Κανείς δεν έχει αισθανθεί το προεκλογικό κλίμα των ερχόμενων δημοτικών εκλογών. Κάτι οι τραγικές πλημμύρες κάτι οι πυρκαγιές του καλοκαιριού, κάτι ο Κασσελάκης, τράβηξε την προσοχή της κοινής γνώμης. Ποιος κάτοικος πλημμυρισμένης περιοχής θα ασχοληθεί με τον δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους.? Για τους τελευταίους μαθαίνω πως είναι μερικές δεκάδες χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα…
Μήπως, πλέον έχουμε «κουραστεί» από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις; Μήπως οι τοπικές κοινωνίες δεν ασχολούνται με τους κομματικούς υποψήφιους αλλά ενδιαφέρονται μόνον για τον καλύτερο δήμαρχο; Είχα μάθει για μια περίπτωση σε ένα νησί, την προηγούμενη τετραετία, όπου οι κάτοικοι ψήφισαν για δήμαρχο τους, έναν άνθρωπο που δεν είχε καμία πιθανότητα να εκλεγεί. Όχι μόνον εξελέγη αλλά αυτή τη φορά είναι και ο επικρατέστερος.
Μήπως τα κόμματα, παίζουν το δικό τους ρόλο και στις δημοτικές εκλογές εις βάρος των πολιτών; Αν δηλαδή, κερδίσει ένας αριστερός υποψήφιος που στον συνδυασμό του, έχει δεξιούς δημοτικούς συμβούλους, θα πανηγυρίσει η Κουμουνδούρου και ο χάρτης θα βαφτεί «κόκκινος»; Και το αντίστροφο για έναν δεξιό υποψήφιο;
Είναι σίγουρος πως σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση τα πολιτικά συμπεράσματα θα εξαχθούν μόνον για τις τρεις ή πέντε μεγάλες πόλεις της χώρας. Αν προστεθούν και κάποιες που συμβολικά στις εθνικές εκλογές παίζουν το δικό τους βάρος, τότε, ο ρόλος των κομμάτων θα ολοκληρωθεί στο αποτέλεσμα μερικών μεγάλων δήμων. Θα μου πείτε πως και λογικό είναι και κομματικά ορθό. Διότι οι μεγάλοί δήμοι και στις εθνικές εκλογές διαμορφώνουν εν πολλοίς και το τελικό αποτέλεσμα. Σωστά αλλά στις εθνικές εκλογές οι υποψήφιοι βουλευτές δεν είναι και δεξιοί και αριστεροί και κεντρώοι κάτω από την ίδια σκέπη ενός κόμματος. Ή μήπως όχι; Όσο το σκέφτομαι, υπεισέρχονται σοβαρότεροι προβληματισμοί… Πάντως το σίγουρο είναι πως οι δημοτικές εκλογές, πλέον δεν είναι κομματικά φέουδα και οι πολίτες ψηφίζουν αρνούμενοι να δεχθούν το «καπέλωμα». Και όταν γίνεται η προσπάθεια του κόμματος να ελέγξει, αυτός που τελικά ηττάται είναι το ίδιο το κόμμα…
Αλλά αυτό που με ανησύχησε περισσότερο είναι η λογική της «κούρασης». Διότι η αποχή ή το μη ενδιαφέρον αποτελεί το βασικό όπλο του νεοφασισμού και του ρατσισμού. Αποτελεί τον βραχίονα της απαξίωσης του δημοκρατικού τόξου και του κοινοβουλευτισμού. Ακόμη και σε επίπεδο δημοτικών εκλογών.
Η προσοχή δεν έγκειται μόνον στην ποιότητα της ψήφου αλλά κυρίως στη συμμετοχή…
