- Απόσπασμα από το έργο της ποιήτριας και μεταφράστριας του Ρίλκε, Μαρίας Τοπάλη, με τίτλο Γερμανική σουίτα παρουσιάζει τη φυσιογνωμία της μεταπολεμικής Γερμανίας ως διαιρεμένης και κεντρικής στην ιστορία.
- Η ποιήτρια περιγράφει μεταφορικά τη μεταπολεμική Γερμανία ως παγόβουνο που έλιωσε σταδιακά, υπογραμμίζοντας την ευαισθησία της χώρας για το περιβάλλον και τις οικονομικές της δυσκολίες.
- Το έργο θα δημοσιευθεί στον τόμο 23 Έλληνες συγγραφείς ή Γερμανικά άνευ διδασκάλου, μια έκδοση της Deutsche Welle και της ΕΣΤΙΑΣ, που θα κυκλοφορήσει μέσα στον μήνα.
Προδημοσιεύουμε απόσπασμα ευρύτερου έργου της ποιήτριας και μεταφράστριας του Ρίλκε Μαρίας Τοπάλη με τίτλο "Γερμανική σουίτα". Στίχοι για τη φυσιογνωμία της μεταπολεμικής Γερμανίας.Τι ήταν η μεταπολεμική Γερμανία, διαιρεμένη και σφηνωμένη στο κέντρο της Ευρώπης, ένα αμετάθετο όρος στο κέντρο της ιστορίας; Όχι, ένα παγόβουνο ήταν που έλιωσε σιγά-σιγά κι έμεινε κουκκίδα στον ορίζοντα μας λέει η ποιήτρια και μεταφράστρια του Ρίλκε Μαρία Τοπάλη στην ποιητική της σύνθεση Γερμανική σουίτα. Θα δημοσιευθεί στον τόμο «23 Έλληνες συγγραφείς ή Γερμανικά άνευ διδασκάλου», έκδοση της Deutsche Welle και της ΕΣΤΙΑΣ που θα κυκλοφορήσει αυτό τον μήνα. Σαν η μεταφορά του παγόβουνου να ερμηνεύει τη γερμανική ευαισθησία για το περιβάλλον αλλά και τη χρεωκοπία της. Σήμερα το πρώτο μέρος του ποιήματος με τίτλο Allemande, γερμανικός χορός, όπως και το πρώτο μέρος της σουίτας στη μουσική του μπαρόκ.
Αλεμάντ (Τα Σορόπια)
Πολύ μακριά από την τρίχρωμη σημαία
-το σβαρτς, το ροτ, το γκολντ-
έβρισκα αυτή τη χώρα πάντα πράσινη
όχι για τα επίπεδα λιβάδια
ούτε και για τα δάση της (που, άλλωστε, μαυρίζαν)
μα για πολλά πλακάκια πράσινα σε τοίχους της δεκαετίας του εβδομήντα.
Μια νέα χώρα τότε αποσπάστηκε απ’ τον ιστορικό κορμό στα Δυτικά
ασύνδετη στο Πριν αλλά και στο Μετά
μας μπέρδεψε (μπερδεύτηκε κι η ίδια)
αφού καμώθηκε πως ήτανε βουνό
ενώ ήτανε παγόβουνο που έλιωνε με τον καιρό
μοναχικό και άκληρο μες στον Ωκεανό
Πίσω του ενωθήκανε ξανά οι δυο σε σάρκα μία
αυτό συνέχισε να πλέει και να λιώνει
να χάνεται σιγά-σιγά από τα μάτια μας
(και πρώτο έλιωσε το Βερολίνο και χάθηκε για πάντα
als das Kind ein Kind war):
Ερωτευτήκαμε μιαν άτυπη πρωτεύουσα-μαλλί της γριάς
κι αιτία ήταν το φως. Το πράσινο πλακάκι μιας πεντακάθαρης
δημόσιας τουαλέτας, αντανακλώνταν στο σκληρό βραχύβιο λευκό
μαζί και με μια λίλα κορντχόζε (1), κι έμοιαζε όλο σα λιβάδι ανθισμένο με ερείκη·
σκέτη Ιστορία η ζωούλα μας ενώ Παγοβουνίσιοι ριζοσπάστες
θυμωμένοι και συνέχεια να καπνίζουν και σαν ξεκόλλησε η χώρα τους
και άρχισε να πλέει, σήκωσαν γλέντια και σημαίες και τραγούδια και καπνούς.
Προσεχτικά, αρχίσανε ν’ αποχωρούνε σταδιακά
επιβιβάστηκαν σε διερχόμενα εμπορικά (μα κι επιβατικά κι αντιτορπιλικά!)
την ίδια εποχή αυξήθηκε το ποσοστό των αυτοκτονιών αλλά συνέβαλαν
-κακά τα ψέματα- και στη διευθέτηση του χώρου (ήταν παγόβουνο και δεν μπορούσε
παρά να λιώνει σταθερά) και, τι χαρά, μπορούσανε να στρέψουν τα πυρά
στο κλίμα και στην υπερθέρμανση, με όλο τους το δίκιο.
Πιο δυνατά, φωνάζουνε πιο δυνατά απ’ όλους, και σήμερα που σας μιλώ
ποιός θα τους κάκιζε; Λιώνανε τα θεμέλια της ύπαρξής τους
λιγόστεψαν κι αυτοί και δεν αναπαράγονται (με την καμιά).
Οι πιο τετράγωνοι, οι πιο πρασινοπλακωμένοι, οι πιο λιλά, οι πιο κοτλέ,
αυτοί ειδικά να την πατάν εξακολουθητικά!
-πιστεύοντας, το ξαναλέμε, ό,τι απέμεινε κουκίδα στον ορίζοντα, ένα υπόλειμμα παγόβουνου!
(1) Cordhose: κοτλέ παντελόνι
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
