
Είναι πράγματι θετικό ότι σε πολλά σχόλια διαφαίνεται η σταδιακή διαμόρφωση μιας νέας συλλογικότητας, με ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας να δείχνει πεπεισμένο ότι η οργή και η αγανάκτηση από τις συνέπειες της κρίσης χρειάζεται να μετουσιωθούν σε προσπάθεια για νέα πορεία σε ατομικό και εθνικό επίπεδα με την ανάδειξη νέου πανεθνικού προτάγματος.
Από τον αυτοαναφορικό ωχαδερφισμό των παλαιοτέρων ετών, στην οργή και έπειτα στον ατομικό και συλλογικό προβληματισμό· ίσως αυτός να μην είναι ακόμη καλά εστιασμένος, δεν παύει όμως να είναι ένας καλός αγωγός για τη διαμόρφωση νέας εθνικής αυτοσυνειδησίας.
Αυτό ως προς τα θετικά· το αρνητικό είναι ότι το εκκρεμές της κοινής γνώμης μετά το σοκ των μνημονίων ταλαντώνεται από το ένα άκρο, στον ισοπεδωτικό συμψηφισμό (“όλοι οι πολιτικοί είναι οι ίδιοι”) στον πλήρη απόρριψη κάθε απόδοσης ευθύνης σε ένα μέρος του πολιτικού φάσματος.
Παραμένουμε ακόμη η κοινωνία των άκρων: από τη λογική του Λυντς που τόσο καλά σκιαγράφησε ο καλός συνάδελφος Γιάννης Σιδέρης ώς τις κολυμβήθρες του Σιλωάμ η απόσταση δεν είναι παρά μια παράγραφος.
Από την άκριτη ενοχοποίηση κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων (πολιτικοί, δημοσιογράφοι κοκ.) και την Μακαρθική ενοχοποίηση της διαφορετικής άποψης από συγκεκριμένες ομάδες, στην προσπάθεια να μείνει ένα τμήμα των υπευθύνων της σημερινής κρίσης στο απυρόβλητο. Όμως για να κοιτάξουμε κατάματα το μέλλον θα πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε κατάματα και με παρρησία το παρελθόν και να λογαριαστούμε μαζί του σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα.Ειδάλλως δεν θα υπάρξει κάθαρση, δεν θα υπάρξει εντέλει νέα εθνική αυτογνωσία, απαιτούμενο εφαλτήριο για το δύσκολο μέλλον.
Η Ελλάδα είναι σήμερα ένα χωνευτήρι στο οποίο όλα αναμειγνύονται: οι γνήσια αγανακτισμένοι πολίτες και οι επίδοξοι προαγωγοί τους, δράσεις και αντιδράσεις, γόνιμος διάλογος και αδιέξοδα γιαουρτώματα, προσπάθειες για εθνική ανάκαμψη και αντιδραστικός νιχιλισμός, παλιές νοοτροπίες που αγωνίζονται να μείνουν στον αφρό και νέες νοοτροπίες που αγωνίζονται να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν πολιτική πράξη. Κοινωνική εντροπία. Πού θα κάτσει η μπίλια όταν άραγε ολοκληρωθούν και παγιωθούν οι ραγδαίες κοινωνικές διεργασίες; Και πού θα στέκεται ο καθένας μας ατομικά ως ιστορικό υποκείμενο;


Ακούστε ζωντανά















Follow @skaigr