Γιατί πληρώνω συνδρομητική ενώ μπορώ να κάνω κομπίνα και με τα μισά λεφτά να βλέπω όλα τα κανάλια του πλανήτη; Γιατί πληρώνω πάρκινγκ ενώ μπορώ να παρκάρω όπου θέλω και να μην έχω πρόστιμο; Γιατί να πληρώνω όλους τους λογαριασμούς μου και να μην αδιαφορώ γνωρίζοντας πως δεν θα έχω καμία ποινή;
Γιατί να σέβομαι τις εισόδους των πεζοδρόμων για τους ανθρώπους που τους έχουν ανάγκη να διαβούν ενώ να παρατηρώ τον οποιονδήποτε να τους εμποδίζει; Γιατί πρέπει μονίμως να αισθάνομαι ο αδικημένος τίμιος πολίτης; Γιατί πρέπει να έχω στο μυαλό μου το «βίσμα» για να ξεγλιστρήσω ή για να αποκτήσω θεσούλα;
Γιατί ο βουλευτης και ο υπουργός, μου κάνουν τα χατήρια, συμμετέχοντας στην διαπλοκή; Γιατί η δια-πλοκή θέλει δυο: αυτόν που τα δίνει ή κάνει το χατήρι και αυτόν που τα παίρνει ή ζητάει. Γιατί οφείλω να είμαι νομοταγής στην καθημερινότητα μου και να παρατηρώ δίπλα μου να με ξεπερνούν με το αυτοκίνητο τους, οι «μάγκες» χωρίς να τους τιμωρεί κανείς;
Γιατί οφείλω να δώσω φακελάκι στον χειρουργό μου; Γιατί πρέπει να κοπιάζω για να κατακτήσω τα θέλω μου, όταν τα πτυχία μου κουρελιάζονται από το βίσμα; Γιατί πρέπει να καταστραφεί η περιουσία μου για να ακούσω ένα συγνώμη που δεν θα είναι ικανό και αναγκαίο για να ξαναφτιάξω το βιός μου; Γιατί με ένα συγνώμη λύνονται όλα, όταν θα πρέπει να ζητιανέψω για να ζήσω για κάτι που δεν έφταιξα;
Γιατί ο γιος του γνωστού θα χρειαστεί ελάχιστο κόπο από το δικό μου παιδί που θα σκιστεί για να προοδεύσει; Γιατί οι εξεταστικές στο πανεπιστήμιο είναι εύκολες για τις πολιτικές παρατάξεις; Τι δουλειά έχουν οι παρατάξεις στην επιστήμη;
Γιατί οφείλω να αποδεικνύω καθημερινώς την τιμιότητα μου και την νομιμότητα μου, όταν η διάβαση των πεζών δεν γίνεται σεβαστή από κανέναν; Γιατί υπάρχει ατιμωρησία ακόμη και σε ποινικές πράξεις; Και γιατί αργεί να γίνει η δίκη; Γιατί να πιστεύω ότι οι δικαστές τα «παίρνουν»; Γιατί να απαξιώνεται το όνειρο μου στο όνομα του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, του διχαστικού λόγου; Γιατί η έγκυος γυναίκα να μην προσλαμβάνεται;
Γιατί νιώθω ότι πρέπει να φύγω στο εξωτερικό για να πετύχω; Γιατί να θεωρώ δεδομένη την αναξιοκρατία; Γιατί να μην λειτουργούν τα τρένα; Τα λεωφορεία; Τα φανάρια; Γιατί όλα σε αυτόν τον τόπο να είναι δικαιολογημένα και να προκαλούν μειδίαμα που συνοδεύεται με τη γνωστή φράση: «έλα μωρέ στην Ελλάδα είμαστε».
Αυτοί είμαστε λοιπόν; Και ακόμη το δεχόμαστε; Γιατί μας βολεύει; Αλλά όταν φεύγει το παιδί μας για το εξωτερικό, τότε βρίζω θεούς, δαίμονες, πρωθυπουργούς, κόμματα, θεσμούς. Τα πάντα. Αλλά δεν περνάει και από το μυαλό μας πως έχουμε την ευθύνη μας. Και μάλλον πρέπει να συνηθίσουμε την ιδέα πως η νέα γενιά θα είναι τουρίστες. Θα έρχονται καλοκαίρι. Αλλά για να αλλάξει όλο αυτό θέλει κόπο. Και δεν το αντέχουμε.
Εξάλλου έχει ο θεός…
