ΑΠΟΨΕΙΣ


Ο κίτρινος πυρετός της Δημοκρατίας

Πότε ήταν ευχαριστημένοι οι Γάλλοι από το πολίτευμά τους; Ακόμα και η πιο εμβληματική μεταπολεμική τους φυσιογνωμία, ο Ντε Γκολ, παραλίγο να βγάλει τα τανκς...|Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένα μεμονωμένο γεγονός, όπως η αύξηση της τιμής των καυσίμων, προκάλεσε μια τόσο μεγάλη αναταραχή. Από κάτω υπήρχε εύφλεκτο υλικό πολλών ετών.

Χρησιμοποιείστε τα πλήκτρα ← → για να πλοηγηθείτε
 
 
 
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσεις την πραγματικότητα. Ένας είναι να πας κοντά στους ανθρώπους να τους ακούσεις να μιλάνε. Ένα «κίτρινο γιλέκο» έλεγε χαρακτηριστικά «αυτοί νοιάζονται για το τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου, εγώ δεν τα βγάζω πέρα ως την άκρη του μήνα». Έτσι οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία είναι η έκρηξη της δυσαρέσκειας των πολιτών που νιώθουν ότι έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο από την πολιτική Μακρόν.

Μπορείς φυσικά να δεις το ίδιο φαινόμενο από απόσταση. Να μην περιοριστείς στο σήμερα, αλλά να αναζητήσεις τις σταθερές μέσα στον χρόνο. Πότε για παράδειγμα ήταν ευχαριστημένοι οι Γάλλοι από το πολίτευμά τους; Ακόμα και η πιο εμβληματική μεταπολεμική τους φυσιογνωμία, ο Ντε Γκολ, παραλίγο να βγάλει τα τανκς στους δρόμους το 1968 για να ελέγξει τα επεισόδια. Και οι τρεις τελευταίοι πρόεδροι, Σαρκοζί, Ολάντ και τώρα Μακρόν είδαν τις δημοτικότητες τους να κατακρημνίζονται. Η Γαλλία συνταράσσεται από εσωτερικές συγκρούσεις με μια αξιοπρόσεχτη κανονικότητα.

Η μία εκδοχή φυσικά δεν αναιρεί την άλλη, ενδεχομένως όμως κάνει την κρίση μας λιγότερο απόλυτη.

Μπορεί πάλι να δει κανείς τις εξελίξεις σαν ένα τεράστιο παζλ με κουκίδες που χρειάζεται να ενώσεις για να βγάλεις μια εικόνα που να βγάζει νόημα. Το κακό είναι πως όταν οι κουκίδες είναι πολλές μπορείς να βγάλεις και πολλές εικόνες. Μπορείς για παράδειγμα να ξεκινήσεις από την παγκοσμιοποίηση, την υποχώρηση της οικονομικής ανάπτυξης, την διόγκωση της ανεργίας και να μιλήσεις για το διαρθρωτικό πρόβλημα της Γαλλικής οικονομίας και την αδυναμία της να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Είναι η εκδοχή Μακρόν που υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις.

Μέσα σε μια τέτοια λογική οι αντιδράσεις είναι η αντίσταση του παλιού στις αναγκαίες αλλαγές.
Μπορείς όμως και να δεις την άλλη πλευρά. Την συσσώρευση του πλούτου στους λίγους και την διόγκωση της ανισότητας μαζί με τα δισεκατομμύρια που δόθηκαν για να σωθούν οι τράπεζες και οι τραπεζίτες που τροφοδοτούν τον θυμό των πολλών. Είναι ο νεοφιλελευθερισμός ηλίθιε, που θα έλεγαν κάποιοι δικοί μας. Υπάρχει όμως και η πολιτιστική εκδοχή. Η αίσθηση ότι οι θεσμοί δεν αντιπροσωπεύουν πια τους πολίτες, οι αποφάσεις έχουν περάσει στα χέρια τεχνοκρατών την ίδια στιγμή που μιλάμε πια για κοινωνίες κατακερματισμένες στις οποίες η αίσθηση του ανήκειν έχει χαθεί. Η αγορά και τα σόσιαλ μίντια κυριαρχούν όπου, ορισμένοι υποστηρίζουν , διεξάγεται ένας πολιτισμικός εμφύλιος ανάμεσα σε όσους πιστεύουν σε ανοιχτές κοινωνίες με όσους αντιδρούν στον «κοσμοπολιτισμό». Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένα μεμονωμένο γεγονός, όπως η αύξηση της τιμής των καυσίμων, προκάλεσε μια τόσο μεγάλη αναταραχή. Από κάτω υπήρχε εύφλεκτο υλικό πολλών ετών.

Ή πάλι μπορεί να θεωρήσεις ότι τα οικονομικά είναι πρόσχημα, η δυσαρέσκεια πηγάζει από το μεταναστευτικό που με την σειρά του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έκρηξη της Μέσης Ανατολής και στο αλλοπρόσαλλο της πολιτικής αντιπαράθεσης των μεγάλων παικτών. Αυτή την δυσαρέσκεια εκμεταλλεύονται οι απανταχού ακραίοι με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε γενικευμένη κρίση ηγεσίας στην Ευρώπη.

Και πάλι η μια εκδοχή δεν αναιρεί αναγκαστικά την άλλη. Και σίγουρα χωρίς συγκεκριμένη γνώση των συνθηκών κάθε γενικευμένη κρίση είναι χωρίς νόημα. Απλώς μπορούμε να καταλάβουμε πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα και πόσο κάθε απλή λύση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Αυτή είναι και η μεγάλη αντίφαση της Ευρώπης. Πρέπει να δράσουμε γρήγορα για να αποφύγουμε τα χειρότερα, ζούμε ήδη στη σκιά της ακροδεξιάς. Δεν υπάρχει όμως από πουθενά μια ευρέως αποδεκτή λύση. Ο καθένας επιλέγει την εκδοχή που τον βολεύει.
"Ούτε ένα τενεκούδι πετρέλαιο"
Και μπορεί πολύ σωστά να καταγγέλλουμε τους ακραίους της Τουρκίας, μπορεί να δίνεται η ευκαιρία σε λογής...
13.12.2018, 11:18
Τα μυστικά του Σταύρου
To Prespes or not to Prespes, that is the question...
12.12.2018, 11:02
Ο όχλος και το λιντσάρισμα είναι απειλή για όλους
Υπεύθυνοι για τον λιντσάρισμα του 19χρονου, δεν είναι μόνο οι αυτόκλητοι τιμωροί- συγκρατούμενοι του, αλλά...
11.12.2018, 17:30
Τουρκία: Μπρος γκρεμός και πίσω Ευρώπη
Δυστυχώς για την Τουρκία, η Ρωσία, ακόμα κι αν ήθελε πραγματικά, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να...
11.12.2018, 16:00
Στοματικός καρκίνος: Μια «υποτιμημένη» αλλά ισχυρή απειλή
Tο κάπνισμα, το αλκοόλ και η λοίμωξη από ογκογόνα στελέχη του ιού HPV είναι οι κύριοι αιτιολογικοί...
10.12.2018, 14:51
Ο κίτρινος πυρετός της Δημοκρατίας
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένα μεμονωμένο γεγονός, όπως η αύξηση της τιμής των καυσίμων, προκάλεσε μια...
06.12.2018, 07:43
Επίλυση του προβλήματος του Κοσσόβου: Μια εξίσωση με πολλούς αγνώστους
Η πρόσφατη αποτυχία του Κοσσόβου να αποτελέσει μέλος της Interpol, δυναμίτισε τις ήδη τεταμένες σχέσεις με...
04.12.2018, 15:01
Ερυθροπλακία: Ο «κόκκινος συναγερμός» του στοματικού καρκίνου
Η ερυθροπλακία του στόματος εμφανίζεται συνηθέστερα σε άτομα 50-70 ετών ως μία ερυθρή περιοχή με μαλακή...
03.12.2018, 11:46
Συνωμοσία ή γκάφα;
Η αίσθηση ότι υπάρχουν καλές πρακτικές που επιβραβεύονται μπορεί να αποτελέσει κίνητρο όχι μόνο για να μην...
29.11.2018, 18:00
Λευκοπλακία στόματος: Αθώα ή ένοχη;
Ο καρκίνος του στόματος συνιστά τον 6ο συχνότερο τύπο καρκίνου παγκοσμίως
26.11.2018, 12:07

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7  Επόμενη

Σχόλια Αναγνωστών
Αποστολή Παραπόνων
Παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και να σέβεστε τους συνομιλητές σας. Αποφύγετε τις ύβρεις και τους χαρακτηρισμούς. Προστατέψτε τα προσωπικά σας δεδομένα. Αν κρίνετε ότι το περιεχόμενο της ιστοσελίδας είναι παράνομο ή προσβάλει οποιοδήποτε δικαίωμα σας, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας. Θα απαντήσουμε στο αίτημα σας το συντομότερο δυνατόν.