Ρόλοι και όρια
Ρωγμές –και μάλιστα εμφανείς– καταγράφονται πλέον στον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Η μέχρι πρότινος ενότητα δίνει τη θέση της σε μετωπική σύγκρουση, μετά τη δημόσια απαίτηση του αντιπροέδρου Παύλου Ασλανίδη για παραίτηση της Μαρίας Καρυστιανού από την προεδρία. Αιτία; Η απόφασή της να κάνει το βήμα προς τη δημιουργία πολιτικού φορέα. Ένα βήμα που, όπως υποστηρίζει ο αντιπρόεδρος, δεν έχει καμία νομιμοποίηση εντός του Συλλόγου.
Μιλώντας στα Παραπολιτικά, ο κ. Ασλανίδης χαρακτήρισε το ζήτημα «καθαρά ηθικό», τονίζοντας πως η παραίτηση θα έπρεπε να είχε υποβληθεί από τη στιγμή που μπήκαν οι πολιτικές φιλοδοξίες στο κάδρο. Υπενθύμισε, μάλιστα, ότι το Διοικητικό Συμβούλιο είχε εκδώσει ανακοίνωση, δηλώνοντας άγνοια για τις συγκεκριμένες κινήσεις και ξεκαθαρίζοντας ότι ο Σύλλογος δεν συστάθηκε με στόχο τη δημιουργία κόμματος.
Σε ακόμη πιο αιχμηρό τόνο, ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου τόνισε πως ο αγώνας για τα Τέμπη δεν μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό εφαλτήριο. «Το έγκλημα είναι βαθιά πολιτικό, αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να γίνει όχημα προσωπικών φιλοδοξιών και ανάληψης εξουσίας», ανέφερε, ξεκαθαρίζοντας ότι «είμαστε απέναντι σε αυτό».
Κατά τον ίδιο, η διπλή ιδιότητα προέδρου Συλλόγου και επίδοξης αρχηγού πολιτικού φορέα είναι ασυμβίβαστη. «Δεν μπορείς να πατάς σε δύο βάρκες», τόνισε, επισημαίνοντας ότι εφόσον προχωρήσει η ίδρυση κόμματος, η κ. Καρυστιανού δεν μπορεί να συνεχίσει να εκπροσωπεί τον Σύλλογο.
Ο κ. Ασλανίδης έθεσε και ένα ακόμη σαφές όριο: από τη στιγμή που δηλώνεται πολιτική παρουσία, δεν μπορεί να υπάρχει θεσμικός ρόλος στις εκδηλώσεις μνήμης για την επέτειο της τραγωδίας. «Ως γονέας μπορεί να μιλήσει, όχι όμως ως πολιτικό πρόσωπο», είπε χαρακτηριστικά.
Το ζητούμενο, πλέον, δεν είναι μόνο θεσμικό. Είναι και βαθιά πολιτικό: ποιος εκπροσωπεί ποιον – και με ποια ιδιότητα. Off the record; Όταν αυτά τα ερωτήματα μπαίνουν στο τραπέζι, οι ισορροπίες σπάνια μένουν ίδιες.
(Μη) στήριξη και απομόνωση
Και αν στο πρώτο επίπεδο η σύγκρουση αφορά ρόλους και όρια, στο επόμενο αφορά κάτι ακόμη πιο ευαίσθητο: τη στήριξη. Η αντιπαράθεση στον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών δεν περιορίζεται πλέον σε θεσμικές ενστάσεις. Παίρνει και χαρακτήρα ευθείας αποδόμησης των ισχυρισμών περί ευρύτερης στήριξης. Ο αντιπρόεδρος Παύλος Ασλανίδης εμφανίστηκε κατηγορηματικός: «Με όλους όσους έχουμε μιλήσει, εντός και εκτός Συλλόγου, δεν είναι κανένας μαζί της σε αυτό το εγχείρημα», ανέφερε, επιχειρώντας να κλείσει κάθε συζήτηση περί συλλογικής αποδοχής.
Σύμφωνα με τον ίδιον, το διακύβευμα παραμένει σαφές και αδιαπραγμάτευτο: η αποκάλυψη της αλήθειας για την τραγωδία των Τεμπών. Όχι η προσωπική προβολή, ούτε η πολιτική κεφαλαιοποίηση μιας συλλογικής απώλειας. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο και απευθύνεται προς κάθε κατεύθυνση.
Η δημόσια αυτή τοποθέτηση αποτυπώνει πλέον με σαφήνεια το βάθος της εσωτερικής σύγκρουσης. Την ώρα που το ερώτημα της πολιτικής αξιοποίησης της τραγωδίας μετατρέπεται σε κεντρικό πεδίο αντιπαράθεσης στο πολιτικό σύστημα, η σύγκρουση μεταφέρεται –και μάλιστα με ένταση– στο εσωτερικό των ίδιων των συγγενών. Και αυτό, για πολλούς, είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο όλων.
Ανοσία στις κρίσεις
Αν κάτι μας δίδαξε το προηγούμενο έτος, είναι ότι οι αγορές έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν τις γεωπολιτικές κρίσεις με αξιοσημείωτη ψυχραιμία. Εκεί που άλλοτε αρκούσε μια απειλή ή ένα θερμό επεισόδιο για να εκτοξευθούν οι τιμές, σήμερα η αντίδραση είναι —αν όχι αδιάφορη— σίγουρα μετρημένη.
Οι χρηματιστηριακές αγορές, αλλά και η αγορά ενέργειας, δείχνουν να περνούν μέσα από κρίσεις σχεδόν αλώβητες. Ειδικά το πετρέλαιο μοιάζει να έχει αποκτήσει μια ιδιότυπη «ανοσία». Το 2025 το διαπιστώσαμε, φέτος το εμπεδώνουμε.
Μετά την εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και τις απειλές για προσάρτηση της Γροιλανδίας, οι τιμές του πετρελαίου όχι μόνο δεν εκτινάχθηκαν, αλλά συνέχισαν την πτωτική τους πορεία. Η παγκόσμια υπερπροσφορά φαίνεται να υπερισχύει της γεωπολιτικής αστάθειας — κάτι που μέχρι πρότινος θα έμοιαζε αδιανόητο.
Τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Οι επενδυτές δεν σκιάζονται πλέον στον ίδιο βαθμό από απειλές και πολέμους. Ίσως γιατί έχουν δει πολλά. Ίσως γιατί έχουν μάθει να προεξοφλούν τα πάντα.
Μπορείς να το πεις κι αλλιώς: νέα τάξη πραγμάτων. Όχι απαραίτητα πιο ήρεμη — απλώς πιο κυνική.
Τα επιτόκια και η πρεμούρα που δεν χρειάζεται
Τι κι αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κράτησε αμετάβλητα τα επιτόκια; Στην πράξη, η ψαλίδα μεταξύ καταθέσεων και χορηγήσεων άνοιξε.
Ενώ οι τράπεζες διατήρησαν αμετάβλητα τα καταθετικά επιτόκια, δεν συνέβη το ίδιο και με τα επιτόκια των δανείων.
Και εδώ προκύπτει το προφανές ερώτημα: γιατί όλη αυτή η συζήτηση για τις αποφάσεις των κεντρικών τραπεζών, όταν στο τέλος της ημέρας η αγορά –και ειδικά οι τράπεζες– ακολουθούν τον δικό τους δρόμο;
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
