Ο πρωθυπουργός, αναφέρεται στο ρεπορτάζ, στις προγραμματικές δηλώσεις θα εξαγγείλει συγκεκριμένα μέτρα. Μέτρα ανακούφισης αλλά και «οραματικά». Ένα συνολικό πρόγραμμα, που εδράζεται σε συγκεκριμένη πολιτική και οικονομική φιλοσοφία. Ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, δείχνει την επόμενη ημέρα. Και είναι σημαντικό.
Την ίδια ώρα ο Ανδρέας Λοβέρδος ανακοινώνει την απόφαση του να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ. Κάτι αναμενόμενο. Και στο ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν τις λύσεις που θα τους βοηθήσουν να ξεφύγουν από την εσωστρέφεια. Η αντιπολίτευση ψάχνεται. Λογικό μεν, χρονοβόρο, με κόστος, δε.
Στο κοινοβούλιο από σήμερα, θα υπάρχει ουσιαστικά ένας πρωταγωνιστής. Ούτως ή άλλως οι προγραμματικές δηλώσεις είναι το πολιτικό αφήγημα του πρωθυπουργού. Είναι, άλλο, όμως, αυτό και άλλο να αδυνατείς να ανταπεξέλθεις, στον ρόλο της στιγμής. Αντιπολίτευση θα υπάρξει στη διάρκεια της τετραετίας. Όταν, όμως, έχασες τέσσερα ολόκληρα χρόνια και φτάνεις την πεπερασμένη ώρα, τότε δεν φταίει ούτε ο λαός ούτε η ΝΔ.
Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανοίγεται στο χώρο της κεντροαριστεράς εξαγγέλλοντας βασικά αιτήματα της ευρωπαϊκής σοσιαλοδημοκρατίας, τότε, η εσωστρέφεια και οι αποχωρήσεις περισσεύουν. Γιατί απλώς, έχοντας χάσει τον κεντρώο χώρο, κινδυνεύεις να χάσεις και το ιδεολογικό σου αφήγημα. Εξάλλου οι πολίτες έδειξαν πως ξεπερνούν τα στενά κομματικά όρια.
Ποιο το αφήγημα, της αντιπολίτευσης, για την νέα Ελλάδα; Για τον εκσυγχρονισμό του κράτους; Για την μεταμνημονιακή γενιά; Είναι πράγματι σοβαρό η ανάδειξη της νέας ηγεσίας, όπως και οι τριγμοί στη Χαριλάου Τρικούπη. Αλλά δεν είναι σοβαρό οι ανθρωποφαγίες ούτε οι πρωταγωνιστές αν δεν ξέρουμε τι εκφράζουν.
Η αντιπολίτευση εισέρχεται ίσως στην πιο δύσκολη φάση της. Στην πιο κρίσιμη. Στην πιο ιστορική. Με την έννοια πως είναι υποχρεωμένη να συγχρονιστεί στα νέα μοντέλα και τις ανάγκες της κοινωνίας και της Ευρώπης. Οι εύκολες καταγγελίες για την συντηρητική πολιτική της ΝΔ και της Ευρώπης, δεν έχουν νόημα αν δεν προτείνεις λύσεις. Πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές προοδευτικές και κυρίως εφαρμόσιμες. Δεν υπάρχουν συμβόλαια διαρκείας και μόνιμα με τους πολίτες. Και αυτό απεδείχθη.
Ο βηματισμός των αλλαγών πρέπει να γίνει άλμα. Διαφορετικά στο τέλος της τετραετίας θα τεθεί εκ νέου το ερώτημα «τις πταίει». Και η απάντηση θα είναι η ίδια.
Εξάλλου ακολουθούν και οι δημοτικές εκλογές. Και οι πολίτες έχουν αποδείξει εδώ και χρόνια πως δεν τους ενδιαφέρει το κομματικό χρίσμα. Έχει γίνει αυτό κατανοητό;…
