«Ή καιγόμαστε ή πνιγόμαστε ή πληρώνουμε». Δεν ξέρω αν ισχύει η παραπάνω φράση. Η υπερβολή ανέκαθεν ήταν στοιχείο του DNA μας. Το σίγουρο είναι πως στην παρούσα φάση μετά τις mega πυρκαγιές ήρθαν και οι mega πλημμύρες. Και μαζί με αυτές και η mega ακρίβεια.
Αλλά, πυρκαγιές και πλημμύρες έχουμε συνέχεια. Και χιονοπτώσεις και σεισμούς. Και, όμως, κάθε φορά μετά από μια μεγαλύτερη ή μικρότερη φυσική καταστροφή, τίποτα δεν διορθώνεται. Ακόμη θυμάμαι τη Μάνδρα με νεκρούς. Ακόμη θυμάμαι τον αποκλεισμό της Αττικής Οδού με τα χιόνια, ανοιχτή πληγή το Μάτι, το ίδιο και η Ηλεία. Καιρικά φαινόμενα που ενισχύονται, πλέον και από την Κλιματική Κρίση.
Και, όμως, οι Περιφέρειες, οι Δήμοι και βεβαίως οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να αδιαφορούν. Ηθελημένα ή χωρίς δυνατότητα, δεν δύνανται να αλλάξουν το συνολικό σχεδιασμό. Να αναμορφώσουν στο όριο των ευθυνών τους, να προχωρήσουν σε γενναίες παρεμβάσεις και με συγκρούσεις συμφερόντων τοπικών ή ευρύτερων, αν χρειαστεί. Ακόμη και το Κτηματολόγιο δεν έχει ολοκληρωθεί. Τα φρεάτια εδώ και χρόνια είναι φρακαρισμένα. Και κάθε χρόνο ευθύνονται για τις πλημμύρες. Λες και έχουν αυθύπαρκτη ύπαρξη και συνωμοτούν εναντίον των κυβερνήσεων και της ζωής των πολιτών.
Τα φρεάτια, όμως, είναι μπλοκαρισμένα γιατί προηγουμένως κανείς στο όριο της ευθύνης τους δεν τα καθάρισε. Τα δάση καίγονται και κανείς δεν αποφασίζει να αλλάξει τον σχεδιασμό και στην πρόληψη και στην πυρόσβεση. Στην Αθήνα την πρωτεύουσα της Ευρώπης έχει καεί το 33% της δασικής της έκτασης. Κανείς δεν ανησυχεί για το μέλλον. Η κυβέρνηση ρίχνει την ευθύνη στους δήμους και αυτοί με τη σειρά της στις περιφέρειες που με τη δική τους τη σειρά στον πρωθυπουργό και στον αρμόδιο υπουργό. Ούτε η Γιαδικιάρογλου ούτε η Πολυχρονοπούλου ούτε η Λαζάρου στην ελληνική ταινία.
Κανείς δεν πρόσεξε. Και μπορεί να έχουν δίκιο οι επιστήμονες ότι τόση ποσότητα τα νερού, δεν έχουν δει. Αλλά οι ίδιοι οι επιστήμονες είχαν προειδοποιήσει πριν μια εβδομάδα. Και υποτίθεται πως ο κρατικός μηχανισμός ήταν με το όπλο «παρά πόδας». Προετοιμασμένος και ισχυρός. Ποια συνεργασία υπήρχε με τους αρμόδιους δήμους και περιφέρειες; Και αν υπήρξε το αποτέλεσμα είναι τέτοιου μεγέθους καταστροφή με νεκρούς και πνιγμένους; Το επιτελικό κράτος διαλύεται κάθε φορά από μια φυσική καταστροφή;
Προφανώς και δεν μπορούν όλα να γίνουν σε τέσσερα χρόνια. Μα αυτή η κουλτούρα των συμφερόντων, του ωχαδερφισμού, της αδιαφορίας, του βολεμένου κρατικού μηχανισμού κρατάει χρόνια. Πολλά και με εκατοντάδες νεκρούς.
Αλλά ευτυχώς υπάρχει το 112 που σώζει ζωές και που είχε, λέει, ολοκληρωθεί επί ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν λειτούργησε. Και ΝΑΙ σώζει ζωές. Πολλές. Και είναι από τα πιο σύγχρονα συστήματα. Αλλά η κρατική παρέμβαση και ευθύνη αρχίζει και σταματάει στο 112; Δηλαδή ένα ολόκληρο κράτος αυτοδιαφημίζεται επειδή υπάσχει το 112; Μήπως έτσι αυτοακυρώνεται το 112; Ή μήπως λειτουργεί ως από-ενοχοποίηση της κυβέρνησης για τις εμφανείς αδυναμίες της και ευθύνες της; Το κράτος οφείλει να αλλάξει τώρα. Γιατί σημασία δεν έχει ποιος θα βγει κυβέρνηση την επόμενη φορά αλλά ποιος άλλαξε τον τόπο.
Γιατί ο νεκρός, ο καμένος, ο πνιγμένος αφήνουν πίσω τους μνήμες και οδύνη. Και αυτά κανένα 112 δεν τα αλλάζει.
