Astra και ο...Rama
Λέγεται πως ο Έντι Ράμα πιστεύει πολύ στο άστρο του, και όχι δεν αναφερόμαστε στο ζώδιο του (Καρκίνος παρεμπιπτόντως) - γι’ αυτό πρέπει να ρωτήσουμε τον συνεργάτη του ΣΚΑΪ 100,3 Κώστα Λεφάκη- αλλά στις δυνατότητες του.
Γιος διανοούμενου και καλλιτέχνη (Κριστάκ Ράμα), και καλλιτέχνης, διανοούμενος ο ίδιος θα έλεγε κανείς, ο Αλβανός πρωθυπουργός έχει πλεόνασμα αυτοπεποίθησης που τον έχει βοηθήσει να υπερνικήσει πολλές αντιξοότητες.
Αψηφά τις πολιτικές αντιδράσεις από την Αθήνα για τις περιουσίες της ελληνικής μειονότητας στη Ζβέρνιτσα, αψηφά την αλβανική αντιπολίτευση που μιλάει για ξεπούλημα, αψηφά τους περιβαλλοντολόγους που δηλώνουν ότι περιοχή είναι προστατευόμενος υδροβιότοπος, αψηφά τους πάντες και τα πάντα για να γίνουν πραγματικότητα οι επενδύσεις του Τζάρεντ Κούσνερ και της Ιβάνκα Τραμπ (δηλαδή του Ντόναλντ Τραμπ).
Μιλάμε για υπερπολυτελή συγκροτήματα πολλών αστέρων τόσο στη Ζβέρνιτσα όσο και στο νησί Σάσων.
Αστέρια λοιπόν, πολλά αστέρια κάθε τύπου και είδους για να γίνει το «εκσυγχρονιστικό» όραμα του Ράμα πράξη, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, με κάθε θυσία, και με τη βία ακόμη. Ένα όραμα που παραπέμπει κάποιους σε ένα κακέκτυπο γιελτσινικού στρεβλωμένου καπιταλισμού ο οποίος μεταδόθηκε σαν ιός σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τις περασμένες δεκαετίες, άφησε στο διάβα του προβλήματα, και είχε πάντοτε έναν κοινό παρονομαστή. Την Αστερόεσσα.
Κάνοντας τον ανήξερο
Πάντως, στη δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά τα επεισόδια στη Σβέρνιτσα, το παραπολιτικό ενδιαφέρον δεν περιορίζεται μόνο στην ένταση επί του πεδίου, αλλά και στις πολιτικές αποχρώσεις των δηλώσεων που ακολούθησαν. Η φράση του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, με την οποία εμφανίστηκε να υποβαθμίζει την ύπαρξη ελληνικής μειονότητας στην περιοχή, προκάλεσε αίσθηση στην Αθήνα αλλά και εύλογες απορίες.
Το επιχείρημα περί «άγνοιας» για την ύπαρξη Ελλήνων στη Σβέρνιτσα, όπως σημείωναν καλά ενημερωμένες πηγές, δεν φαίνεται να αντέχει στη δοκιμασία της επίσημης γραφειοκρατίας. Και αυτό διότι η ίδια η αλβανική κυβέρνηση, επί πρωθυπουργίας Ράμα το 2016, είχε καταθέσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης αναλυτική έκθεση για τις μειονότητες στη χώρα, στην οποία η Σβέρνιτσα και η γειτονική Νάρτα καταγράφονταν ως περιοχές με σημαντική παρουσία ελληνικού πληθυσμού.
Στο παρασκήνιο, η επίκληση της «άγνοιας» ερμηνεύθηκε από ορισμένους ως προσπάθεια πολιτικής διαχείρισης μιας δύσκολης υπόθεσης, η οποία ήδη έχει προκαλέσει αντιδράσεις τόσο στην τοπική κοινωνία όσο και στην Αθήνα, μετά τα επεισόδια και τον τραυματισμό Έλληνα πολίτη. Δεν πέρασε απαρατήρητο, επίσης, ότι η ελληνική διπλωματία έχει σπεύσει να συνδέσει το ζήτημα με την ανάγκη σεβασμού των μειονοτικών και περιουσιακών δικαιωμάτων, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της Αλβανίας.
Ακόμη και σε πιο χαμηλούς τόνους, πάντως, διπλωματικοί παρατηρητές υπενθυμίζουν ότι η υπόθεση δεν είναι καινούργια. Οι διαμάχες για τις ιδιοκτησίες στην περιοχή έχουν βαθιές ρίζες, ενώ η απουσία ξεκάθαρων και πλήρως καταγεγραμμένων τίτλων γης έχει δημιουργήσει επί δεκαετίες ένα πεδίο τριβών που συχνά ξεφεύγει από το τοπικό επίπεδο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αντιπαράθεση για τη Σβέρνιτσα αποκτά και μια δεύτερη διάσταση: αυτή της πολιτικής αξιοπιστίας των δημόσιων τοποθετήσεων. Και όπως σχολίαζε χαρακτηριστικά διπλωματική πηγή, «σε τέτοιες υποθέσεις, τα έγγραφα του παρελθόντος έχουν συνήθως πολύ καλύτερη μνήμη από τις δηλώσεις του παρόντος».
Η μάχη για το ασημένιο μετάλλιο
Επιστροφή στα δικά μας. Μέχρι χθες το πολιτικό σύστημα έψαχνε ποιος θα είναι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης. Σήμερα ψάχνει και ποιος θα προλάβει να γίνει... τρίτος.
Η νέα δημοσκόπηση της Pulse για τον ΣΚΑΪ δείχνει ότι η ΝΔ παραμένει στην πρώτη θέση με διαφορά, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας μπήκε στο παιχνίδι και κατευθείαν στρογγυλοκάθισε στη δεύτερη θέση. Η ΕΛΑΣ εμφανίζεται ως αξιωματική αντιπολίτευση με διψήφιο ποσοστό και απόσταση ασφαλείας από τους υπόλοιπους, μετατρέποντας το άλλοτε μεγάλο ερώτημα της Κεντροαριστεράς σε μια διαφορετική απορία: ποιος θα βγει δεύτερος πίσω από τον... δεύτερο;
Ο Νίκος Ανδρουλάκης και η Μαρία Καρυστιανού δίνουν μάχη σώμα με σώμα για την τρίτη θέση, με τις διαφορές να μετριούνται στα όρια του στατιστικού λάθους. Το ΠΑΣΟΚ, που επιθυμεί διακαώς να θεωρεί τον εαυτό του ως τη φυσική εναλλακτική απέναντι στη ΝΔ, βρίσκεται τώρα να κοιτάζει δεξιά κι αριστερά μήπως του πάρει τη θέση μια πολιτική πρωτοεμφανιζόμενη που μέχρι πρότινος βρισκόταν εκτός γηπέδου.
Στη Χαριλάου Τρικούπη προσπαθούν να πείσουν ότι οι δημοσκοπήσεις είναι «στιγμιότυπα». Στο στρατόπεδο Καρυστιανού, πάλι, θεωρούν ότι τα στιγμιότυπα αρχίζουν να μοιάζουν με ταινία μεγάλου μήκους.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το πολιτικό σκηνικό έχει αποκτήσει νέους πρωταγωνιστές και νέους συσχετισμούς. Ωστόσο, είναι ακόμη νωρίς να μοιραστούν οι ρόλοι. Οι εκλογές απέχουν ακόμη και στην πολιτική, ο χρόνος αυτός μοιάζει με αιώνα. Μέχρι τότε θα έχουν μεσολαβήσει κρίσεις, εξαγγελίες, λάθη, εκπλήξεις και αρκετές ακόμη δημοσκοπήσεις. Γιατί μπροστά στην κάλπη, πολλές φορές δεν κερδίζει αυτός που προηγείται στις μετρήσεις, αλλά αυτός που αντέχει περισσότερο στη διαδρομή μέχρι την τελευταία Κυριακή.
Χτύπησε την πόρτα, αλλά δεν του την άνοιξε κανείς
Την πόρτα κλειστή, από τη Μαρία Καρυστιανού, βρήκε ο πρώην βουλευτής της Νίκης, Νίκος Παπαδόπουλος. Ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής, που είχε υποστηρίξει στην Ολομέλεια παλαιότερα το πρόσωπο της προέδρου της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», φαίνεται πως είχε στραφεί αρχικά σε εκείνη ώστε να μπει στο κόμμα του, «Ελληνικός Παλμός», με την ίδια να αρνείται κάθε εμπλοκή της με την ενεργό πολιτική.
Με τις πληροφορίες να πληθαίνουν πριν από λίγο καιρό για δημιουργία κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Νίκος Παπαδόπουλος προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί της μέσω του στελέχους του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», Μαρίας Γρατσία. Φαίνεται, όμως, πως το ραντεβού έμεινε μόνο στα λόγια.
Στο σενάριο να συμμετέχει στο αναμενόμενο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, εμφανίστηκε αρνητικός. Μάλιστα, καταλόγισε στον πρώην πρωθυπουργό αργή αντίδραση σε ό,τι αφορά τα θέματα της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια και των εκτρώσεων. «Ήρθε πέντε λεπτά πριν ψηφίσουμε για να μιλήσει. Θα μπορούσε να είχε πει στα δικά του πρόσωπα, ότι εμείς πρέπει να κινηθούμε έτσι, αλλά δεν το έκανε. Τον συμπονώ σαν πατέρα», φέρεται να έχει πει ο Νίκος Παπαδόπουλος στους διαδρόμους της Βουλής.
Αιχμηρός ήταν και για την ηγεσία της «Νίκης». Ο Νίκος Παπαδόπουλος ανέφερε πως «Εγώ είμαι με τη Νίκη, όμως, πρέπει να φύγουν από το κόμμα αυτοί που βάζουν τα χρήματα».
Τέλος, σημείωσε πως θα προσπαθήσει να κατέβει με το κόμμα του στις επόμενες εκλογές, ενώ βρίσκεται ήδη σε επικοινωνία με άλλα μικρά κόμματα, ώστε να ενωθούν, όπως αυτό του πρώην εισαγγελέα, Ιωάννη Σακκά.
Ο Ντόναλντ, το Ανώτατο Δικαστήριο και η πίσω πόρτα
Υπάρχουν πολιτικοί που όταν χάνουν μια μάχη στα δικαστήρια αναδιπλώνονται. Και υπάρχει και ο Ντόναλντ Τραμπ.
Η αμερικανική Δικαιοσύνη μπορεί να του χάλασε τα σχέδια για τους δασμούς που είχε επιβάλει με έκτακτες εξουσίες, αλλά ο ένοικος του Λευκού Οίκου φαίνεται πως αντιμετωπίζει τις δικαστικές αποφάσεις όπως τα εμπόδια στο γκολφ: απλώς ψάχνει άλλη διαδρομή για να φτάσει στον στόχο.
Έτσι, η κυβέρνησή του επαναφέρει στο προσκήνιο το περίφημο Άρθρο 301 του Νόμου περί Εμπορίου του 1974 και ανοίγει τη διαδικασία για νέους δασμούς σε περίπου 60 χώρες και οικονομίες. Στη λίστα βρίσκονται σχεδόν όλοι οι μεγάλοι εμπορικοί παίκτες: Κίνα, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιαπωνία, Καναδάς, Μεξικό και αρκετοί ακόμη.
Η επίσημη αιτιολογία είναι η προστασία των Αμερικανών εργαζομένων από προϊόντα που παράγονται με καταναγκαστική εργασία και εισάγονται στις διεθνείς αγορές με αθέμιτους όρους ανταγωνισμού. Η ανεπίσημη ανάγνωση βρίσκεται στην προσπάθεια του Τραμπ να χτίσει ξανά το δασμολογικό του τείχος, αυτή τη φορά με πιο γερά νομικά θεμέλια ώστε να μην κινδυνεύσει να το δει να καταρρέει εκ νέου στις δικαστικές αίθουσες.
Οι προτεινόμενοι δασμοί κινούνται μεταξύ 10% και 12,5%, με τις χώρες να κατατάσσονται σε κατηγορίες ανάλογα με το πόσο αποτελεσματικά -κατά την αμερικανική κρίση- αντιμετωπίζουν το ζήτημα της καταναγκαστικής εργασίας. Βέβαια, η πραγματική πολιτική κρύβεται στις εξαιρέσεις. Καφές, μοσχαρίσιο κρέας, αεροπλάνα αλλά και ορισμένα στρατηγικά προϊόντα μένουν εκτός του σχεδιασμού. Γιατί οι αρχές είναι σημαντικές, αλλά ακόμη σημαντικότερο είναι να μην δει ο μέσος Αμερικανός τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ, του καφέ ή των αερομεταφορών να εκτοξεύεται.
Οι δημόσιες ακροάσεις ξεκινούν στις 7 Ιουλίου και μέχρι τότε κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και αγορές θα προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν πόσο σοβαρά εννοεί ο Τραμπ όσα εξαγγέλλει. Η εμπειρία των τελευταίων ετών λέει ότι συνήθως τα εννοεί περισσότερο απ' όσο ελπίζουν οι αντίπαλοί του.
Στις Βρυξέλλες, πάντως, αντιμετωπίζουν την αμερικανική επιχειρηματολογία με εμφανή δυσπιστία. Οι Ευρωπαίοι επιμένουν ότι διαθέτουν ήδη αυστηρό πλαίσιο κατά της καταναγκαστικής εργασίας. Η Ουάσιγκτον απαντά ότι δεν αρκεί. Κάπως έτσι, πίσω από τις μεγάλες κουβέντες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ξεπροβάλλει ξανά η παλιά αγαπημένη συνήθεια του Ντόναλντ Τραμπ: αν δεν μπορεί να βάλει δασμούς από την κεντρική είσοδο, θα βρει άλλη πόρτα να περάσει.
Πηγή: skai.grΔιαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.