Νταβός: Το walk-out της Λαγκάρντ και το... bullying του Τραμπ στον Μακρόν

Το walk-out της Λαγκάρντ και τα γιουχαΐσματα στον εκλεκτό του Τραμπ - Αμερικανικό bullying στον Μακρόν - Αμβλώσεις αλά Τούρκα  

Νταβός: Το walk-out της Λαγκάρντ και τα γιουχαΐσματα στον εκλεκτό του Τραμπ

Τα βλέμματα του πλανήτη είναι στραμμένα στο Νταβός, όπου η παγκόσμια οικονομική ελίτ προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τις διαθέσεις του Τραμπ και να καταλάβει ποια πλευρά του χάρτη θα... πάρει η μπάλα. Το περιστατικό που, όμως, κυριάρχησε στα πηγαδάκια και εξελίχθηκε σε απόλυτο «διπλωματικό θρίλερ» την Τετάρτη, ήταν η θυμωμένη αποχώρηση της Κριστίν Λαγκάρντ από το πριβέ δείπνο του ισχυρού άνδρα της BlackRock, Λάρι Φινκ.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο εκλεκτός του Τραμπ και Υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ, Χάουαρντ Λούτνικ, μετέτρεψε το δείπνο σε ρινγκ, εξαπολύοντας μια άνευ προηγουμένου επίθεση στην Ευρώπη για την ενεργειακή πολιτική της και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Η Λαγκάρντ, που δεν φημίζεται για την υπομονή της σε τραμπικού ύφους κηρύγματα, δεν κάθισε να ακούσει το τέλος. Σηκώθηκε επιδεικτικά και αποχώρησε, δίνοντας το σύνθημα για γενικό walk-out Ευρωπαίων αξιωματούχων.

Το κλίμα έγινε εκρηκτικό: οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να γιουχαΐζουν τον Λούτνικ, αναγκάζοντας τον οικοδεσπότη να διακόψει τη βραδιά κακήν κακώς. Το αποτέλεσμα; Έμειναν με τη γλύκα στο στόμα — το επιδόρπιο δεν σερβιρίστηκε ποτέ. Έφυγαν όμως «χορτάτοι» από ένταση. Όπως σχολίασε στέλεχος που έζησε το σκηνικό: «Όταν η Κριστίν χάνει την όρεξή της, η Ευρώπη βγάζει τα νύχια της».

Ο Τραμπ, ο Μακρόν και ένα ζευγάρια γυαλιά ηλίου 

Αν όμως η Λαγκάρντ επέλεξε τη μετωπική σύγκρουση και την ηρωική έξοδο, ο Εμανουέλ Μακρόν βρέθηκε στο στόχαστρο της τραμπικής ειρωνείας με έναν τρόπο πολύ πιο προσωπικό — και ομολογουμένως, πιο «στιλιστικό». Γιατί στο φετινό Νταβός, η αμερικανική πίεση δεν ασκείται μόνο με δασμούς και ενεργειακά τελεσίγραφα, αλλά ακόμα και με σχόλια για τα... αξεσουάρ των ηγετών.

Στο Νταβός συνήθως συζητούνται επιτόκια, γεωπολιτική και παγκόσμιες κρίσεις. Αυτή τη φορά, όμως, τα φώτα έπεσαν αλλού: στα γυαλιά ηλίου του Εμανουέλ Μακρόν. Και φυσικά, δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, με το γνώριμο σκωπτικό του ύφος, σχολίασε δημοσίως το αξεσουάρ του Γάλλου ομολόγου του, αναρωτώμενος –όχι και τόσο αθώα– «τι στο καλό συνέβη;». Το ακροατήριο αιφνιδιάστηκε, αλλά όσοι ξέρουν τον Τραμπ κατάλαβαν: όταν δεν μπορείς να πιέσεις πολιτικά, πιέζεις... στιλιστικά.

Ο ίδιος έσπευσε πάντως να διευκρινίσει ότι «του αρέσει ο Μακρόν», αφήνοντας να αιωρείται το γνωστό «δύσκολο να το πιστέψει κανείς», πριν περάσει στο κυρίως πιάτο: μια αναπαράσταση ιδιωτικής τους συνομιλίας, με μίμηση φωνής και σαφείς αιχμές για απειλές περί δασμών, αν το Παρίσι δεν συμμορφωθεί στα αμερικανικά «θέλω» για τις τιμές των φαρμάκων.

Πάντως, τα γυαλιά δεν είχαν καμία σχέση με μόδα ή ύφος εξουσίας. 

Ο Μακρόν τα έχει υιοθετήσει τις τελευταίες ημέρες λόγω προβλήματος στο μάτι, κάτι που ο ίδιος έχει ήδη εξηγήσει δημοσίως – μάλιστα με αρκετή δόση αυτοσαρκασμού. Σε πρόσφατη ομιλία του προς τις ένοπλες δυνάμεις, είχε ζητήσει… κατανόηση για την εικόνα του, κάνοντας λόγο για ένα «ακίνδυνο» ζήτημα και βαφτίζοντάς το, με χιούμορ, «μάτι της τίγρης».

Όμως στην πολιτική, και ειδικά όταν στο παιχνίδι μπαίνει ο Τραμπ, τίποτα δεν μένει απλώς αυτό που είναι. Ένα ζευγάρι γυαλιά μπορεί να γίνει αφορμή για πείραγμα, μια ατάκα για μήνυμα ισχύος και ένα σχόλιο για υπενθύμιση του ποιος κρατά το πάνω χέρι στη συζήτηση.

Γιατί στο Νταβός, όπως και στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, ακόμα και το βλέμμα – ή η απουσία του – έχει σημασία.

Αμβλώσεις αλά Τούρκα: Αντί «δημόσιας διαβούλευσης» η δημόσια αποδοκιμασία

Αν αναρωτηθήκατε τι συμβαίνει στη γείτονα Τουρκία σχετικά με το ξανά επίκαιρο (άνευ λόγου και αιτίας) ζήτημα των αμβλώσεων, κι αν φαντάζεστε ότι απαγορεύονται, έρχεται η... ανατροπή (ή περίπου).

Στην Τουρκία οι αμβλώσεις επιτρέπονται με βάση νόμο των αρχών της δεκαετίας του '80 οπότε το κοσμικό κεμαλικό κράτος κυριαρχούσε. Και αυτός ο νόμος τυπικά ισχύει ακόμη με την ισλαμική κυβέρνηση Ερντογάν ο οποίος θέλει οι γυναίκες να κάνουν -μίνιμουμ- τρία παιδιά.

Με έναν αστερίσκο, γιατί ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Αντί «δημόσιας διαβούλευσης» έχουμε την επίκληση της «αντίρρησης συνείδησης» ή απλώς την άρνηση γιατρών και νοσοκομείων, καθότι ο πρόεδρος έχει ξεκαθαρίσει ότι «έκτρωση ίσον φόνος». Οπότε με τον «φόνο» υπάρχει φόβος. Έτσι η άμβλωση είναι μια επικίνδυνη ή ακριβή υπόθεση, καθώς μια γυναίκα πρέπει αναγκαστικά να καταφύγει σε ιδιωτική κλινική. Επομένως αντί των γραφειοκρατικών «δημόσιων διαβουλεύσεων» της Μαρίας Καρυστιανού έχουμε την προεδρική δημόσια αποδοκιμασία, έχουμε το στίγμα, αλλά έχουμε και τον νόμο εν ισχύι (στα χαρτιά). Όλοι ευχαριστημένοι. Εκτός των γυναικών.

Πηγή: skai.gr
17 0 Bookmark