Του Νικόλα Μπάρδη
Στο Ανατολικό Ζαγόρι, δυτικά του Άραχθου Ποταμού και εντός του Εθνικού Πάρκου της Πίνδου, συναντούμε τη Δόλιανη, ένα γραφικό ορεινό χωριό που λίγοι γνωρίζουν. Το χωριό βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 920 μέτρων, μέσα σ’ ένα καταπράσινο τοπίο από πεύκα, έλατα, καρυδιές, πλατάνια και βελανιδιές. Απέχει περίπου 52 χιλιόμετρα από τα Γιάννενα και επί της ουσίας αποτελεί πέρασμα προς το Δυτικό Ζαγόρι. Η Δόλιανη διατηρεί το παραδοσιακό αρχιτεκτονικό ύφος του Ζαγορίου, με πετρόχτιστα σπίτια και σκεπές από μαυρόπλακες, υψηλούς μαντρότοιχους και φιδίσια, λιθόστρωτα καλντερίμια, που καταλήγουν στην εκκλησία του οικισμού. Το χωριό συγκαταλέγεται στα μαρτυρικά χωριά της περιοχής, καθώς το 1943 πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς σαν αντίποινα για την αντίσταση.
Το μικρό αυτό χωριό των 50 πλέον μόνιμων κατοίκων δημιουργήθηκε από κατοίκους των παλιότερων οικισμών Δελχίνα, Ντιάνοβο και Βριζιάστανο. Συγκριτικά με άλλα Ζαγοροχώρια που έχουν αναπτυχθεί πολύ τουριστικά και πλημμυρίζουν Χειμώνα – Καλοκαίρι από Έλληνες και ξένους επισκέπτες, η Δόλιανη παραμένει ακόμη αυθεντική και αρκετά ήσυχη, διατηρώντας ένα πιο χαμηλό προφίλ, που όμως της προσδίδει ξεχωριστή γοητεία. Περπατώντας στα στενά του χωριού θα νιώσεις την απέραντη ησυχία του τόπου να σε χαλαρώνει και μόνο μερικά κελαηδίσματα πουλιών «σπάνε» τη σιγή και «ντύνουν» με τις μελωδίες τους το αυθεντικό ηπειρώτικο σκηνικό. Κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και όσο βρίσκεστε εκεί, κλείστε για λίγο το τηλέφωνο. Είναι το απόλυτο digital detox που δεν ξέρατε ότι χρειάζεστε!
Η ονομασία του χωριού έχει σλάβικες ρίζες και σημαίνει «τόπος φαραγγώδης» και «κατωφέρεια». Πράγματι, η Δόλιανη είναι χτισμένη μέσα σε μία χαράδρα στην κοίτη ρέματος, στη θέση «Καλντερούσια». Τον περασμένο αιώνα το χωριό είχε 450 κατοίκους και εκεί λειτουργούσε και σχολείο. Εν έτει 1943 σχεδόν ολόκληρο το χωριό κάηκε από τους Γερμανούς και σύμφωνα με τις μαρτυρίες καταστράφηκαν συνολικά 93 παραδοσιακά σπίτια. Ωστόσο, το χωριό εξακολουθεί ακόμη να διατηρεί τη γοητεία του και αρκετά στοιχεία από την παλιά του αίγλη, όπως τα λιθόστρωτα καλντερίμια, τις πέτρινες βρύσες, το χαγιάτι της εκκλησίας και το επιβλητικό καμπαναριό, παραδοσιακά αρχοντικά και αρκετά πέτρινα γεφύρια, όπως το μονότοξο που φαίνεται απ’ τον κεντρικό δρόμο.
Από το χωριό ξεκινούν πολλές περιπατητικές διαδρομές μέσα στο Εθνικό Πάρκο της Πίνδου, ενώ βρίσκεται αρκετά κοντά και στις πανέμορφες Πηγές του Αώου. Τα πυκνά δάση της περιοχής, τα τρεχούμενα νερά και η άγρια ζωή, μακριά από κάποιο αστικό κέντρο, συνθέτουν ένα σκηνικό μεγάλου φυσικού κάλλους, που αξίζει να ανακαλύψει κάποιος. Τον Χειμώνα δε που όλα σκεπάζονται από χιόνι, το χωριό μοιάζει να έχει ξεπηδήσει μέσα από τις σελίδες κάποιου παραμυθιού. Οι καμινάδες «καπνίζουν» ακούραστα και η μυρωδιά της παραδοσιακής πίτας αιωρείται στην ατμόσφαιρα και γλυκαίνει το τσουχτερό κρύο. Αν αποφασίσετε να οργανώσετε κάποια στιγμή ένα ταξίδι στο Ζαγόρι, κάντε μία εξόρμηση και σ’ αυτή τη λιγότερο γνωστή μα εξίσου πανέμορφη μεριά των Ιωαννίνων.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
