Διαφωνώ με το επιχείρημα πως «η ΝΔ ενίσχυσε την Ακροδεξιά» και πως «έχει κοινές ρίζες». Πιστεύω πως κανείς λογικός άνθρωπος που ασχολείται με την ελληνική πολιτική σκηνή δεν δύναται να υποστηρίξει κάτι ανάλογο. Η σύγχρονη ΝΔ δεν έχει καμία σχέση με τον νεο-ναζισμό ούτε με θρησκοληψίες.
Διαφωνώ, όμως, επίσης, πως ο ΣΥΡΙΖΑ ερωτοτροπούσε με τους ψήφους της άκρας δεξιάς για να τους εκμεταλλευθεί στην κάλπη. Η αριστερά με το φασισμό είναι εξ ορισμού αιτία πολέμου. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ανέκαθεν και τώρα. Το αποτέλεμα των εκλογών αποτελεί το ισχυρότερο επιχείρημα.
Διαβάζω σήμερα στην «Καθημερινή» πως οι ψηφοφόροι συγκεκριμένων μορφωμάτων, γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν και τι ψηφίζουν. Έτσι υποστηρίζουν δυο υψηλού επιπέδου καθηγητές πανεπιστημίων. Τις πταίει, λοιπόν που το το αυγό του φιδιού, γεννά ξανά. Ποια η ευθύνη της δημοκρατικής πολιτείας και των θεσμών του σύγχρονου ελληνικού κράτους; Γιατί κλείνουμε αενάως, τα μάτια σε μια συνέχεια πολλών χρόνων; Από την λεγόμενη Εθνική Παράταξη, μετέπειτα στο ΛΑΟΣ, στην Χρυσή Αυγή, στους Σπαρτιάτες και ενδεχομένως στην Ελληνική Λύση, αν και η τελευταία δεν θα οδηγηθεί ποτέ σε ακραίες εκδηλώσεις.
Δικαστικός αντιπρόσωπος μεταφέροντας μου την εμπειρία του, περιέγραφε την αναγκαστική επικοινωνία που είχε αρκετές ώρες με τον εκλογικό εκπρόσωπο των Σπαρτιατών, στο εκλογικό του τμήμα. «Ευγενής, νέο παιδί, καλοσυνάτος». Παρασυρμένος, ενδεχομένως, από ένα εθνικιστικό μένος, διότι όλα τα επιχειρήματα του, ήταν για τη «μεγάλη πατρίδα, τους Τούρκους και τους μετανάστες που μας κλέβουν και μας σκοτώνουν». Μου ήρθε η σκηνή της νύχτας των Κρυστάλλων και του Ολοκαυτώματος.
«Γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν και τι ψηφίζουν», λένε οι επιστήμονες. Με άλλα λόγια η έλλειψη παιδείας, πολιτικής, ιστορικής, κοινωνικής, υποστηρίζουν αρκετοί. Στις φτωχογειτονιές φουντώνει και στα μεσαία στρώματα αντιμετωπίζεται με αδιαφορία. Έτσι πάντα ξεκινούσε. Ο λαϊκισμός, η φτηνή και βολική ανάλυση που με την βοήθεια της ηθικολογίας επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την οργή και την αδικία. Η αλήθεια έχει ζόρι και προϋποθέτει πολλά.
Αλλά ακόμη και έτσι να είναι, πως απαντιέται η ενίσχυση όλων αυτών στην σύγχρονη Ευρώπη; Πως η γερμανική Ακροδεξιά σηκώνει κεφάλι; Η γερμανική! Πως η Μελόνι είναι πρωθυπουργός σε μια από τις πιο προοδευτικές ευρωπαϊκές χώρες; Πως ο Όρμπαν κυριαρχεί; Η οικονομική κρίση, τα κοινωνικά αδιέξοδα, η ισοπεδωτική λογική του «όλοι ίδιοι είστε», η απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών που τα «παίρνουν», η μαζική κουλτούρα του λαϊκισμού; Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα;
Είναι πρόσκαιρη εκτόνωση η εκλογική τους ενίσχυση των στρωμάτων που νιώθουν εκτοπισμένοι και εγκαταλειμμένοι; Στο κοινοβούλιο κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Και η δημοκρατία θα αποτελέσει τη βασική τους παγίδα, διότι απλώς το ότι έχουν ευγένεια και καλή εξωτερική εμφάνιση, δεν αθωώνει τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.
Και η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού στη πολιτική είναι μαύρη. Όσο «καλοντυμένη» και αν είναι…
