Τις τελευταίες ημέρες γίνεται λόγος για το αν οι υποσχέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη σε κοινωνικές και οικονομικές παροχές έχουν ενταχθεί στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που καταθέτει προς ενημέρωση και έγκριση η χώρα στην Ευρώπη.
Είναι γεγονός πως αν δεν συμβαίνει, αν δηλαδή, δεν έχουν καταγράφει, ως υποχρεούται η Ελλάδα, τότε θα προκληθεί ζήτημα υλοποίησης, όταν θα εξαγγελθούν και επισήμως από τη νέα κυβέρνηση. Διότι στην περίπτωση της αρνήσεως, οι υποσχέσεις θα παραμείνουν κενό γράμμα.
Από την άλλη μεριά, όταν εξαγγέλλονται προγράμματα και ειδικότερα για τη δημόσια υγεία, παιδεία, ακρίβεια, μισθούς και ενέργεια, το ζητούμενο για τον πολίτη δεν είναι και τόσο η ένταξη στο μεσοπρόθεσμο. Αλλά αν υλοποιηθούν. Ο λόγος θα ζητηθεί από τον εκείνον που τις ανακοίνωσε και όχι από την Ευρώπη. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και επί διακυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ όταν με «ένα νόμο και ένα άρθρο θα ακυρώσουμε το μνημόνιο».
Κάτι που ήδη υπάρχει στο τραπέζι από τη πλευρά των πολιτών. Με τη ψήφο τους, στις ακριβώς προηγούμενες εκλογές. Το 40% ποσοστό της ΝΔ, δεν είναι άρνηση μόνον προς την πλευρά της αντιπολίτευσης. Είναι εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη και για το τρόπο που κυβέρνησε αλλά και για όλα αυτά που εξήγγειλε.
Η αντιπολίτευση δείχνει να επιμένει πως όλα αυτά είναι ψέματα και πως η ΝΔ, απατά τον ελληνικό λαό, επιδιώκοντας να κερδίσει το υψηλότερο ποσοστό και να αποκτήσει μια γενναία κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μπορεί. Αλλά αυτό έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Και, μάλιστα, με τον πιο ηχηρό τρόπο. Μήνυμα και προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και προς τον Αλέξη Τσίπρα.
Οι εκλογές, όπως όλα δείχνουν, έχουν κριθεί. Το ερώτημα που τίθεται είναι τα ποσοστά. Όλων. Αλλά η «εξαπάτηση» δεν νομίζω πως έχει και απόλυτη σχέση, με το στόχο του «imperium» που κατηγορεί η αντιπολίτευση τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διότι αν πράγματι η νέα κυβέρνηση, λειτουργήσει με ανάλογο «αυτοκρατορικό» τρόπο και θεωρήσει τον εαυτό της ως «απόλυτα κυρίαρχο», θα πληρώσει και, μάλιστα, με οδυνηρό τρόπο, τη συμπεριφορά της.
Τα προβλήματα δεν θα είναι λίγα και θα είναι και αρκετά σοβαρά, σε όλα τα επίπεδα. Και δεν θα λυθούν ως δια μαγείας. Κανείς δεν είχε ούτε θα έχει το μαγικό ραβδί του Χάρι Πότερ. Το αν δεν υλοποιηθούν οι υποσχέσεις, δεν θα έχει αποκλειστικά και μόνον την ευθύνη η απάντηση των Βρυξελλών. Και αυτό το γνωρίζουν και στην επόμενη συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Το θέμα είναι να υλοποιηθούν και να είναι προς θετική κατεύθυνση.
Γιατί με τον έναν η τον άλλο τρόπο η αντιπολίτευση θα βρει το δρόμο της, αλλιώς θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Το ζητούμενο δεν είναι αν θα παραμείνει στο τιμόνι του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας αλλά αν θα αλλάξει το κράτος προς όφελος του πολίτη. Αυτό ενδιαφέρει τον κόσμο και το έδειξε στις εκλογές.
Όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, τις εκλογές δεν τις κερδίζεις για αυτά που έκανες αλλά για αυτά που υποσχέθηκες. Ο νικητής του πολέμου…
