Σαν σήμερα, 79 χρόνια πριν, η Ελληνική Σημαία, υψώνεται στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως. Σαν σήμερα, 79 χρόνια πριν η Ελλάδα, ανασαίνει από τον γερμανικό ζυγό. Το τέλος της κατοχής και η αρχή μιας από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας.
Μα αυτό βρήκες να γράψεις σήμερα, θα μου πουν αρκετοί. Μόνο αυτό. Γιατί ΑΥΤΟ, το γεγονός είναι από τις συγκλονιστικότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας. Και όσοι το έζησαν όχι μόνον δεν την ξεχνούν την ημέρα αλλά την τιμούν με τον ανάλογο σεβασμό. Άλλοι σιωπηρώς και άλλοι με ιδιαίτερες τιμές.
Η ποθητή ημέρα της Απελευθέρωσης αποτελούσε το μεγάλο όνειρο των Ελλήνων. Η βαριά μπότα του κατακτητή, με όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της κατοχής, δεν ήταν αρκετή για να απωλεσθεί η πίστη στην ύψιστη αξία της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Η στιγμή που υψώνεται η σημαία στην Ακρόπολη είναι η Μεγάλη Στιγμή της Ελλάδος. Όλοι περίμεναν εκείνη την ώρα. Τα μάτια των Ελλήνων ήταν στραμμένα στην Ακρόπολη. Ήταν η χρονική στιγμή που μαζεύεται η σβάστικα και υψώνεται η Σημαία.
Για να συμβεί εκείνη η Στιγμή, χιλιάδες Έλληνες είχαν χάσει τη ζωή τους. Δεν δίστασαν, δεν φοβήθηκαν, δεν πρόδωσαν. Στηνόντουσαν στον τοίχο του αποσπάσματος και τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο. Με ανοιχτά μάτια περίμεναν τη σφαίρα του θανάτου. Αντιλαμβανόμαστε την εικόνα;
Και όλοι εκείνοι θυσιάστηκαν για να ζούμε σήμερα όλοι εμείς, ελεύθεροι και ζωντανοί. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Για να μπορούμε να ψηφίζουμε λεύτεροι. Να μην ψιθυρίζουμε από φόβο για τα πιστεύω μας. Να μην ακούμε στρατιωτικές μπότες. Να ψάλλουμε τον εθνικό ύμνο.
Μπορεί όλα αυτά σήμερα να ακούγονται παράξενα. Και κάποιοι να τα χαρακτηρίζουν εθνικισμό. Άλλο ο πατριώτης και άλλο ο εθνικιστής. Άντε να πάμε, λοιπόν, σε εκείνους που έζησαν εκείνη την ημέρα και να τους χαρακτηρίσουμε εθνικιστές. Είναι τουλάχιστον ντροπή. Γιατί για να ζήσουν εκείνη τη Στιγμή, πάλεψαν όλοι. Δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι. Όλοι πατριώτες. Και όλοι απέναντι στον γερμανικό ζυγό.
Μα καλά θα μου πουν πάλι, αρκετοί, γιατί αναλώνεσαι σε τέτοια άρθρα, όταν στη γειτονιά μας ακούγονται τύμπανα του πολέμου, όταν έχουμε εκλογές, όταν η οικονομία μας εισέρχεται σε δύσκολα μονοπάτια, όταν, όταν, όταν. Γιατί αν ξεχάσουμε δεν θα ζήσουμε. Ούτε ελεύθεροι ούτε δημοκρατικοί. Θα αλλοιωθούμε, στη σύγχρονη πραγματικότητα, χωρίς να μαθαίνουμε. Γιατί λαός χωρίς μνήμη είναι «νεκρός» λαός. Ούτε τα όσα ακολούθησαν οφείλουμε να ξεχάσουμε. Ο εμφύλιος, η μεγάλη μας πληγή.
Η Στιγμή, όμως, της ύψωσης της Σημαίας στην Ακρόπολη, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ενός ενωμένου λαού που έδωσε τη ψυχή του, για τη λευτεριά των επόμενων γενεών. Και αν αυτό ακούγεται παλιακό και τετριμμένο, ουδόλως με απασχολεί. Γιατί δεν θέλω να ξεχάσω και γιατί το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γράψω σήμερα ένα άρθρο για Εκείνους που δεν έκλεισαν τα μάτια μπροστά στη σφαίρα του θανάτου.
Για να μπορώ σήμερα να γράφω αυτό το άρθρο.
