Ο καθηγητής Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης παρέστη στην εκδήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Στην εκδήλωση χαιρετισμό απεύθυνε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, ενώ κεντρικός ομιλητής ήταν ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ακολούθησε συζήτηση του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, με τον Καθηγητή Γλωσσολογίας Γεώργιο Μπαμπινιώτη, με θέμα την ελληνική γλώσσα.
Την εκδήλωση πλαισίωσε ορχήστρα-χορωδία του Μουσικού Σχολείου Αλίμου.
Η Συζήτηση του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Καθηγητή Γεώργιο Μπαμπινιώτη
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Θα ήθελα, πρώτα από όλα, να σας ευχαριστήσω όλους για τη σημερινή σας παρουσία. Η σημερινή μέρα δεν είναι απλά, κύριε καθηγητά, μία ημέρα, η οποία συμβολίζει τη συνέχεια, τη διατήρηση, τη δυναμική της ελληνικής γλώσσας. Είναι ημέρα Ελλάδος και η δική μας πεποίθηση είναι ότι η ημέρα αυτή σταδιακά σε όλο τον κόσμο θα καταστεί η ημέρα που θα αναδεικνύει το μεγαλείο του οικουμενικού Ελληνισμού. Γιατί η γλώσσα δεν είναι μόνο μέσο έκφρασης, αλλά είναι καθεαυτός ο πολιτισμός και στο τέλος η ελευθερία.
Είχα τη μεγάλη τιμή να συνεργαστώ με τον καθηγητή, τον κύριο Μπαμπινιώτη. Και θέλω να σας εξομολογηθώ ότι ανάμεσα στα ελληνοτουρκικά, τη Λιβύη και τη Συρία ήταν τα πιο φωτεινά διαλείμματα του τελευταίου έτους, κύριε καθηγητά, οι συζητήσεις, τις οποίες κάναμε για τη γλώσσα και τη συνέχεια της, η προσπάθεια που κάναμε μαζί με τα Υπουργεία Πολιτισμού, Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, με την αντιπροσωπεία μας και κυρίως με τον καθηγητή Γλωσσολογίας, τον κύριο Μπαμπινιώτη, τον καθηγητή, κύριο Κλαίρη και τους συνεργάτες τους, για μια πολύ μεγάλη προσπάθεια, η οποία οδήγησε στο σημερινό ευδόκιμο αποτέλεσμα.
Σήμερα ο κόσμος ολόκληρος μιλάει ελληνικά, κύριε καθηγητά, και αυτή είναι η μεγάλη τιμή την οποία φέρουμε ως χώρα, αλλά και η μεγάλη ευθύνη, αυτό το πολύτιμο πετράδι που έχουμε, τη γλώσσα, η οποία έχει επιβιώσει τέσσερις χιλιάδες χρόνια, να τη συντηρήσουμε και να τη διαιωνίσουμε, γιατί η γλώσσα δεν είναι μόνο ο τρόπος έκφρασης, είναι κάτι παραπάνω, κύριε καθηγητά.
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Είναι η ίδια η σκέψη μας, καθηγητά μου και Υπουργέ. Ιδιαίτερη χαρά είναι για τη σημερινή σύναξη, που έχουμε την παρουσία της ανώτατης ηγεσίας και της πολιτικής και της πνευματικής. Και χαίρω να βλέπω πρόσωπα στο ακροατήριο, από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πολυτεχνείου μέχρι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών που υπηρετούν επίσης τη γλώσσα και τη γλωσσολογία.
Θα ήθελα ξεκινώντας να τονίσω κάτι που ίσως είναι και πολιτικά χρήσιμο. Τι δηλαδή; Ότι για αυτό το θέμα, το εθνικό θέμα, που είναι πράγματι η γλώσσα, υπήρξε ένα είδος έμμεσης συναίνεσης, κύριε Πρωθυπουργέ. Δηλαδή ξεκίνησε το 2017 από τον ΣΥΡΙΖΑ που μια ΚΥΑ πέρασε να προωθηθεί η ελληνική γλώσσα ως παγκόσμια. Αυτό όμως δεν προχώρησε. Και τον Μάιο του 2024 ξεκίνησα πάλι και ανακίνησα το θέμα με ένα άρθρο μου στο protagon.gr και από εκεί παράλληλα ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ, που στηρίχτηκε και στο άρθρο μου και ζήτησε από τον τότε Πρόεδρο της Βουλής, η Βουλή των Ελλήνων να υποστηρίξει την παγκοσμιοποίηση της ελληνικής γλώσσας, κάτι που θεσμικά δεν ήταν δυνατόν. Και παράλληλα ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης, με τον κύριο Κουμουτσάκο από το διπλωματικό σώμα να μιλάει μαζί σας, κύριε Πρωθυπουργέ, να μιλάει με τον Υπουργό Εξωτερικών, καθηγητή, κύριο Γεραπετρίτη, και τον τότε Υφυπουργό, κύριο Κώτσηρα, να τον ενθαρρύνετε. Και να απευθύνεται μετά σε εμάς τους γλωσσολόγους, ειδικά σε εμένα, να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια επιστημονικά, με ένα δύσκολο κείμενο που θα έπρεπε να μη θίγει τους εκπροσώπους των άλλων χωρών, ότι η ελληνική είναι ανώτερη από τη δική τους γλώσσα, αλλά να τους πείθει για το πραγματικό και ιστορικό γεγονός ότι η ελληνική είναι μία γλώσσα του πολιτισμού που σφράγισε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, τον δυτικό πολιτισμό και διά του ευρωπαϊκού πολιτισμού όλες τις μορφές του πολιτισμού και βεβαίως όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες και δια των ευρωπαϊκών γλωσσών και άλλες γλώσσες ευρύτερα.
Και πάντοτε, κύριε Υπουργέ, κύριε καθηγητά μου, είναι σημαντικό αυτό που είπατε, ότι δεν είναι η γλώσσα και οι λέξεις μόνο για τη γλώσσα και για τις λέξεις. Είναι η σκέψη μας, είναι η λειτουργία της νόησης. Δηλαδή, οι λέξεις υπάρχουν για τις έννοιες. Δεν θα είχαν κανέναν λόγο ύπαρξης, εάν δεν υπήρχαν οι έννοιες που θέλουμε να εκφράσουμε. Και όταν συνάψουμε τις έννοιες και δημιουργήσουμε τα νοήματα, τότε θα συνάψουμε τις λέξεις και θα δημιουργήσουμε τις προτάσεις. Με τη σύνταξη πάλι η γλώσσα θα υπηρετήσει τη σκέψη. Μάλιστα, ένας μεγάλος φιλόσοφος, ο Husserl, σε ένα βιβλίο του γραμμένο στα αγγλικά, έχει πει ότι η γλώσσα δεν δημιουργήθηκε για την επικοινωνία απλώς, δημιουργήθηκε για την έκφραση της σκέψης. Δηλαδή, τόσο μεγάλη έμφαση δίνεται στη λειτουργία της σκέψης.
Και εκεί είναι που όχι μόνο το λεξιλόγιο, αλλά, - το είπε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας -, η σύνταξη, η γραμματική παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, γιατί ο κορμός της γλώσσας είναι η σύνταξη. Απλώς οι Έλληνες, έχοντας καλλιεργήσει φιλοσοφία, επιστήμη, θέατρο, ό,τι είναι έκφανση του πολιτισμού, αναγκάστηκαν μαζί με τις έννοιες να βρουν και τον τρόπο να δηλώσουν αυτές τις έννοιες. Και έτσι αναπτύχθηκε ένα τεράστιο λεξιλόγιο σε όλους τους χώρους, για το οποίο οι Άγγλοι λένε: “The Greeks have a word for it”, “Οι Έλληνες κάποια λέξη έχουν γι’ αυτό” - και δεν το λένε τυχαία. Είναι γι’ αυτό το λόγο. Αλλά παράλληλα ένας Πλάτωνας, ένας Αριστοτέλης - για να μείνουμε στον χώρο της φιλοσοφίας - δεν θα μπορούσαν να εκφραστούν με τόσο βαθιά, σύνθετα νοήματα και ιδέες, χωρίς να καλλιεργήσουν εις βάθος τη σύνταξη και τη γραμματική.
Δεν είναι τυχαίο ότι το ελληνικό ρήμα έχει 285 τύπους. Το ελληνικό ρήμα. Και μάλιστα στον Thesaurus Linguae Graecae, όπου έχουν καταγραφεί ηλεκτρονικά τα ελληνικά κείμενα, από τον Όμηρο μέχρι τους ιστορικούς της Αλώσεως, οι λέξεις που υπάρχουν στον θησαυρό της ελληνικής γλώσσας είναι 105 εκατομμύρια. 105 εκατομμύρια λέξεις. Όχι ότι είναι ξεχωριστές λέξεις, λήμματα ενός λεξικού, αλλά είναι οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν στα 12.000 κείμενα που καταγράφηκαν. Κι όταν λέμε τα 12.000 κείμενα, ο μεγαλύτερος φιλόλογος της Ευρώπης, ο Ulrich Von Wilamowitz, έχει πει ότι τα κείμενα που έχουν σωθεί είναι μόλις το ένα πέμπτο του συνόλου. Αν λοιπόν πάρουμε ως βάση το 12, γύρω στις 60.000 κείμενα έπρεπε να έχουν υπάρξει. Αλλά επειδή αυτά ούτε κατεγράφησαν όλα, ούτε διδάχτηκαν, ούτε χρειάστηκε να χρησιμοποιηθούν, σιγά σιγά χάθηκαν και έτσι έμειναν οι 12.000 κείμενα από 4.000 συγγραφείς.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Το ερώτημα, αν μου επιτρέπετε κύριε καθηγητά, είναι από τα 105 εκατομμύρια του θησαυρού πόσες λέξεις χρησιμοποιούνται σήμερα και αν αυτή η λεξιπενία, η βραχυλογία, η οποία εμφανίζεται δυστυχώς σήμερα και στον δημόσιο λόγο, έχει αναστροφή. Η πραγματικότητα είναι ότι η ελληνική γλώσσα έχει έναν βαθύτατο πλούτο. Έχει επηρεάσει μέσω αντιδανείων όλες τις γλώσσες, τις ηπειρωτικές, τις ευρωπαϊκές, ακόμα και την ισπανική, αλλά στην πραγματικότητα σήμερα βιώνουμε μία σημαντική συρρίκνωση στον τρόπο εκφοράς στην καθημερινότητα και γι αυτό προφανώς υπάρχουν λόγοι σημαντικοί.
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Ας έρθουμε και σε αυτό, αλλά προηγουμένως θα ήθελα στο πρώτο μέρος της σκέψης σας, - επειδή καμιά φορά οι Έλληνες λέμε πράγματα και ίσως θεωρηθεί αυτό ότι είναι και μία μορφή υπεροψίας, γλωσσικής ή γλωσσολογικής -, θα ήθελα να σας πω και να το έχετε υπόψιν σας. Τι γράφει ένας γίγαντας της φιλολογικής και γλωσσικής επιστήμης, ο Pierre Chantraine, στο «Eτυμολογικό λεξικό της αρχαίας ελληνικής: ιστορία των λέξεων», το οποίο εκδόθηκε από το Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη, μεταφράστηκε και υπάρχει πια και στα ελληνικά. Θέλω λοιπόν να σας πω τι λέει ο Chantraine, ο οποίος ήταν και ο άνθρωπος, ο οποίος εισήγαγε στο λεξικό του τους τύπους της Γραμμικής γραφής Β, της Μυκηναϊκής. Οι άλλοι δεν τους έβαζαν ακόμη αυτούς τους τύπους. Αυτός, όταν ξεκινάει ένα λήμμα στο λεξικό του, εφόσον υπάρχει τύπος από τα μυκηναϊκά, ξεκινάει από τα μυκηναϊκά.
Ο Pierre Chantraine λοιπόν, λέει: «Σε αυτή την επιλογή μας - δηλαδή την έμφαση στην ιστορία του λεξιλογίου - είχαμε τη δυνατότητα να επωφεληθούμε από μια προνομιακή κατάσταση. Είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε την ιστορία της ελληνικής γλώσσας ήδη από την δεύτερη χιλιετία π.Χ., χάρη στις μυκηναϊκές πινακίδες της Κνωσού, της Πύλου και των Μυκηνών, μέχρι τη νέα ελληνική, τη δημοτική, την καθαρεύουσα, σε μια συνέχεια κατά την οποία η γλώσσα δεν έχει υποστεί βαθιές αλλαγές όσον αφορά τη δομή της, παρά τις σημαντικές διαφορές μεταξύ των περιόδων.» Και τελειώνει: «η ελληνική παρουσιάζει αδιάλειπτη ιστορία και η νέα ελληνική, με τη μορφή της δημοτικής ή της καθαρεύουσας, συνεχίζει άμεσα την ελληνική του Ομήρου και του Δημοσθένη, ενώ η γλώσσα της βυζαντινής περιόδου παρέχει τον κρίκο που ενώνει τα δύο κομμάτια της αλυσίδας. Αναλάβαμε να παρακολουθήσουμε την ιστορία του λεξιλογίου, υπογραμμίζοντας τις συνέχειες και τις παρεκκλίσεις σε μια διαχρονία η οποία με διάφορα απρόβλεπτα γεγονότα, - ακούστε - εκτείνεται σε σαράντα αιώνες.» Αυτή είναι η αποτίμηση του μεγαλύτερου γνώστη της ελληνικής, του Pierre Chantraine, που έχει το ετυμολογικό λεξικό και ο οποίος πάντοτε φτάνει και στα νέα ελληνικά.
Γιατί θα θελα, καθηγητά μου, σήμερα να τονίσουμε και το εξής: ότι δεν μιλάμε για εορτασμό και για κάτι που έχει σχέση μόνο με την αρχαιότητα και την αρχαία γλώσσα. Από το γεγονός ότι υπάρχει αυτή η αδιάσπαστη συνέχεια του προφορικού λόγου μέχρι σήμερα, όταν γιορτάζουμε την ελληνικη γλώσσα, γιορτάζουμε την αρχαία, τη μεσαιωνική και τη νέα ελληνική. Και αυτό το τονίζει πολύ ο Chantraine. Άρα είναι ένα τέτοιο σύνθετο θέμα. Αλλά έχετε δίκιο, καθηγητά μου, και Υπουργέ μου, όταν λέτε ότι σήμερα υπάρχει ένα κάποιο πρόβλημα, ας το πούμε έτσι. Γιατί; Γιατί έχουμε μειώσει το ενδιαφέρον μας για τη γλώσσα ως αξία. Δηλαδή παλιά όποιος έγραφε ή μιλούσε, πρόσεχε πολύ τι θα πει και τι θα γράψει. Στα νεότερα χρόνια είμαστε πολύ βιαστικοί και παράγουμε σε πάρα πολύ σύντομο χρόνο το λόγο μας, προφορικό ή γραπτό.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Βραχυλογία.
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Έτσι, και επομένως δεν έχουμε δώσει την αξία που της πρέπει στη γλώσσα, δηλαδή στη σκέψη μας. Και εκθέτοντας τη γλώσσα εκθέτουμε και τον τρόπο της σκέψης μας.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Νομίζω ότι αυτό μας οδηγεί, κύριε καθηγητά, και σε μια βαθύτερη προβληματική, η οποία είναι η σχέση της γλώσσας με το ήθος και με τη δημοκρατία. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε ποια είναι η πραγματική αξία ενός δημοκρατικού λόγου. Και σκέπτομαι ότι δεν είναι η γλώσσα, απλώς, τα όρια της σκέψης μας, αλλά είναι στην πραγματικότητα και μια προϋπόθεση της ελευθερίας μας. Εάν οι πολίτες δεν έχουν καλή κατανόηση της γλώσσας, ελεύθεροι δεν θα γίνουν ποτέ, διότι δεν θα ανακαλύψουν το θεμέλιο της δημοκρατίας, δεν θα είναι πληροφορημένοι, δεν θα μπορούν να επιλέξουν τους άρχοντες εκείνους, οι οποίοι θα υπηρετήσουν τα κοινά. Και δυστυχώς, στην εποχή της γρήγορης πληροφορίας, των φαινομένων εκείνων κατά τα οποία υπάρχουν οι ορθογράφοι, οι οποίοι θα διορθώσουν απ’ ευθείας τα κείμενα ή ακόμη-ακόμη η υπαγόρευση γίνεται μηχανικά μέσω τεχνητής νοημοσύνης, η λέξη καθεαυτή απαξιώνεται, φεύγει από το οντολογικό της περιεχόμενο.
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Υπάρχει αυτό το πρόβλημα, αλλά χαίρω που και ως καθηγητής και ως πολιτικός και ως πνευματικός άνθρωπος στέκεστε στο θέμα της δημοκρατίας. Η πρώτη μεγάλη λέξη που είναι διεθνής μέσα από την ελληνική είναι η λέξη δημοκρατία και η δεύτερη μεγάλη λέξη είναι η λέξη διάλογος. Όποια γλώσσα κι αν πάρετε, έχει τον διάλογο, που είναι και προϋπόθεση της δημοκρατίας.
Θα θελα να σας πω ότι όταν μιλάμε για τον αρχαίο κόσμο και ιδίως για τα πολιτεύματα των Αθηνών και των άλλων μεγάλων πόλεων, η δημοκρατία είναι το αντικείμενο στο οποίο αναφέρεται όλη η ζωή των ανθρώπων. Και έτσι εξηγείται - και θα θελα να το ακούσει το ακροατήριο - ότι οι γερμανικές ακαδημίες του πνεύματος, από το 1815 μέχρι και σήμερα, τί κάνουν; Εκδίδουν τις ελληνικές επιγραφές, 150.000 ελληνικές επιγραφές, σε πενήντα τόμους. Γιατί τις επιγραφές; Γιατί τα ψηφίσματα, οι αποφάσεις, ό,τι έχει σχέση με δημόσιο λόγο, με δημοκρατία, με αποφάσεις, με θεσμούς, έχουν περάσει μέσα από τις επιγραφές. Και έρχονται λοιπόν οι Γερμανοί ακαδημαϊκοί και εκδίδουν τις επιγραφές λέγοντας - προσέξτε - ότι με αυτό τον τρόπο θα φέρουμε σε επαφή τον κόσμο με τον πολιτισμό μας. Χρησιμοποιούν οι Γερμανοί το «μας» γιατί βλέπουν ότι ο πολιτισμός είναι ευρωπαϊκός και συν-ανήκει σε αυτούς.
Επομένως, η δημοκρατία είναι συνυφασμένη με την ελευθερία του λόγου και την καλλιέργεια του λόγου. Μην ξεχνάμε ότι η δημοκρατία ήταν συνυφασμένη και με τη ρητορική, τη ρητορική όχι για να λέμε ωραία λόγια, αλλά τη ρητορική, η οποία πείθει με επιχειρήματα. Γι’αυτό και ασκείτο ως διαδικασία παιδείας η ρητορική.
Και κάτι άλλο για την ελευθερία, κύριε Υπουργέ. Η ελευθερία είναι και αυτό που χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους στη γλώσσα. Είμαστε όλοι - λέω και διδάσκω - ιδιο-υφείς, δηλαδή ο καθένας μας, όλοι, μορφωμένοι και λιγότερο μορφωμένοι, επιλέγουμε, όταν μιλάμε και όταν γράφουμε, τις λέξεις, τη σύνταξη, τη γραμματική. Ο καθένας μας έχει το δικό του ύφος. Είμαστε, λέω, όλοι ιδιο-υφείς. Μπορεί να μην είμαστε ιδιοφυείς, αλλά ιδιο-υφείς είμαστε όλοι. Αυτό είναι μια ελευθερία, όπως και η ύψιστη μορφή οικονομίας. Και «προκαλώ», σε εισαγωγικά, τους αρμόδιους Υπουργούς. Η μέγιστη μορφή οικονομίας είναι στη γλώσσα. Γιατί; Γιατί με εικοσιτέσσερις φθόγγους, είκοσι σύμφωνα και πέντε φωνήεντα, δηλώνουμε όλες τις λέξεις της ελληνικής, πάνω από 100.000 και αν έχει τρεις σημασίες σε κάθε λέξη, τριακόσιες χιλιάδες σημασίες, τις δηλώνουμε με 25 φθόγγους. Πέντε φωνήεντα και είκοσι σύμφωνα. Και όταν περάσουμε στο αλφάβητο, την επινόηση την ελληνική. Τι έκαναν οι Έλληνες; Επινόησαν τα φωνήεντα. Γιατί τα φωνήεντα είναι η βάση των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Στα φωνήεντα κολλάς τα σύμφωνα. Με τα 24 γράμματα μπορούμε και γράφουμε και δηλώνουμε τις τριακόσιες - τετρακόσιες χιλιάδες σημασίες της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι αυτή οικονομία;
Γι αυτό η μεγάλη μορφή του δέκατου έβδομου αιώνα, ο Γαλιλαίος είπε - ακούστε τι είπε αυτή η φυσιογνωμία: η μεγαλύτερη ανακάλυψη του ανθρώπου είναι το ελληνικό αλφάβητο. Διότι με 24 γράμματα μπορείς να πεις και τις πιο μύχιες σκέψεις σου σε μια κόλλα χαρτί.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Και όπως έλεγε και ο ιστορικός Hering: «να μιλήσουμε ελληνικά για να ξεκουραστούμε». Διότι μέσα από τις έννοιες τις ελληνικές, αυτές που απηχούν το ελληνικό λεξιλόγιο, το ελληνικό αλφάβητο, μπορεί στην πραγματικότητα να βρει ανάπαυση και η ψυχή.
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Έτσι είναι. Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο τεράστιος αριθμός του λεξιλογίου, των σκέψεων δηλαδή, πέρασε στις ευρωπαϊκές γλώσσες και δια των ευρωπαϊκών γλωσσών ευρύτερα. Ο μεγαλύτερος Άγγλος γλωσσολόγος, David Crystal, έχει γράψει το “Encyclopedia of the English Language” στην Οξφόρδη, λέει: “English as a classical language” - Η αγγλική ως κλασική γλώσσα. Και τι υποστηρίζει ο Crystal; Ότι τα 2/3 των λέξεων της αγγλικής έχουν Ελληνική και λατινική προέλευση. Αφού τα 2/3 λοιπόν είναι κλασικές γλώσσες, άρα η αγγλική είναι μία κλασική γλώσσα, αυτό υποστηρίζει. Και να η απόδειξη.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Θα ήθελα να πω κλείνοντας για τη συναίνεση, κύριε καθηγητά, την οποία αναφέρατε στην αρχή, πράγματι είναι μία διαχρονική προσπάθεια της Ελληνικής Πολιτείας, η αναγνώριση της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας. Είναι μία σπουδαία προσπάθεια. Βεβαίως, για να μην βαυκαλιζόμαστε πάντοτε, δεν ήταν έτσι διαχρονικά. Μόνο στην Ελλάδα νομίζω θα μπορούσε για το γλωσσικό ζήτημα να υπάρξει επανάσταση, να υπάρξουν τα Ευαγγελικά, να υπάρξουν τα Ορεστειακά, για το αν θα έπρεπε να μεταφράζεται το Ευαγγέλιο ή να μεταφράζονται οι τραγωδίες. Αυτό, όμως, υποδηλώνει και την ένταση του Έλληνα για το μεγάλο πολύτιμο αγαθό του, που είναι η γλώσσα, και αν μη τι άλλο, η συναίνεση στη γλώσσα. Η αναγνώριση της Παγκόσμιας Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας, νομίζω θα μπορούσε να είναι και μία μεγάλη παρακαταθήκη, μιας και τη συναίνεση δεν την έχουμε πάντα. Και έρχεται και αναθεώρηση, ως γνωστόν.
Κύριε καθηγητά, θα έλεγα κλείνοντας το εξής: έχουμε σήμερα την μεγάλη τιμή να εορτάζουμε για πρώτη φορά την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Πρέπει και οφείλουμε να είμαστε υπερήφανοι για τη γλώσσα μας. Θα ήθελα, αν έχετε λίγο χρόνο, να ρίξετε μια ματιά στο ανθολόγιο, το οποίο σας έχει διανεμηθεί. Καλέσαμε δεκαπέντε μεγάλες προσωπικότητες της γλώσσας, του πολιτισμού να γράψουν για την ελληνική γλώσσα. Ο πλούτος που περιέχεται σ’ αυτό το ανθολόγιο είναι μοναδικός και εκεί θα δούμε στην πραγματικότητα ότι δεν είναι μόνο οι Έλληνες αυτοί που πιστεύουν ότι η γλώσσα μας είναι πολύτιμη, αλλά ο κόσμος ολόκληρος.
Για να δούμε την αξία μας, να την αναγνωρίσουμε. Πάνω απ όλα, όμως, να δούμε ότι θα πρέπει να τη διατηρήσουμε ως μείζονα παρακαταθήκη. Και για μας το μεγάλο έργο - ο Πρωθυπουργός έχει ήδη δώσει την κατεύθυνση - ένα μεγάλο πρόγραμμα για την ανάπτυξη της ελληνικής γλώσσας στο εξωτερικό, μέσω ειδικής εκπαίδευσης, η οποία θα αφορά όχι μόνο Ελληνάκια, αλλά θα αφορά τα παιδιά όλου του κόσμου. Με συγκίνηση είδαμε, κύριε καθηγητά, να μιλούν τα παιδιά στα ελληνικά.
Θέλω να σας πω ότι σήμερα βραβεύσαμε στην Βουλή πέντε σπουδαίους Έλληνες, οι οποίοι έχουν ιδρύσει και συνεχίζουν να λειτουργούν ένα σπουδαίο δημόσιο πρότυπο σχολείο στο Μαϊάμι, στη Φλόριδα, όπου το 95% των σπουδαστών δεν είναι Έλληνες. Μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα, ομιλούν άπταιστα, μπαίνουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.
Η ελληνική γλώσσα οφείλει να αποτελεί ένα μεγάλο διπλωματικό όχημα, ένα όχημα ήπιας διπλωματίας. Και θα ήθελα μέσω αυτού να σας ευχαριστήσω θερμότατα για την παρουσία σας. Να σας ευχαριστήσω όλους, να είμαστε πάντα καλά, να γιορτάζουμε τη μέρα αυτή.
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Τιμή μου και χαρά μου!
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Σας ευχαριστώ πολύ!
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
