Τα τελευταία χρόνια είναι πολύ συχνό το φαινόμενο στα φορολογικά, άλλα να γράφονται στους νόμους και άλλα τελικά να ισχύουν στην πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που συμβαίνει με τη Β’ Φάση του Ηλεκτρονικού Δελτίου Αποστολής που ξεκινά υποχρεωτικά από την 1η Μαΐου. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις που προβλέπει η Β’ Φάση είναι ότι οι παραλήπτες των ηλεκτρονικών δελτίων αποστολής, είτε πρόκειται για μεταφορείς, είτε για τους τελικούς παραλήπτες, θα πρέπει να πιστοποιούν την παραλαβή των αγαθών σκανάροντας τον QR Code των δελτίων αποστολής και διαβιβάζοντας την πληροφορία στην ΑΑΔΕ σε πραγματικό χρόνο.
To πρόβλημα είναι ότι το σύστημα αυτό δεν υπάρχει. Κανείς δεν ξέρει από πού θα προμηθευτεί μηχανήματα κατάλληλα για να σκανάρονται τα QR Code των δελτίων αποστολής και πώς η πληροφορία θα διαβιβάζεται στην ΑΑΔΕ σε πραγματικό χρόνο.
Καθώς από την 1η Μαΐου όλες οι επιχειρήσεις της χώρας καλούνται να εφαρμόσουν τον νόμο, αλλά η απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή δεν υπάρχει, τι περιμένουν η ΑΑΔΕ και το Υπουργείο Οικονομικών και δεν αναβάλλουν την υποχρέωση; Δεν καταλαβαίνουν πόσο μεγάλη ζημιά κάνει στη χώρα σε πάρα πολλά επίπεδα το να υπάρχει ένας νόμος απολύτως ανεφάρμοστος;
Επίσης, αυτός που δημοσίευσε την απόφαση για την εφαρμογή της Β’ Φάσης του Ηλεκτρονικού Δελτίου Αποστολής, ήδη από τον Αύγουστο του 2024 με τότε ορίζοντα εφαρμογής την 1η Μαρτίου 2025, με ποιο σκεπτικό όριζε υποχρεώσεις και προθεσμίες σε κάτι ανύπαρκτο;
Δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο. Τα ίδια συμβαίνουν και στις λεπτομέρειες του My Data, αυτές που δημιουργούν τεράστιο διαχειριστικό κόστος, χωρίς ουσιαστικό όφελος. Υπάρχουν οδηγίες ήδη από τον Απρίλιο του 2021 που ακόμα και 5 χρόνια μετά είναι απολύτως μη λειτουργικές, ωστόσο η ΑΑΔΕ δεν τις ανακαλεί επισήμως, δημιουργώντας αδιανόητη σύγχυση, δυσλειτουργίες και την ευκαιρία να εμφανίζονται διάφοροι αυτόκλητοι εκφραστές της πραγματικής βούλησης της ΑΑΔΕ, εμπορευόμενοι την δήθεν, ή ενδεχομένως και την υπαρκτή, εσωτερική τους πληροφόρηση.
Όλα αυτά είναι απολύτως ανεπίτρεπτα. Η αναντιστοιχία μεταξύ διατάξεων και πραγματικότητας έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα της οικονομίας, στις σχέσεις κράτους πολίτη και στην εμπέδωση των αρχών δικαίου για να την προσπερνάμε με αδιαφορία. Οι επιχειρήσεις έχουν εκπαιδευτεί να θεωρούν τους νόμους περίπου ως εθελοντικούς και να τους διαχωρίζουν σε αυτούς που πρέπει να τηρούνται, σε αυτούς που δεν είναι και τόσο απαραίτητο και σε αυτούς που και να ήθελε κάποιος, δεν θα μπορούσε να τους εφαρμόσει.
Η μόνη απάντηση που ακούγεται ως εξήγηση γι’ αυτήν την αναντιστοιχία, είναι ότι η χώρα έχει αναλάβει υποχρεώσεις στο Ταμείο Ανάκαμψης να ολοκληρώσει έργα σε συγκεκριμένες προθεσμίες και αν δεν το κάνει θα κληθεί να επιστρέψει τα κονδύλια.
Όταν εφαρμόζονται τόσο σοβαρές μεταρρυθμίσεις με τόση βιασύνη, χωρίς επίσημες οδηγίες και με μόνη έγνοια το πώς θα απορροφηθούν τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης, υπονομεύεται η παραγωγικότητα της πραγματικής οικονομίας και διαφθείρονται οι σχέσεις των πολιτών με το κράτος. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να επιστραφούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, από το να λειτουργούν οι επιχειρήσεις υπό αυτές τις συνθήκες. Απαιτείται στοιχειώδης σοβαρότητα.
* Ο Αγαμέμνων Σταυρόπουλος είναι Οικονομολόγος - Φοροτεχνικός
