Του Αντώνη Ζήβα
Η εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, όπου το κόμμα συγκέντρωσε περίπου 44% των ψήφων, αποτελεί ένα ακόμη σημάδι της ανόδου της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Το αποτέλεσμα δεν αφορά μόνο τη γερμανική πολιτική σκηνή.
Επαναφέρει ένα ευρύτερο ερώτημα για την πορεία της Ευρώπης απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία: τι θα συμβεί εάν τα κόμματα που σήμερα αμφισβητούν τη συνέχιση της δυτικής βοήθειας αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή ή περάσουν στην κυβέρνηση;
Στην παρούσα κατάσταση, δεν εξετάζεται το σύνολο των πολιτικών θέσεων των ευρωπαϊκών ακροδεξιών κομμάτων ούτε οι επιμέρους προτάσεις τους που απορρέουν από την ιδεολογία τους.
Εστιάζεται αποκλειστικά στη στάση τους απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς και στο πώς αυτή θα μπορούσε να επηρεάσει την ευρωπαϊκή πολιτική, σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της εξακολουθούν να στηρίζουν πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά το Κίεβο.
Το ζητούμενο, επομένως, είναι τι θα μπορούσε να αλλάξει στη σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική για την Ουκρανία εάν τα συγκεκριμένα κόμματα ενισχύσουν περαιτέρω τη θέση τους ή βρεθούν στην εξουσία.
Χωρίς ενιαία γραμμή
Η απάντηση δεν είναι ενιαία.
Η ευρωπαϊκή ριζοσπαστική ακροδεξιά είναι βαθιά διχασμένη για τη Ρωσία και την Ουκρανία. Η AfD και το αυστριακό FPÖ κινούνται σε σαφώς πιο φιλορωσική κατεύθυνση, το ουγγρικό Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν, είχε ήδη μετατρέψει την αντίθεση στην ευρωπαϊκή πολιτική για την Ουκρανία σε κυβερνητική πρακτική, ενώ κόμματα όπως το ισπανικό Vox ή η πολωνική Konfederacja δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη Μόσχα, αλλά αμφισβητούν πλευρές της σημερινής πολιτικής στήριξης προς το Κίεβο.
Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο σημαντικό από μια απλή μείωση των όπλων προς την Ουκρανία.
Εάν αυξηθεί ο αριθμός των κυβερνήσεων ή των ισχυρών κομμάτων της ριζοσπαστικής Δεξιάς, θα μπορούσαν να δυσκολέψουν τις ευρωπαϊκές αποφάσεις για κυρώσεις, χρηματοδότηση, κοινές προμήθειες όπλων και μακροπρόθεσμες εγγυήσεις ασφαλείας.
Αναλύσεις για την επίδραση της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Δεξιάς στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ έχουν προειδοποιήσει ότι μια τέτοια μετατόπιση θα μπορούσε να καταστήσει δυσκολότερη τη διατήρηση της οικονομικής και στρατιωτικής στήριξης προς την Ουκρανία.
Γερμανία – AfD: Το πιο καθαρά φιλορωσικό κόμμα
Η Γερμανία αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση.
Η AfD δεν ζητά απλώς περιορισμό της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία. Η πολιτική της γραμμή προβλέπει ουσιαστικά αλλαγή των σχέσεων με τη Ρωσία, με επαναφορά των οικονομικών και ενεργειακών δεσμών με τη Μόσχα και τερματισμό της σημερινής πολιτικής στήριξης προς το Κίεβο.
Η εκλογική επιτυχία στη Σαξονία-Άνχαλτ έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή η AfD έφθασε στο 44%, υπερδιπλασιάζοντας το ποσοστό της από το 2021.
Η άνοδός της είναι ιδιαίτερα έντονη στα ανατολικά κρατίδια, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις για τη Ρωσία και μεγαλύτερη νοσταλγία για τις παλαιότερες οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα.
Η ίδια η AfD συνδέει την αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής με την εσωτερική της ατζέντα: περιορισμό της μετανάστευσης, εθνική κυριαρχία, αντιπαράθεση με τις Βρυξέλλες και ανατροπή της σημερινής ενεργειακής πολιτικής.
Εάν η γραμμή αυτή έφθανε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η αλλαγή θα ήταν δυνητικά τεράστια: λιγότερη γερμανική στρατιωτική βοήθεια, μεγαλύτερη πίεση για διαπραγμάτευση με τη Ρωσία και πιθανή προσπάθεια αποκατάστασης οικονομικών σχέσεων με τη Μόσχα.
Γαλλία – Rassemblement National: Από την «αποκλιμάκωση» στην αμφισβήτηση της βοήθειας
Στη Γαλλία, το Rassemblement National της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά έχει ακολουθήσει πιο σύνθετη διαδρομή.
Το κόμμα προσπαθεί τα τελευταία χρόνια να απομακρυνθεί από την παλαιότερη εικόνα του ως κόμματος που βρίσκεται κοντά στη Ρωσία, αλλά εξακολουθεί να αντιτίθεται σε κινήσεις που θεωρεί ότι οδηγούν σε άμεση αντιπαράθεση με τη Μόσχα.
Η συζήτηση έχει αναζωπυρωθεί τις τελευταίες ημέρες.
Ο αντιπρόεδρος του RN Λουί Αλιό δήλωσε ότι μια μελλοντική κυβέρνηση Λεπέν θα σταματούσε τη βοήθεια προς την Ουκρανία, προκαλώντας αντιδράσεις στη Γαλλία.
Ο Μπαρντελά επιχείρησε να κρατήσει πιο προσεκτική γραμμή, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Γαλλία θα πρέπει να τηρεί τις υποχρεώσεις της αλλά υπάρχουν όρια στη σημερινή υποστήριξη.
Η διαφορά είναι ουσιαστική.
Το RN δεν χρειάζεται να γίνει «φιλορωσικό» για να αλλάξει την ευρωπαϊκή πολιτική. Αρκεί μια γαλλική κυβέρνηση να περιορίσει τις παραδόσεις όπλων, να απορρίψει την όποια μελλοντική αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων μέσω του ΝΑΤΟ και να πιέσει για άμεση συμφωνία κατάπαυσης του πυρός.
Αυτό θα είχε ιδιαίτερο βάρος επειδή η Γαλλία είναι μία από τις χώρες που σήμερα προωθούν την ενίσχυση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Παρίσι και Κίεβο έχουν συμφωνήσει, μεταξύ άλλων, για την προμήθεια Rafale, την εκπαίδευση Ουκρανών πιλότων και την παραγωγή γαλλικών όπλων στην Ουκρανία.
Ιταλία – Lega και Βαννάτσι: Η πίεση από την ακροδεξιά στη Meloni
Στην Ιταλία χρειάζεται να διαχωριστεί η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι από την υπόλοιπη ριζοσπαστική Δεξιά. Για το συγκεκριμένο θέμα, το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στη Lega του Ματέο Σαλβίνι και, ακόμη περισσότερο, στην ταχεία άνοδο του Ρομπέρτο Βαννάτσι.
Ο Βαννάτσι, πρώην στρατηγός και επικεφαλής του νέου κόμματος Futuro Nazionale, έχει εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της φιλορωσικής πτέρυγας της ιταλικής Ακροδεξιάς.
Αμφισβητεί τη συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο, επικρίνει τις κυρώσεις και τάσσεται υπέρ της αποκατάστασης των οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η τάση αυτή πλέον μετρά εκλογικά. Το Futuro Nazionale καταγράφεται σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις στο 7,5%, ξεπερνώντας τη Forza Italia και καθιστά τον Βαννάτσι πραγματικό ανταγωνιστή στο δεξιό ακροατήριο.
Παράλληλα, η Lega εξακολουθεί να είναι επιφυλακτική απέναντι στη συνέχιση της στρατιωτικής στήριξης και στην αύξηση των αμυντικών δαπανών. Η Ουκρανία έχει ήδη εξελιχθεί σε σημαντικό εκλογικό ζήτημα ενόψει των επόμενων ιταλικών εκλογών.
Εάν η συγκεκριμένη τάση ενισχυθεί, η Ιταλία θα μπορούσε να πιέσει για μια περισσότερο «ειρηνευτική» ευρωπαϊκή πολιτική, με λιγότερη έμφαση στην αποστολή όπλων και περισσότερη στις διαπραγματεύσεις.
Πολωνία – Konfederacja: Αντιρωσική χώρα, αλλά αυξανόμενη δυσπιστία προς την Ουκρανία
Η Πολωνία είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση, επειδή δεν μπορεί να ενταχθεί εύκολα στο φιλορωσικό στρατόπεδο.
Η Konfederacja εκφράζει ένα εθνικιστικό, αντιευρωπαϊκό και έντονα επιφυλακτικό ρεύμα απέναντι στην Ουκρανία.
Η λογική της είναι διαφορετική από εκείνη της AfD: δεν ξεκινά από την ανάγκη προσέγγισης με τη Ρωσία, αλλά από την άποψη ότι η Πολωνία δεν πρέπει να αναλαμβάνει δυσανάλογο κόστος για την Ουκρανία και ότι οι σχέσεις Βαρσοβίας-Κιέβου πρέπει να καθορίζονται από το πολωνικό εθνικό συμφέρον.
Η μετατόπιση αυτή δεν περιορίζεται στα κόμματα.
Το πρώτο εξάμηνο του 2026 καταγράφηκαν στην Πολωνία 180 περιστατικά εγκλημάτων μίσους εναντίον Ουκρανών, αριθμός αυξημένος κατά περίπου 30% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους. Ο Ντόναλντ Τουσκ καταδίκασε δημόσια την αύξηση των ξενοφοβικών επιθέσεων, μετά και από επίθεση σε Ουκρανό άνδρα και τη σύντροφό του στο Βρότσλαβ.
Παράλληλα, οργανώσεις που στηρίζουν Ουκρανούς πρόσφυγες καταγράφουν εντονότερη εχθρότητα, ενώ η Πολωνία έχει αρχίσει να περιορίζει σταδιακά ορισμένες από τις παροχές που είχαν θεσπιστεί μετά το 2022.
Το AP περιγράφει ένα κλίμα αυξανόμενης «κόπωσης» από τους Ουκρανούς πρόσφυγες, μετά από χρόνια κατά τα οποία η πολωνική κοινωνία είχε προσφέρει μαζική υποστήριξη.
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό ζήτημα: η αντιουκρανική στροφή δεν χρειάζεται να σημαίνει φιλορωσική στροφή.
Μια Πολωνία με ισχυρότερη Konfederacja θα μπορούσε να παραμείνει αποφασιστικά εχθρική απέναντι στη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα να απαιτεί μικρότερη οικονομική και κοινωνική επιβάρυνση από τους Ουκρανούς, να περιορίζει τη βοήθεια προς το Κίεβο και να πιέζει για σκληρότερη διαπραγμάτευση.
Αυστρία – FPÖ: «Γιατί πληρώνουμε για την Ουκρανία;»
Το FPÖ κινείται πολύ πιο κοντά στην AfD ως προς τη Ρωσία.
Το κόμμα αμφισβητεί το ύψος της αυστριακής βοήθειας και χρησιμοποιεί το κόστος της στήριξης της Ουκρανίας ως πολιτικό επιχείρημα στο εσωτερικό.
Τον Ιούλιο, η εκπρόσωπος εξωτερικής πολιτικής του FPÖ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αποκρύπτει δισεκατομμύρια που έχουν δοθεί στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας ότι η Αυστρία έχει καταβάλει συνολικά περίπου 2,68 δισ. ευρώ από το 2022, άμεσα ή μέσω της ΕΕ.
Το FPÖ θα μπορούσε συνεπώς να πιέσει για περιορισμό της αυστριακής χρηματοδότησης, ακόμη κι αν η ουδετερότητα της Αυστρίας σημαίνει ότι ο ρόλος της είναι διαφορετικός από εκείνον της Γερμανίας ή της Πολωνίας.
Ουγγαρία – Fidesz: Το μοντέλο που εφαρμόστηκε
Η Ουγγαρία είναι διαφορετική περίπτωση: εδώ δεν χρειάζεται να εξετάσουμε τι «θα έκανε» η Ακροδεξιά. Έχουμε ήδη το παράδειγμα.
Η προηγούμενη κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν είχε διατηρήσει στενές σχέσεις με τη Ρωσία, μπλόκαρε ή καθυστέρησε ευρωπαϊκές αποφάσεις για κυρώσεις και βοήθεια προς την Ουκρανία και αντιτίθεται στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ.
Κατά την προεκλογική περίοδο του 2026, το Fidesz χρησιμοποίησε έντονα αντιουκρανική και αντιευρωπαϊκή ρητορική.
Η Ουγγαρία δείχνει συνεπώς τι μπορεί να συμβεί σε επίπεδο ΕΕ όταν ένα τέτοιο κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση: δεν χρειάζεται να καταργήσει μόνο του την ευρωπαϊκή πολιτική. Μπορεί να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας και τις απαιτήσεις ομοφωνίας για να καθυστερεί ή να αποδυναμώνει κοινές αποφάσεις.
Σλοβακία – Fico: Η άρνηση στρατιωτικής βοήθειας
Η Σλοβακία προσφέρει ένα δεύτερο πραγματικό παράδειγμα.
Η κυβέρνηση του Ρόμπερτ Φίτσο έχει πλέον δηλώσει επισήμως ότι η χώρα δεν θα παρέχει στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία ούτε θα συμμετέχει στον ευρωπαϊκό μηχανισμό του δανείου των 90 δισ. ευρώ για τον πόλεμο, ενώ συνεχίζει να υποστηρίζει ανθρωπιστική και μη φονική βοήθεια.
Η πολιτική του Φίτσο έχει προκαλέσει και έντονες κοινωνικές αντιδράσεις. Χιλιάδες Σλοβάκοι έχουν διαδηλώσει εναντίον της φιλορωσικής κατεύθυνσης της κυβέρνησης και της προσέγγισής της με τη Μόσχα.
Η περίπτωση της Σλοβακίας δείχνει ότι η αλλαγή δεν αφορά μόνο τα όπλα. Αφορά και τη συνοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ: κάθε κυβέρνηση που αρνείται να συμμετάσχει στους κοινούς μηχανισμούς μειώνει την πίεση που μπορεί να ασκήσει συνολικά η Ευρώπη.
Ισπανία – Vox: Όχι φιλορωσικό, αλλά εναντίον της σημερινής ευρωπαϊκής πολιτικής
Το Vox είναι απαραίτητο στο ρεπορτάζ ακριβώς επειδή αποτελεί εξαίρεση.
Το κόμμα του Σαντιάγο Αμπασκάλ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς φιλορωσικό. Μετά την εισβολή είχε στηρίξει την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία και είχε καταδικάσει τη ρωσική επιθετικότητα.
Η βασική διαφορά είναι ότι το Vox αντιμετωπίζει την εξωτερική πολιτική μέσα από ένα έντονα εθνικιστικό και αντι-μεταναστευτικό πρίσμα. Σήμερα η βασική του αντιπαράθεση με την κυβέρνηση αφορά περισσότερο την ασφάλεια, τη μετανάστευση και τη θέση της Ισπανίας παρά μια φιλορωσική ατζέντα.
Εάν όμως το Vox αποκτούσε κυβερνητική ισχύ, το ερώτημα θα ήταν εάν θα διατηρούσε την ίδια ένταση στρατιωτικής στήριξης ή θα ζητούσε περιορισμό της ευρωπαϊκής εμπλοκής.
Αυτό είναι σημαντικό γιατί η Ισπανία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς υποστηρικτές της Ουκρανίας.
Το 2025 παρείχε πάνω από 1 δισ. ευρώ σε βοήθεια και εξοπλισμό και έχει εκπαιδεύσει περισσότερους από 9.000 Ουκρανούς στρατιωτικούς από το 2022.
Ρουμανία – AUR: Η Ουκρανία ως εθνικό ζήτημα
Στη Ρουμανία, η περίπτωση της AUR είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα λόγω της γεωγραφίας. Η χώρα βρίσκεται δίπλα στην Ουκρανία και στη Μαύρη Θάλασσα, άρα η ρωσική απειλή έχει άμεση στρατηγική διάσταση.
Η AUR έχει αξιοποιήσει αντιουκρανικά αισθήματα και εθνικιστικές αντιλήψεις, προβάλλοντας ζητήματα που αφορούν τους Ρουμάνους της Ουκρανίας και τις σχέσεις των δύο χωρών.
Ήδη από τα προηγούμενα χρόνια είχε χρησιμοποιήσει αντιουκρανική ρητορική και παραπληροφόρηση για να ενισχύσει την επιρροή της.
Μια ισχυρότερη AUR δεν θα σήμαινε κατ' ανάγκη στρατηγική προσέγγιση με τη Ρωσία. Θα μπορούσε όμως να σημαίνει πολύ πιο σκληρή διαπραγμάτευση με το Κίεβο και περιορισμό της διάθεσης της Ρουμανίας να αναλάβει κόστος για την Ουκρανία.
Ολλανδία – PVV: Από την επιφύλαξη στην υπό όρους στήριξη
Ο Γκερτ Βίλντερς και το PVV αποτελούν επίσης ιδιαίτερη περίπτωση. Το κόμμα είχε αρχικά αντισταθεί σε νέα μεγάλα πακέτα βοήθειας, ενώ ο ίδιος ο Βίλντερς είχε δηλώσει ότι η περαιτέρω βοήθεια προς την Ουκρανία θα πρέπει να συνδέεται με χρήματα για τις ανάγκες των Ολλανδών.
Ταυτόχρονα, ο Βίλντερς έχει δηλώσει ότι θεωρεί τη ρωσική εισβολή παράνομη και ότι το PVV στηρίζει την Ουκρανία.
Αυτό τον τοποθετεί σε διαφορετική κατηγορία από την AfD και το FPÖ.
Η ολλανδική περίπτωση δείχνει πώς η Ουκρανία μπορεί να μετατραπεί σε ζήτημα «πρώτα οι δικοί μας»: όχι απαραίτητα άρνηση κάθε βοήθειας, αλλά απαίτηση να προηγούνται οι εσωτερικές οικονομικές ανάγκες.
Ελλάδα – Ελληνική Λύση και Νίκη: Ορθοδοξία και αντινατοϊκή κατεύθυνση
Στην Ελλάδα η Ελληνική Λύση έχει υιοθετήσει έντονα επιφυλακτική στάση απέναντι στη δυτική πολιτική για την Ουκρανία και έχει εκφράσει θέσεις που προσεγγίζουν περισσότερο την κριτική της ρωσικής πλευράς για την επέκταση του ΝΑΤΟ.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος έχει υποστηρίξει δημοσίως ότι η Ρωσία οδηγήθηκε στην εισβολή λόγω της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, ενώ το κόμμα έχει ταχθεί κατά της περαιτέρω στρατιωτικής εμπλοκής της Ελλάδας.
Η Νίκη κινείται επίσης σε εθνικοσυντηρητική κατεύθυνση, με ιδιαίτερη έμφαση στην εθνική κυριαρχία, την Ορθοδοξία και την αντίθεση σε πλευρές της δυτικής πολιτικής.
Η Ελλάδα έχει μέχρι σήμερα ευθυγραμμιστεί σε γενικές γραμμές με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ απέναντι στη ρωσική εισβολή, ενώ έχει παράσχει και στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία.
Μια ισχυρότερη ελληνική Ακροδεξιά θα μπορούσε επομένως να πιέσει κυρίως για περιορισμό της ελληνικής συμμετοχής στα ευρωπαϊκά πακέτα βοήθειας, μεγαλύτερη έμφαση και αποκατάσταση στις ελληνορωσικές οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις και αποφυγή οποιασδήποτε ελληνικής συμμετοχής σε πιθανή ευρωπαϊκή στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία.
Τι θα άλλαζε συνολικά στην Ευρώπη
Το σημαντικότερο συμπέρασμα είναι ότι η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν οδηγεί απαραίτητα σε ένα ενιαίο «φιλορωσικό μέτωπο».
Θα μπορούσε όμως να οδηγήσει σε κάτι εξίσου σημαντικό: σε μια Ευρώπη πολύ πιο δύσκολη στη λήψη κοινών αποφάσεων για την Ουκρανία.
Η AfD θα πίεζε για προσέγγιση με τη Ρωσία. Το RN για περιορισμό της στρατιωτικής εμπλοκής. Η Konfederacja θα έβαζε μπροστά το πολωνικό εθνικό συμφέρον.
Η Lega και ο Βαννάτσι θα αμφισβητούσαν το κόστος των κυρώσεων και της στρατιωτικής βοήθειας.
Το Fidesz και ο Fico έχουν ήδη δείξει πώς μπορεί μια κυβέρνηση να μπλοκάρει ή να αποδυναμώνει κοινές ευρωπαϊκές αποφάσεις.
Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι τέσσερις μεγάλες αλλαγές:
Πρώτον, μικρότερη και πιο αβέβαιη στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο.
Δεύτερον, μεγαλύτερη πίεση για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, ακόμη και εάν αυτές απαιτούν από την Ουκρανία σημαντικές εδαφικές ή πολιτικές παραχωρήσεις.
Τρίτον, δυσκολότερη επιβολή νέων κυρώσεων στη Ρωσία, καθώς η ΕΕ έχει ήδη αντιμετωπίσει προβλήματα ομοφωνίας και η πρόσφατη υιοθέτηση νέων πακέτων απαιτεί πολιτική συναίνεση μεταξύ των κρατών-μελών.
Η ΕΕ υιοθέτησε τον Ιούλιο το 21ο πακέτο κυρώσεων, αλλά μια μεγαλύτερη παρουσία κυβερνήσεων που αντιτίθενται στις κυρώσεις θα μπορούσε να κάνει τέτοιες αποφάσεις πολύ δυσκολότερες.
Και τέταρτον, αλλαγή της ίδιας της συζήτησης για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Αν περισσότερα κόμματα αρχίσουν να αντιμετωπίζουν την Ουκρανία ως οικονομικό βάρος, ως ζήτημα μετανάστευσης ή ως πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με συμβιβασμό με τη Ρωσία, η σημερινή αντίληψη ότι η ασφάλεια της Ουκρανίας αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής ασφάλειας θα βρεθεί υπό αμφισβήτηση.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο διακύβευμα.
Η Ευρώπη έχει δεσμευθεί για 70 δισ. ευρώ στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία για το 2026 και τουλάχιστον αντίστοιχο επίπεδο για το 2027.
Ταυτόχρονα, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν αυξήσει σημαντικά τη βοήθεια τους τελευταίους μήνες.
Το ερώτημα πλέον είναι εάν αυτή η πολιτική μπορεί να διατηρηθεί εάν η πολιτική Ευρώπη μετακινηθεί ακόμη περισσότερο προς τα δεξιά.
Η νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ μπορεί να είναι επομένως όχι μόνο γερμανική είδηση, αλλά ένας δείκτης για την επόμενη μεγάλη μάχη της Ευρώπης: ποιος θα αποφασίζει πόσο και για πόσο ακόμη θα στηρίζει η Ευρώπη την Ουκρανία.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
