Λίγο πιο χαζός λόγω… Netflix;

Απλοποιεί το Netflix την αφήγηση, επειδή παρακολουθούμε συχνά τις σειρές με το κινητό στο χέρι; Η «δεύτερη οθόνη» αλλάζει τη λογική με την οποία γυρίζονται οι παραγωγές

Netflix

Επηρεάζει το Netflix την ευφυΐα μας; Όχι με την παλιά έννοια και τη θεωρία ότι «η τηλεόραση σαπίζει το μυαλό». Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι διαφορετικό: μήπως η πλατφόρμα απλοποιεί διαλόγους και την αφηγηματική της τεχνική, επειδή γνωρίζει ότι το κοινό παρακολουθεί με μισή προσοχή, σκρολάροντας ταυτόχρονα στο κινητό;

Πρόκειται για μία σκέψη που ενισχύεται, αν παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της σειράς Stranger Things: Όταν ξεκίνησε το 2016, ήταν ένας ύμνος στη δεκαετία του 1980, με αισθητικές και αφηγηματικές αναφορές στον Στίβεν Κινγκ και τον Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τα σκηνικά, τα κοστούμια, τα εφέ και η ατμόσφαιρα – όλα έδεναν και υπηρετούσαν την '80s αφήγηση. Στην τελευταία σεζόν, όμως, μεγάλο μέρος των διαλόγων αρκείται στο να εξηγεί -ξανά και ξανά- την πλοκή. Οι χαρακτήρες περιγράφουν τι πρόκειται να κάνουν, επαναλαμβάνουν όσα συνέβησαν, αναλύουν τα κίνητρά τους. Ο κόσμος μπορεί να καταρρέει, αλλά πάντα υπάρχει λίγος ακόμα χρόνος για να δοθούν μερικές ακόμα εξηγήσεις από τους πρωταγωνιστές.

Δεύτερη οθόνη; Ο αλγόριθμος το γνωρίζει

Και βέβαια, δεν είναι ένα φαινόμενο που περιορίζεται μόνο σε αυτή τη σειρά. Πολλές είναι οι παραγωγές του Netflix στις οποίες ο διάλογος υπερισχύει της δράσης. Το «πες, μην δείχνεις» φαίνεται να αντικαθιστά το εδραιωμένο αξίωμα των κινηματογραφιστών «δείξε, μην λες».

Σύμφωνα με δήλωση του Ματ Ντέιμον για την ταινία The Rip, στελέχη της πλατφόρμας πρότειναν να επαναλαμβάνονται ορισμένα βασικά στοιχεία της πλοκής στους διαλόγους, επειδή «ο κόσμος είναι στο κινητό του όσο παρακολουθεί». Οι αλγόριθμοι καταγράφουν πότε ο θεατής αποσυνδέεται - και το περιεχόμενο προσαρμόζεται.

Αυτό, όπως είναι λογικό, έχει και αισθητικές συνέπειες. Φωτισμός χαμηλής αντίθεσης, επίπεδες εικόνες, ήχος επεξεργασμένος, έτσι ώστε όλα να ακούγονται καθαρά ακόμα και από ένα κινητό μέσα στο μετρό. Η εικόνα και ο ήχος σχεδιάζονται για συνθήκες διάσπασης προσοχής, όχι για να βυθιστεί κανείς σε έναν κινηματογραφικό κόσμο.

Ωστόσο, επιτυχίες όπως το «Adolescence» ή το «KPop Demon Hunters» δείχνουν ότι το κοινό μπορεί ακόμη να ανταποκριθεί σε έργα που απαιτούν συγκέντρωση. Όταν απαιτείται η προσοχή του, το κοινό είναι διατεθειμένο να τη δώσει.

Επιμέλεια: Χρύσα Βαχτσεβάνου

Πηγή: Deutsche Welle
66 0 Bookmark