Θυμάμαι πως όταν είχε εκλεγεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη θέση του προέδρου της ΝΔ, οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, αμφισβητούσαν ακόμη και το πόσο νεοδημοκράτης ήταν. Λοιδορούσαν οικογένειες διαφωνούσαν για κάθε του κίνηση και περίμεναν στη γωνία το όποιο λεκτικό του λάθος στις κοινοβουλευτικές του ομιλίες. Η πορεία γνωστή: κυριαρχεί παντού και έκανε τη ΝΔ ένα από τα ισχυρότερα κεντροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη.
Δεν είναι το ίδιο στο ΣΥΡΙΖΑ. Και κάθε παραλληλισμός μπορεί να είναι τυχαίος και άδικος. Πως το λένε στις ταινίες «κάθε ομοιότητα…». Αυτό που, όμως, δεν αντιλαμβάνομαι είναι η θεωρία περί σωστού αριστερού. Αντιλαμβάνομαι τον φονταμενταλισμό της αριστεράς. Ανέκαθεν ήταν από τις μεγάλες πληγές και τις παθογένειες. Η «θεολογία» της αριστεράς θα έλεγαν κάποιοι παλιότεροι. Εκείνοι που κάποτε έκαναν τη μεγάλη διαφορά: αρνήθηκαν τη δικτατορία της Σοβιετικής Ένωσης και χάραξαν νέους δρόμους στην ευρωπαϊκή αριστερά…
Ποιος είναι εκείνος που ορίζει σε κάθε πολιτικά χρονική στιγμή ποιος είναι αριστερός και ποιος όχι; Η ελέω Θεού μοναρχία δεν έχει σχέση με τις ιδέες της αριστεράς που ο βασικός ιδεολογικός πυλώνας είναι ίδια η αμφισβήτηση της. Η αυτό-αναίρεση της είναι προσόν της και όχι τροχοπέδη της. Οι ριζικές αλλαγές σημαίνουν εκσυγχρονισμό και στον νέο κόσμο, όσο δίκιο και να είχε ο Μαρξ, απαιτείται η ανανέωση των ιδεών της.
Κάποτε στη Θεσσαλονίκη σε ένα φεστιβάλ της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού, η κεντρική αφίσα έδειχνε τον Μαρξ να πέφτει με ένα αλεξίπτωτο στην παραλία της πόλης. Η αφίσα μετατράπηκε σε αντικείμενο σφοδρής ιδεολογικής αντιπαράθεσης μεταξύ της ΚΝΕ και του Ρήγα Φεραίου. Οι ρηγάδες υποστήριζαν το συμβολικό της ανανέωσης και οι κνίτες τους αποκαλούσαν ρεβιζιονιστές και κρυφοδεξιούς. Είπαμε πως «οποιαδήποτε ομοιότητα…» Άλλα χρόνια άλλες εποχές και χωρίς Ίντερνετ και Τικ Τοκ ή what ever.
Και για να τα πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με τη διαδικασία της επιλογής που είχε αποφασιστεί επί Αλέξη Τσίπρα. Δεν γνωρίζω αν είναι κρυφοδεξιός ή πράκτορας ή αριστερούλης. Μπορεί η οικογένεια του να μην πολέμησε στις τάξεις του ΕΑΜ. Αλήθεια όλοι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είχαν γονείς Εαμίτες ή ήταν εξόριστοι; Δεν ξέρω αν γνωρίζει τις διάφορες μεταξύ Μαρξ και Ενγκελς ούτε αν μισεί ή συμπαθεί το κεφάλαιο. Δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε ρίξει τα τείχη των μεγαλοαστών; Μπορεί και να έχουν δίκιο όσοι τον κατηγορούν ότι στηρίζεται σε παλιά και φθαρμένα, λαϊκιστικά υλικά. Δεν φτιάχνεις άλλο φαγητό με τα ίδια υλικά. Παρόμοιο,ίσως. Αλλά σίγουρα όχι κάτι νέο. Μπορεί, επίσης, να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι επικοινωνία δεν σημαίνει και πολιτική πρόταση. Ούτε είναι σωστό να λέγεται πως «σε λίγο καιρό θα μάθω». Γιατί δεν μαθαίνεις στο όνομα του λαού,ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
Αρνούμαι, όμως, να δεχθώ την αναζήτηση των κομματικών ενσήμων και της ιδεολογικής καθαρότητας. Το νέο μέλος έχει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με το παλαιό. Αλλιώς δεν είναι αριστερά. Τα αριστερόμετρα δεν υπάρχουν. Θα κριθεί εκ της πολιτικής του. Όπως και οι προηγούμενοι…
