Και σιγά-σιγά μπαίνουμε στο φθινόπωρο. Δηλαδή στο χειμώνα. Δηλαδή στις εκλογές. Στις Δημοτικές και μετά στις Ευρωπαϊκές. Και την ίδια στιγμή που όλοι ασχολούνται με αυτά, οι τιμές ανεβαίνουν. Και οι υπουργοί δηλώνουν πως θα πληρώσουν ακριβά οι «μεγάλοι». Σωστά. Αλλά μέχρι στιγμής πληρώνουν οι πολλοί και οι «μικροί».
Και η κυβέρνηση αργεί να διαπιστώσει την ακρίβεια; Δηλαδή για όλα φταίει η «ελεύθερη αγορά» και ο ανταγωνισμός; Ενδεχομένως και σε κάποιες περιπτώσεις να είναι και υγιής. Δηλαδή να πέφτουν οι τιμές λόγω της ανάγκης προσέλκυσης των αγοραστών. Σωστά που θα έλεγε και ο Κέινς. Μόνο που η καθημερινότητα δεν είναι άσκηση θεωρητική ούτε ανάλυση και σύγκρουση οικονομιών ιδεολογικών ρευμάτων. Ή μήπως είναι;
Αλλά ακόμη και έτσι να είναι, η κυβέρνηση δεν έχει το ρόλο της δημοσιογραφικής έρευνας. Δεν διαπιστώνει το γεγονός. Ούτε ο ρόλος της ολοκληρώνεται με τα πρόστιμα που καλώς τίθενται. Αλλά ασκεί πολιτική. Κοντολογίς προλαβαίνει, διαμορφώνει και καθορίζει την ισορροπία ανάμεσα στον πελάτη και τον επιχειρηματία. Διαφορετικά το επιχειρηματικό κέρδος μεγαλώνει την ψαλίδα και λειτουργεί εις βάρος του πολίτη. Και όχι με ευθύνη του επιχειρηματία αποκλειστικά.
Βεβαίως και ορθώς η πολιτεία παρεμβαίνει όταν διαπιστώνει αποκλείσεις. Αποκλείσεις από που, όμως; Κανείς νοήμων οικονομολόγος ή πολιτικός ή και απλός πολίτης δεν διανοείται πως οι επιχειρηματίες δεν θα έχουν κέρδος. Διαφορετικά θα κλείσουν και θα απολύσουν. Με ότι συνεπάγονται και τα δυο.
Αλλά η ανεξέλεγκτη λειτουργία τους, είναι ευθύνη των κυβερνήσεων. Αλλιώς όταν αντιλαμβάνονται πως το πεδίο είναι ελεύθερο τότε προφανώς θα κινηθούν αναλόγως. Βεβαίως και το management τους, αντιλαμβάνεται τους κινδύνους μιας τεράστιας αύξησης των τιμών. Και εδώ που τα λέμε δεν είναι λίγες οι φορές που το ελληνικό επιχειρείν έχει βάλει «πλάτη».
Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι ο «καπιταλιστής» επιχειρηματίας αλλά η προστασία του πολίτη από τη κυβέρνηση του. Ο «πελάτης» μπορεί να αλλάξει το μαγαζί που ψωνίζει. Αυτό θα το αντιληφθεί εγκαίρως ο επιχειρηματίας. Εξάλλου γνωρίζει καλύτερα από όλους τους νόμους της ανταγωνιστικής οικονομίας. Σε πολλές περιπτώσεις τους καθορίζει κιόλας.
Αυτό ακριβώς είναι και το επίδικο. Να μην καθορίζει τους νόμους αλλά να τους τηρεί. Αυτό προϋποθέτει την κρατική παρέμβαση, όχι εκ των υστέρων αλλά εκ προιμίου. Πριν ξεκινήσει να δημιουργείται το φαινόμενο της αυξητικής τάσης. Κάτι που είναι ολοφάνερο πως θα συμβεί. Και αυτή τη φορά δεν υπάρχει η δικαιολογία της Ρωσικής επέμβασης στην Ουκρανία. Ούτε η προηγούμενη αδιάφορη κυβέρνηση.
Εκ του αποτελέσματος κρίνονται όλα…
