Πολλά έχουν ακουστεί για τις αιτίες της ήττας του Κώστα Μπακογιάννη. Και θα ακουστούν ακόμη περισσότερα. Ένα από αυτά είναι πως δεν έπρεπε για λόγους επικοινωνιακούς και τακτικής να δεχθεί την τηλεοπτική διαμάχη με τον Χάρη Δούκα. Το επιχείρημα εδράζεται στη λογική πως με αυτό τον τρόπο τον έκανε γνωστό στους πολίτες καθώς μέχρι εκείνη τη στιγμή ελάχιστοι γνώριζαν το πρόσωπο του και τις απόψεις του. Λέχθηκε πως «ο πρώτος δεν κάνει ποτέ debate».
Την εμφάνιση στους τηλεοπτικούς δέκτες δυο πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής, τη θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα ατού της επικοινωνιακής πολιτικής. Επίσης, είναι ένα από τα βασικά θεμέλια της σύγχρονης δημοκρατίας, στο δυτικό κόσμο. Είναι δύναμη πολιτική και κυρίως απελευθέρωση από τα στεγανά του παρελθόντος. Με άλλα λόγια θα επιστρέφαμε στην παλαιά «δύναμη» της αφίσας και θα γυρνούσαμε την πλάτη στα σύγχρονα όπλα της επικοινωνίας. Ενδεχομένως και στη μείωση του ηλεκτρικού ρεύματος, με τη χρήση σπερματσέτων.
Η τηλεοπτική διαμάχη του Κώστα Μπακογιάννη με τον Χάρη Δούκα, ήταν από τις καλύτερες, για να μην πω η καλύτερη των τελευταίων ετών. Χωρίς στημένους διαλόγους, με απευθείας ερωτήσεις μεταξύ τους, με ζωντανό λόγο και κυρίως με ένα επίπεδο υψηλού πολιτικού πολιτισμού. Δυο νέοι σύγχρονοι πολιτικοί ξεδίπλωσαν τις ιδέες τους, για το μέλλον της πρωτεύουσας. Χωρίς ιδεολογικούς καταναγκασμούς και ψυχολογική βία, χωρίς στερήσεις στον πολιτικό τους λόγο, με γενναιότητα θέλησαν να φωτογραφίσουν με τον προφορικό τους λόγο, το πολιτικό τους σχέδιο που κατά τη γνώμη μου, ξεπερνούσε κατά πολύ τα στενά πεπερασμένα όρια του δήμου Αθηναίων.
Οι λόγοι που έχασε ο Κώστας Μπακογιάννης ή κέρδισε ο Χάρης Δούκας είναι πολλοί και διαφορετικοί ενδεχομένως μεταξύ τους. Μπορεί οι ελεύθεροι τηλεοπτικοί διάλογοι να έχουν τη συνεισφορά τους, στην επικοινωνιακή εικόνα των πρωταγωνιστών αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν τη βασική αιτία μιας ήττας ή μιας νίκης. Το τηλεοπτικό momentum έχει το ρόλο του αλλά δεν παύει να είναι μια φωτογραφική στιγμή στο σύνολο του προεκλογικού πολιτικού χρόνου.
Η επιθυμία του Κώστα Μπακογιάννη να διεξαχθεί το debate είναι ένα ακόμη δείγμα μιας νέας πολιτικής έκφρασης. Όπως και η παρουσία του Χάρη Δούκα που έδειξε πως η πολιτική μπορεί να υπάρχει χωρίς ιαχές, βρισιές, προσωπικές κατηγορίες και ανταλλαγή προσβλητικών φράσεων. Μια τηλεοπτική ξεπερασμένη ακόμη και για τα τηλεοπτικά στούντιο. Και την ίδια στιγμή απομακρύνει τους πολίτες από τη συμμετοχή τους ή το ενδιαφέρον τους για την πολιτική.
Οι αιτίες μιας μεγάλης ήττας ή μιας ευρύτερης νίκης, θα αναλυθούν και στα υψηλά κομματικά γραφεία. Πάντως δεν ήταν το debate. Γιατί είμαι σίγουρος πως και οι δυο θα ξαναβρεθούν σε τηλεοπτικές διαμάχες…
