- Το 1907 ο Γερμανός αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ αγόρασε το Αχίλλειο και αντικατέστησε το άγαλμα του Θνήσκοντος Αχιλλέως με έναν μπρούντζινο ανδριάντα του Νικώντος Αχιλλέως, που παρίστανε τη νικηφόρα Ρώμη, σε αντιδιαστολή με το προηγούμενο άγαλμα.
- Ο νέος ανδριάντας δημιουργήθηκε από τον γλύπτη Γιοχάννες Γκαιτς το 1910, παρουσιάζοντας τον Αχιλλέα ως σύμβολο του γερμανικού εθνικισμού και μιλιταρισμού.
- Στο βάθρο του αγάλματος χαράχτηκε ελληνιστί η επιγραφή που συνδέει τον Αχιλλέα με τους «Γερμανούς κραταιούς» και τον Γουλιέλμο Β΄, εκφράζοντας το γερμανικό εθνικιστικό μήνυμα.
Όταν ο αυτοκράτωρ Γουλιέλμος Β΄ αγόρασε το Αχίλλειον, έστησε στον κήπο έναν ανδριάντα του "Νικώντος Αχιλλέως". Μόνο που οι Κερκυραίοι της εποχής δεν καταλάβαιναν περί ποίου επρόκειτο. Λάτρευε το Αχίλλειο, το τοπίο, το νησί. Το μόνο που του καθόταν στο στομάχι ήταν εκείνο το άγαλμα του Θνήσκοντος Αχιλλέως που είχε στήσει στον κήπο η αισθηματίας αυτοκράτειρα της Αυστρίας Ελισάβετ. Μα δεν ήταν ντροπή να διαιωνίζεις έναν ήρωα τη στιγμή της έσχατης αδυναμίας του; Άσε πια εκείνο το άγαλμα του Εβραίου και αντεθνικού ποιητή Χάινριχ Χάινε που τον έδειχνε όταν ήταν πια ραμολί. Τελικά το 1907 ο τελευταίος Γερμανός αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ αγόρασε το Αχίλλειο από την κόρη της Ελισάβετ.
Και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να παραγγείλει στον γλύπτη Γιοχάννες Γκαιτς έναν μπρούντζινο ανδριάντα του Νικώντος Αχιλλέως με χρυσάφι στην αιχμή του δόρατος και στην περικεφαλαία, ενσάρκωση της νικηφόρας ρώμης, ένας Αχιλλέας άξιος να ταυτιστεί με τον ίδιο τον Γουλιέλμο Β΄. Όσο για τον Χάινε, τον έστειλε σηκωτό στη Γαλλία. Δεν τα είπε όλα αυτά ο αυτοκράτωρ, είπε μόνο ότι ο Θνήσκων Αχιλλεύς πνίγεται από τη βλάστηση και χάνεται. Τον έσπρωξε λοιπόν πιο πίσω στον κήπο και μπροστά έστησε το 1910 τον δικό του κολοσσιαίο ήρωα. Αυτός μάλιστα, ανταποκρινόταν στα ιδανικά του γερμανικού εθνικισμού και μιλιταρισμού. Βρήκε μάλιστα κι έναν δυνατό φιλόλογο, τον Ράινχαρντ Κεκουλέ, και χάραξαν στο βάθρο ελληνιστί το εξής: ΑΧΙΛΛΕΥΣ – ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΡΑΤΑΙΩΝ ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ ΤΟΝΔΕ ΑΧΙΛΗΑ ΣΤΗΣΕΝ ΠΗΛΕΙΔΗΝ ΜΝΗΜΑ ΕΠΙΓΙΓΝΟΜΕΝΟΙΣ
Θαυμασμός και απορία
Ο δύσμοιρος αυτοκράτορας πήγαινε έκτοτε κάθε χρόνο στην Κέρκυρα μέχρι το 1914, όταν οδήγησε τη χώρα του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την καταστροφή. Ζώντας πια έκπτωτος στην Ολλανδία δημοσίευσε το 1924 τις Κερκυραϊκές Αναμνήσεις του. Στο βιβλίο αυτό αλιεύουμε μια σκηνή, απλοί άνθρωποι από το Γαστούρι Κερκύρας προσκαλούνται να θαυμάσουν τον ρωμαλέο Αχιλλέα.
Γράφει λοιπόν ο πρώην αυτοκράτωρ: «Βεβαίως, όποιος πίστευε ότι μόλις ο ήρωας Αχιλλέας τοποθετήθηκε στον κήπο του Αχιλλείου θα εμφανιζόταν στον κερκυραϊκό λαό σαν πασίγνωστη μορφή των λαϊκών του μύθων εμπνέοντας δέος, επλανάτο πλάνην οικτράν! (…) Οι γυναίκες και τα κορίτσια έρχονταν φορώντας τα κυριακάτικά τους με κάνιστρα γεμάτα λουλούδια και στεφάνωναν κατά το παλιό έθιμο το βάθρο, στο οποίο είχε χαραχθεί με μπρούντζινα γράμματα η ελληνική αφιερωματική επιγραφή που απευθυνόταν στον λαό των Ελλήνων. Όταν τους την μετέφρασαν στα νέα ελληνικά, οι αγαθοί Κερκυραίοι και οι Κερκυραίες περιεργάστηκαν με θαυμασμό επί πολλή ώρα τον Πηλείδη απ’ όλες τις μεριές, εκφράζοντας με τον απλοϊκό, ήρεμο τρόπο τους την ικανοποίησή τους για το επιτυχημένο γλυπτό. Όταν όμως ρωτήθηκαν για τα περεταίρω, αν είχαν αντιληφθεί περί ποίου επρόκειτο, μετά από μακρά διαπραγμάτευση και διαβούλευση μεταξύ τους προέκυψε ότι τον θεωρούσαν μάλλον κάποιον «Άγιο»! Εννοείται όχι κάποιον από τους δικούς τους, αυτοί είχαν εντελώς διαφορετικό παρουσιαστικό. Εφόσον όμως ο αυτοκράτωρ ήταν προτεστάντης, ε τότε θα πρόκειται μάλλον για προτεστάντη Άγιο! Άγιέ μου Λούθηρε! Ω, μεγάλε Όμηρε, πού κατάντησες! Σχεδόν αγνώριστος στον ίδιο τον λαό σου!.»
Μια τεράστια απόσταση
Μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Γουλιέλμο τη λεπτή ειρωνεία για με τους γηγενείς, το πατερναλιστικό ύφος του καλλιεργημένου απέναντι στους αμαθείς, την επηρμένη ελληνολατρία της αρχαιότητας που αγνοούσε τη σύγχρονη Ελλάδα. Εκτός κι αν δεν του καταλογίσει κανείς τίποτα και δει αυτή τη σκηνή σαν μια ρωπογραφία εκείνης της περιόδου, όταν εξέπνεε πια σιγά-σιγά το γερμανικό πάθος για την Ελλάδα, σαν ντοκουμέντο εποχής για το δράμα του φιλελληνισμού.
Πόσοι και πόσοι Γερμανοί φιλέλληνες δεν ορκίζονταν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα στο όνομα της Ελλάδας, πόσοι δεν λάτρεψαν το αρχαίο πνεύμα σαν δική τους κληρονομιά που τους έδινε μια υπόσταση έναντι των άλλων μεγάλων λαών της Ευρώπης, πόσοι δεν τάχθηκαν στο πλευρό της Ελληνικής Επανάστασης έχοντας κατά νου τους πολέμους για τη σύσταση ενός γερμανικού κράτους. Αλλά όταν βρίσκονταν στην ίδια την Ελλάδα ένιωθαν σαν να βρίσκονται μπροστά σε μια θλιβερή παρακμή. Μπροστά στα μάτια τους απλωνόταν μια οθωμανική επαρχία χωρίς θεούς και μέγαρα Το άλμα από την αρχαία στη σύγχρονη Ελλάδα ήταν τεράστιο και δύσκολο γι’ αυτούς. Εμείς διανύσαμε αυτόν τον δύσκολο δρόμο και μάλλον δεν χρειαζόμαστε μεταφραστή για να καταλάβουμε την επιγραφή στο βάθρο του Νικώντος Αχιλλέως. Μάλλον.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
