Του Νικόλα Μπάρδη
Περίπου 90 χιλιόμετρα μακριά από την Κόρινθο, σκαρφαλωμένη σε υψόμετρο 945 μέτρων πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα, συναντούμε την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα στην περιοχή, αλλά και ολόκληρη την Πελοπόννησο. Το αρχικό μοναστήρι βρισκόταν 1,7 χιλιόμετρα νοτιότερα της σημερινής του θέσης, στην περιοχή Παλαιομονάστηρο, όπου σώζεται ο Ναός του Αγίου Φανουρίου. Εξαιτίας, όμως, των πλημμυρών της λίμνης, η οποία συχνά κατέκλυζε ολόκληρο το λεκανοπέδιο, μεταφέρθηκε το 1693 λίγο πιο ψηλά, σε ένα σημείο που προσφέρει πανοραμική θέα στη λίμνη και τους γύρω ορεινούς όγκους. Μάλιστα, το 1754 ανακαινίστηκε ριζικά, μετά από μία καταστροφική πυρκαγιά, και απέκτησε τη μορφή που βλέπουμε σήμερα.
Η Μονή του Αγίου Γεωργίου έπαιξε καθοριστικό ρόλο και στην Επανάσταση του 1821, καθώς εκεί συναντιούνταν οι Έλληνες οπλαρχηγοί, ενώ λειτουργούσε και κρυφό σχολειό για να μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα της περιοχής την ελληνική γλώσσα, αριθμητική και φυσικά ιστορία. Το μοναστήρι στήριξε έμπρακτα τον απελευθερωτικό αγώνα τόσο με τον τότε ηγούμενο Ναθαναήλ που συμμετείχε στην Φιλική Εταιρεία, όσο και φιλοξενώντας τον Παπαφλέσσα, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και άλλες σπουδαίες προσωπικότητες του Μοριά. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια αποτέλεσε όχι απλά ένα μέρος προσευχής, αλλά κοιτίδα πολιτισμού και ένα ασφαλές καταφύγιο για όλους τους Έλληνες, που οραματίζονταν την ελευθερία και ήταν διατεθειμένοι να θυσιαστούν γι’ αυτήν.
Το σημερινό μοναστήρι αποτελείται από ένα τριώροφο παραδοσιακό οικοδόμημα, το οποίο περιστοιχίζεται από έναν ψηλό, λιθόκτιστο περίβολο που του δίνει φρουριακή όψη. Η είσοδός του βρίσκεται στη νότια πλευρά, ενώ διαθέτει και ένα εμβληματικό τριώροφο κωδωνοστάσιο. Το καθολικό της μονής είναι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο και βρίσκεται στο κέντρο μιας πλακόστρωτης αυλής, ενώ περιμετρικά της αναπτύσσονται τα κελιά των μοναχών. Πρόκειται για μία βασιλική με τρούλο, η οποία ξεχωρίζει για τις σπάνιες και αξιόλογες αγιογραφίες κρητικής τεχνοτροπίας, που φέρουν την υπογραφή του Παναγιώτη από τα Ιωάννινα (1754), καθώς και για το επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο της, πάνω στο οποίο διακρίνουμε διάφορες παραστάσεις της περιόδου 1762-68.
Ευρισκόμενοι στο μοναστήρι θα διακρίνεται μία ελαφριά μυρωδιά τριαντάφυλλου να αρωματίζει την ατμόσφαιρα. Πράγματι, στην κουζίνα του μοναστηριού οι μοναχοί φτιάχνουν το περίφημο γλυκό τριαντάφυλλο, που γίνεται ανάρπαστο! Χρησιμοποιούν μόνο αγνά υλικά και το βράζουν μέσα σε ένα μεγάλο καζάνι, ενώ μόλις ετοιμαστεί, γεμίζουν τα δοχεία, τα οποία είναι έτοιμα να διατεθούν προς πώληση. Το γλυκό αυτό φτιάχνεται εδώ και χρόνια στην μονή, με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο, ενώ ξεχωρίζει για την πλούσια γεύση και το δυνατό του άρωμα. Φεύγοντας από εκεί προμηθευτείτε μερικά βάζα για εσάς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα, για να έχετε μία γλυκιά ανάμνηση από το μοναστήρι.
Εκτός, όμως, από το γλυκό τριαντάφυλλο, το μοναστήρι είναι ευρέως γνωστό και για τα θαύματα που συντελούνται εκεί, και αφορούν γυναίκες που έχουν θέματα γονιμότητας. Οι ενδιαφερόμενες πηγαίνουν να προσκυνήσουν στον Άγιο, και με το λάδι που παίρνουν από το ιερό καντήλι, αλείφουν την κοιλιά τους ή κάνουν πάνω της έναν σταυρό. Λίγους μήνες αργότερα, όπως διηγούνται οι μοναχοί με βουρκωμένα μάτια, επιστρέφουν στη μονή με φουσκωμένες κοιλιές, για να ευχαριστήσουν τον Άγιο Γεώργιο, ενώ βαφτίζουν εκεί τα παιδιά τους, ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης στο πρόσωπο του Αγίου, που τους προσφέρει αυτό το ανεκτίμητο δώρο. Όπως τα τριαντάφυλλα ανθίζουν στη θέρμη του Καλοκαιριού, έτσι ανθίζουν και οι ζωές στα σπλάχνα των μανάδων, που δεν ξεχνούν ποτέ την προσφορά του Αγίου, όσο μακριά κι αν βρίσκονται…
Πηγή: skai.grΔιαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.