Η εμφάνιση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έχει προκαλέσει, άμα τη εμφάνιση του, σειρά αντιδράσεων. Στην πλειοψηφία τους αρνητικές. Πολλά ακούστηκαν και γράφησαν, για τη μετά-πολιτική, για την αποθέωση της επικοινωνίας, για την προσέγγιση του στην αριστερά, για την άγνοια του σε βασικούς τομείς της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, για την ανυπαρξία των θέσεων του.
Διαφωνεί ή συμφωνεί κανείς, με όλα τα παραπάνω, το δεδομένο είναι πως έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον. Και όχι μόνο στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πολλοί υποστηρίζουν πως η πολιτική διορατικότητα του πρωθυπουργού, δεν τον υποτιμά. Εξάλλου η υποτίμηση του πολιτικού αντιπάλου, έχει αποδειχθεί πως φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Το είδαμε σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων ετών.
Πολλοί, επίσης, εκ της αριστεράς προερχόμενοι αδυνατούν και να συνυπάρξουν μαζί του αλλά και να διακρίνουν έστω και σπέρματα αριστερού πολιτικού λόγου. Η διαφωνία δεν είναι αυτοσκοπός και στην αριστερά είναι αφορμή σύνθεσης και συγκρότησης πολιτικής θέσης. Αλλά είναι έτσι;
Επικοινωνιολόγοι, θεωρούν πως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν απευθύνεται αποκλειστικά στο χώρο της αριστεράς. Αλλά σε ένα ευρύτερο πολιτικό και ηλικιακό γκρουπ που σε αρκετές περιπτώσεις συμπεριφέρεται εκτός ιδεολογικών και κομματικών περιχαρακώσεων. Αλλά στην ανάγκη μιας νέας πολιτικής και κυρίως οικονομικής πρότασης. Δεν ενδιαφέρεται αν είναι «μετα-πολιτική» ή «φαινόμενο» των καιρών. Εξάλλου οι «καιροί» διαθέτουν και τα ιδιαίτερα, κάθε φορά, χαρακτηριστικά τους. Μοναδικά και ανεπανάληπτα, όπως σηματοδοτείται και από τον ορισμό της επιστήμης της ιστορίας.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται διατεθειμένος να απευθυνθεί κυρίως σε αυτό το «γκρουπ». Δεν είναι τυχαίο, λένε, πολιτικοί αναλυτές, πως και η ομιλία του στην κεντρική επιτροπή και η στάση του απέναντι στους διαφωνούντες και στον γενικότερο τρόπο με τον οποίο κινείται, ενέχει στοιχεία μιας αυτόνομης πολιτικά πορείας. Εξάλλου οι συγκρίσεις με τον προκάτοχο του, θα ήταν a priori , εναντίον του. Δεν το επιδιώκει ούτε ο ίδιος.
Το αν πράγματι κινείται σε ένα διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο από ότι τα βιώματα και οι εμπειρίες του πολιτικού γίγνεσθαι, φαίνεται να μην τον απασχολεί. Το ερώτημα που υπεισέρχεται άμεσα και επιτακτικά και για τον ίδιον και για το κόμμα του, είναι αν η δική του επιλογή θα δικαιωθεί ή αν θα αποτελέσει ένα περιοδικό φαινόμενο.
Οι προσώρας αναγνώσεις και αναλύσεις δεν αποτελούν αποτέλεσμα εκλογών. Είναι, όμως και ικανές και αναγκαίες…
