Έπεσα πρόσφατα πάνω σε ένα στατιστικό που έρχεται σε αντίθεση με τη διαίσθηση σχεδόν όλων στις ΗΠΑ που έχουν δουλειά: οι Αμερικανοί εργάζονται λιγότερο απ’ ό,τι τη δεκαετία του 1950 και του ’60. Πώς γίνεται αυτό, όταν όλοι νιώθουμε δεμένοι στα γραφεία μας ή στα κινητά μας;
Της Allison Schrager, οικονομικής συντάκτριας του Bloomberg
Ναι, εξακολουθούμε να δουλεύουμε περισσότερο από σχεδόν όλους τους άλλους - ειδικά από τους Ευρωπαίους, με τις πολυήμερες διακοπές και τις 35ωρες εβδομάδες εργασίας - αλλά η διαφορά μειώνεται. Όχι μόνο οι Αμερικανοί δουλεύουν λιγότερες ώρες την εβδομάδα, αλλά και οι άνθρωποι σε άλλες πλούσιες χώρες δουλεύουν περισσότερο. Με αυτόν τον ρυθμό, σύντομα θα δουλεύουμε όσο και οι Γάλλοι.
Je plaisante! Όπως φαίνεται, αυτό το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα από τη μείωση της συμμετοχής των ανδρών στο εργατικό δυναμικό, παρά από μια γενική αύξηση της αμερικανικής τεμπελιάς. Παρ’ όλα αυτά, οι επιπτώσεις για την οικονομία των ΗΠΑ και τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό είναι βαθιές.
Αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν οι Ευρωπαίοι που δούλευαν περισσότερο από όλους. Όμως, καθώς ανοικοδόμησαν τις οικονομίες τους και δημιούργησαν εκτεταμένα κράτη πρόνοιας, οι ώρες εργασίας τους μειώθηκαν. Σήμερα δουλεύουν πολύ λιγότερο από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι ώρες εργασίας των Αμερικανών επίσης μειώθηκαν τη δεκαετία του 1950, αλλά άρχισαν να αυξάνονται τη δεκαετία του 1960 και επιταχύνθηκαν τη δεκαετία του 1980 και του ’90, πριν σταθεροποιηθούν και τελικά μειωθούν τη δεκαετία του 2010. Εν τω μεταξύ, οι Ευρωπαίοι άρχισαν να δουλεύουν περισσότερο τη δεκαετία του 2010. Το χάσμα μεταξύ των ΗΠΑ και άλλων πλούσιων χωρών έχει μειωθεί στο μισό.
Μια νέα μελέτη εξετάζει γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό. Υποστηρίζει ότι ένας λόγος μπορεί να είναι η επέκταση του Medicaid στις ΗΠΑ: το 1970 το πρόγραμμα κάλυπτε περίπου 20 εκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή περίπου το 10% του πληθυσμού· μέχρι το 2020, αυτά τα νούμερα είχαν φτάσει τα 100 εκατομμύρια και το 30%. Το Medicaid μπορεί να λειτουργεί ως αντικίνητρο για εργασία, επειδή αν κάποιος που το λαμβάνει βρει δουλειά ή αυξήσει τις ώρες του, μπορεί να χάσει τα οφέλη υγείας ή να πρέπει να πληρώσει περισσότερα γι’ αυτά. Ορισμένες έρευνες εκτιμούν ότι τα εισοδηματικά όρια του Medicaid μπορούν να λειτουργούν σαν φόρος 100% στην εργασία.
Σε κάθε περίπτωση, αυτή η μείωση των ωρών εργασίας αρχίζει να γίνεται πρόβλημα. Μερικοί μεγαλύτεροι σε ηλικία Αμερικανοί αποκλείονται από την αγορά εργασίας λόγω ηλικιακών διακρίσεων ή έλλειψης κατάλληλων θέσεων. Ταυτόχρονα, κάποιοι εργαζόμενοι με μερική απασχόληση δεν μπορούν να βρουν πλήρη και σταθερή εργασία. Δεν είναι σαφές αν αυτές οι τάσεις επιδεινώνονται ή αν θα βελτιωθούν τις επόμενες δεκαετίες, καθώς η τεχνολογία προσφέρει περισσότερους τρόπους αυτοαπασχόλησης.
Ένα πιο συγκεκριμένο ζήτημα είναι ότι η μείωση της εργασίας συγκεντρώνεται στους άνδρες και στα χαμηλότερα εισοδήματα. Κάποτε οι υψηλόμισθοι δούλευαν πολύ λίγο, αλλά τον 20ό αιώνα αυτό άλλαξε: σήμερα οι υψηλόμισθοι δουλεύουν περισσότερες ώρες από όσους κερδίζουν λιγότερα. Όσο για τη διαφορά μεταξύ των φύλων, σύμφωνα με την American Time Use Survey, οι ώρες εργασίας για άνδρες και γυναίκες που έχουν δουλειά παραμένουν σχετικά σταθερές από το 2003. Η πτώση των συνολικών ωρών εργασίας προέρχεται κυρίως από όσους δεν εργάζονται, ιδιαίτερα άνδρες. Είναι σαφές ότι μεγάλο μέρος αυτής της τάσης οφείλεται στην αποχώρηση των ανδρών από την αγορά εργασίας.
Λιγότεροι άνδρες συμμετέχουν στο εργατικό δυναμικό και στην Ευρώπη. Όμως αυτό οφείλεται κυρίως στην πρόωρη συνταξιοδότηση και στο μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής. Το 2020, μόνο το 8% των Ευρωπαίων ανδρών ηλικίας 25 έως 54 ετών ήταν εκτός εργατικού δυναμικού, σε σύγκριση με το 11% στις ΗΠΑ. Η ανεργία των νέων τείνει να είναι υψηλότερη στην Ευρώπη, αλλά τουλάχιστον υπάρχει τάση αύξησης της εργασίας, ενώ οι ΗΠΑ κινούνται προς τη λάθος κατεύθυνση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Αμερικανοί εξακολουθούν να δουλεύουν περισσότερο από τους Ευρωπαίους. Κατά μέσο όρο, άλλες πλούσιες χώρες δουλεύουν 92 ώρες για κάθε 100 ώρες που δουλεύουν οι Αμερικανοί. Και αν το αμερικανικό κράτος πρόνοιας έχει γίνει πιο γενναιόδωρο, στην Ευρώπη είναι ακόμη πιο γενναιόδωρο. Φυσικά, τα επιδόματα μπορούν να σχεδιαστούν έτσι ώστε να ενθαρρύνουν την εργασία. Όμως το βασικό συμπέρασμα είναι ότι τίποτα από αυτά δεν είναι βιώσιμο.
Τόσο η Αμερική όσο και η Ευρώπη έχουν γηράσκοντες πληθυσμούς, που θα είναι ολοένα και πιο δαπανηροί στη φροντίδα. Και αν οι άνθρωποι εργάζονται λιγότερο, αυτό σημαίνει λιγότερα φορολογικά έσοδα για τη χρηματοδότηση αυτών των παροχών. Η Ευρώπη έχει κάνει ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά έχει ακόμη δρόμο. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ, επεκτείνοντας το κράτος πρόνοιας και μειώνοντας τις ώρες εργασίας, ίσως επιταχύνουν τη δική τους κρίση.
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
