωφέλιμη για τη χώρα.

Κι όμως, ο Κάρνεϊ φαίνεται να έχει ειλικρινή αποστολή. Αν καταφέρει έστω και τα μισά από όσα σχεδιάζει, μπορεί να εξελιχθεί στον σημαντικότερο Καναδό πρωθυπουργό μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πλειοψηφία του, ανεξάρτητα από το πώς αποκτήθηκε, του δίνει πλέον ελευθερία δράσης. Η πρόκληση θα είναι να κυβερνήσει όχι με επιβολή, αλλά με πειθώ.
 

Πηγή: skai.gr
4 0 Bookmark