Του Νικόλα Μπάρδη
Στη Μαρίνα της Καλαμάτας βρίσκουμε το τελευταίο παραδοσιακό καρνάγιο που απέμεινε στη Μεσσηνία. Ο κ. Βαγγέλης Πασχάλης είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος αυτής της τέχνης στην Καλαμάτα και όπως λέει και ο ίδιος, «το να κατασκευάσεις ένα πλοίο είναι μία εμπειρία αιώνων, που περνά από γενιά σε γενιά». Ήδη από μικρός έβλεπε τον πατέρα του να δουλεύει με τα σκάφη, και ήταν μονόδρομος για εκείνον να συνεχίσει το επάγγελμα του πατέρα του. Βέβαια, επισημαίνει πως αν δεν έχεις αγάπη και μεράκι γι’ αυτό το επάγγελμα, δεν μπορείς να το κάνεις, καθώς είναι ιδιαίτερα απαιτητικό και κουραστικό.
Πλέον δεν υπάρχουν πολλοί τεχνίτες και μάστορες που να ασχολούνται με τα ξύλινα σκαριά, κι έτσι η κατασκευή ενός σκάφους 8-9 μέτρων μπορεί να πάρει και 3 ή 4 μήνες για να ολοκληρωθεί. Η μαγεία αυτής της δουλειάς βέβαια είναι πως ξεκινάς κάτι από το μηδέν, από κορμούς δέντρων, και στο τέλος παρουσιάζεις ένα έργο, ένα σκάφος, που το νιώθεις σαν κομμάτι του εαυτού σου. Σαν παιδί σου. Κάθε καΐκι είναι μοναδικό, δεν μοιάζει με κανένα άλλο, και έχει μία ιδιαίτερη ιστορία να αφηγηθεί.
Μιλώντας στην κάμερα του Όπου Υπάρχει Ελλάδα ο κ. Πασχάλης λέει πως πλέον τα ξύλινα σκάφη δεν έχουν μεγάλη ζήτηση, και οι περισσότεροι προτιμούν τα πολυεστερικά γιατί είναι «η εύκολη λύση», ενώ με παράπονο δηλώνει πως δεν υπάρχει καμία μέριμνα ή πρόβλεψη από το κράτος για τους ξυλοναυπηγούς και τα καρνάγια της Ελλάδας, έτσι ώστε να τους βοηθήσει να επιβιώσουν και να μη χαθεί μια για πάντα η παραδοσιακή αυτή τέχνη και το επάγγελμα που έκαναν οι πατεράδες και οι παππούδες τους.
Εκτός όμως από την πολιτεία, και οι νεότερες γενιές δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να μάθουν αυτήν την παραδοσιακή τέχνη, κάτι που τον θλίβει εξίσου, γιατί συνειδητοποιεί ότι πλησιάζει το τέλος. Θυμάται με βουρκωμένα μάτια τα παιδιά της δικής του γενιάς και την αγάπη που είχαν για τη θάλασσα, και ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο του Μεσσηνιακού Κόλπου ελπίζει για ένα καλύτερο αύριο, όπου τα ξύλινα καΐκια και τα τρεχαντήρια θα διασχίζουν ξέγνοιαστα τις ελληνικές θάλασσες και θα έχουν το δικό τους καταφύγιο στη στεριά, σε κάποιο παραδοσιακό καρνάγιο.
Οι εποχές αλλάζουν, τα επαγγέλματα μεταβάλλονται, οι άνθρωποι προσαρμόζονται και ο παλιός κόσμος, έτσι όπως τον γνωρίζαμε, μοιάζει να ξεθωριάζει χρόνο με τον χρόνο, σαν μία ασπρόμαυρη φωτογραφία σε κάποιο ξεχασμένο άλμπουμ. Πόσο κοστίζει η ανάμνηση του «χθες» και τι θυσίες είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε, για να μην χάσουμε την επαφή με το παρελθόν και τις καταβολές μας;
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
