Η αυριανή σύγκληση του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ιστορική. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, τα μέλη του κόμματος καλούνται να αποφασίσουν για την επόμενη ημέρα. Χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα, που προσώρας κανείς δεν γνωρίζει αν θα παρευρεθεί.
Καλούνται να αποφασίσουν για τον πρόεδρο που θα αναλάβει τις τύχες της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τη φυσιογνωμία, την πολιτική ταυτότητα, και ουσιαστικά την αναγέννηση της αριστεράς. Οι ευθύνες για τον επόμενο, μετά Τσίπρα, ηγέτη είναι μεγάλες. Δεν καλείται μόνον να διαχειριστεί το εσωτερικό της Κουμουνδούρου. Καλείται να αλλάξει τα αρνητικά δεδομένα. Να συγκεράσει απόψεις και αντιλήψεις που πολλές φορές κατά το παρελθόν προκάλεσαν σεισμικές δονήσεις υψηλών βαθμών. Δεν ήταν λίγες οι φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να ομφαλοσκοπεί. Τα ιστορικά στελέχη βρέθηκαν να διαφωνούν με την πολιτική της ηγεσίας. Διαδρομές διαφορετικές αλλά ταυτόχρονα με ένα πολιτικό ομφάλιο λώρο να τους συνδέει. Και αυτός δεν ήταν άλλος από την ίδια την αριστερά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ήταν μια στρατηγική ήττα, όπως ομολογούν και οι διεκδικητές του προεδρικού θώκου. Μια εκλογική ήττα που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, οι άνεμοι του οποίου έχουν παρασύρει το κόμμα σε μια επικίνδυνη εσωστρέφεια, που, κατά τη γνώμη μου, θα απαιτηθεί μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να εξέλθει. Η χώρα έχει ανάγκη μια αντιπολίτευση. Και ειδικά μια αξιόπιστη και φερέγγυα αξιωματική αντιπολίτευση. Ο αποκλειστικά καταγγελτικός λόγος αποδοκιμάστηκε στις πρόσφατες εκλογές.
Και το διλημμα είναι σαφές: η άλλαζει ή άλλαζει. Είναι μονόδρομος αφού «βούλιαξε». Στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν στελέχη που διατηρούν και την πολιτική επάρκεια και τις γνώσεις και τις διεθνείς διασυνδέσεις. Αυτό, όμως, δεν φτάνει από μόνο του. Όσοι κατήγγειλαν κατά περιόδους την πολιτική του Αλέξη Τσίπρα οφείλουν να αποδείξουν το όποιο δίκιο τους. Διαφορετικά θα ξεχαστούν από τη δυναμική της κοινωνίας και ειδικότερα της νέας γενιάς.
Η «αλλαγή» του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μια μάχη εσωκομματικών χαρακωμάτων. Είναι η ανάγκη του εκσυγχρονισμού της ίδιας της αριστεράς. Είναι η ανάγκη της ανανέωσης των ιδεών και των προτάσεων. Η ιδεολογική αντιπαράθεση με τον αιώνιο αντίπαλο της δεξιάς, δεν είναι πανάκεια. Καθώς οι εκλογές απέδειξαν πως τα ιδεολογικά ρεύματα μεταξύ των κομμάτων εξουσίας έχουν διευρυνθεί. Αυτό δεν σημαίνει «προδοσία» ούτε αναθεωρητισμός.
Είναι σαφές πως τα πρόσωπα ρυθμίζουν και την πολιτική των κομμάτων τους. Αυτό συμβαίνει και στην αριστερά και στη δεξιά. Το σχέδιο των πολιτικών αρχηγών και κυρίως η ηγετική τους φυσιογνωμία διαμορφώνουν και την πολιτική ταυτότητα. Αλλιώς θα ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, χωρίς τον Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, αλλιώς το ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Ανδρέα Παπανδρέου και αλλιώς η ΝΔ χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στη σημερινή πραγματικότητα.
Οι «αλλαγές» δεν είναι πάντα αναίμακτες. Αλλά μεγαλύτερη πληγή από την ήττα των εθνικών εκλογών, υπάρχει;
Ο, η επόμενος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει να αναμετρηθεί με την ίδια την ιστορία του κόμματος του. Κυρίως, όμως, με την επόμενη ημέρα του κόμματος του. Η βαριά φανέλα του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι κατ’ ανάγκη και ασήκωτη. Ο ίδιος στέκεται διακριτικά απέναντι στις εξελίξεις. Εδώ που τα λέμε δεν έχει ακούσει και λίγα. Ο,η νέα πρόεδρος δεν θα αναμετρηθεί με τα ποσοστά του πρώην πρωθυπουργού αλλά με το βάρος της νέας ανασυγκρότησης. Σε καιρούς χαλεπούς μπροστά σε μια νέα διαφαινόμενη ήττα των δημοτικών εκλογών που θα επιβεβαιώσει, κατά πως εκτιμάται την κυριαρχία της ΝΔ, δεν θα περπατήσει και το πιο βατό πολιτικό μονοπάτι.
Στα δύσκολα, όμως, αναδεικνύονται οι ηγέτες. Και κυρίως η σύγχρονη αριστερά…
